Η αντιπαράθεση και η ουσία…

Οι υψηλοί τόνοι και η σκληρή πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι κάτι ασυνήθιστο σε προεκλογικές περιόδους ανάμεσα σε κόμματα που διεκδικούν την κυβέρνηση. Και δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό.

Αρκεί ό,τι λέγεται -ανεξαρτήτως του πώς λέγεται- να υπηρετεί μια αντιπαράθεση ουσίας από την οποία ο ψηφοφόρος θα αντιλαμβάνεται την πολιτική πρόταση κάθε κόμματος. Κατά κανόνα, όμως, σε κάθε προεκλογική περίοδο οι εντυπώσεις επισκιάζουν την ουσία.

Λίγα χρόνια πριν, αυτό γινόταν αντιληπτό από τις στημένες πολυπληθείς συγκεντρώσεις, από τις πλαστικές σημαίες και από τις διαφημιστικές εταιρείες που αναλάμβαναν την προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων και μετέτρεπαν τα πολιτικά ζητήματα σε «πιασάρικα» εμπορικού τύπου συνθήματα.

Στα χρόνια της κρίσης τα πράγματα, από πολιτική άποψη, έγιναν πιο απλά. Η χρεοκοπία της χώρας και τα Μνημόνια δεν άφησαν πολλά περιθώρια στα κόμματα για καλλιέργεια ψεύτικων προσδοκιών. Στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση τα περιθώρια είναι ακόμη πιο στενά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. υποχρεώθηκε να υπογράψει μια συμφωνία που, όπως η ίδια λέει, δεν επιθυμούσε. Το τρίτο Μνημόνιο είναι γεγονός και τα όρια άσκησης πολιτικής στο πλαίσιό του είναι αυστηρώς καταγεγραμμένα.

Θα περίμενε κάποιος ο λόγος των πολιτικών δυνάμεων να είναι σαφής, αυστηρός και συγκεκριμένος, εκ των πραγμάτων «στεγνός» και ουσιαστικά δυσάρεστος. Αντί γι’ αυτό διαπιστώνεται μια προσπάθεια να ειπωθούν πράγματα που είναι τελείως έξω από τα πραγματικά διλήμματα.

Ο πολιτικός λόγος του αρχηγού της Ν.Δ. εξαντλείται σε ένα προσωπικό κατηγορητήριο εναντίον του Αλέξη Τσίπρα. Κι όταν θέλει να δώσει… προοπτική στους πολίτες, τότε τους τάζει ότι θα φέρει το κέφι και το χαμόγελο ή θα τους διώξει τη μελαγχολία.

Από την άλλη, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται ότι με τις εκλογές θα απαλλαγεί η χώρα από το παλιό πολιτικό κατεστημένο, ενώ ξεκαθαρίζει με ποιους δεν θέλει να κυβερνήσει. Θαυμάσια! Μόνο που μετά τις εκλογές κανείς δεν θα γελάει.

Ελάχιστα πράγματα θα αλλάξουν, καθώς θα είναι εδώ ό,τι μας ταλαιπωρεί τα τελευταία έξι χρόνια: οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των Μνημονίων που λεηλατούν τη χώρα και τον λαό.

Για όλα αυτά πότε θα μιλήσουν τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία;