Δεν ήταν εύκολο να το γράψουμε έτσι καθαρά και ενδεχομένως κυνικά.
Οτι δηλαδή στις εκλογές που έρχονται το κεντρικό ζήτημα καλώς ή κακώς είναι η επιλογή του καλύτερου, του δικαιότερου και ηθικότερου διαχειριστή της χρεοκοπημένης χώρας μας και όχι τα ογκώδη στρατηγικά διλήμματα: ευρώ εναντίον δραχμής, καπιταλισμός κατά δικτατορίας του προλεταριάτου ή η φυγή στην αρτιότερη ιδεολογική κατασκευή του καθενός μας.
Ο ρεαλισμός βεβαίως δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμβουλος στην πολιτική.
Ομως μαθαίνοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς κατανοεί και στηρίζει την υποχρεωτική αναδίπλωση της νέας κυβέρνησης μπροστά στους εκβιασμούς των υπέρτερων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη, για να κρατήσει τη χώρα ζωντανή και να συντηρήσει την ελπίδα προοδευτικών εξελίξεων, μπορούμε να δούμε κάπως αλλιώς την ταξική πάλη.
Χθες, σύμφωνα με τα διεθνή μέσα, ο πρόεδρος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) Μπερντ Ρίξινγκερ δήλωσε ότι είναι «βέβαιος για την επανεκλογή του Αλέξη Τσίπρα» και χαρακτήρισε λογική την καθαρή λύση, τομή, από την πλευρά του πρωθυπουργού, προκειμένου να ανακτήσει μια σταθερή πλειοψηφία.
Δεν θα μπορούσε να κυβερνήσει μακροπρόθεσμα με αυτόν τον τρόπο, δήλωσε ο κ. Ρίξινγκερ και εξέφρασε επιφυλάξεις εάν οι περικοπές συντάξεων, η αύξηση της φορολογίας και οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε ανάκαμψη την ελληνική οικονομία.
«Ο Τσίπρας θα προσπαθήσει να μην τα εφαρμόσει όλα, ένα προς ένα, αλλά να εμποδίσει την κοινωνική και ανθρωπιστική καταστροφή», δήλωσε ο επικεφαλής της γερμανικής Αριστεράς.
Μερικές φορές οι επιθυμίες δεν ικανοποιούνται όλες μαζί κι από τη μια στιγμή στην άλλη.
Τον Μάιο του 1971 ο πρόεδρος της Χιλής και της Λαϊκής Ενότητας, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, στον απολογισμό του στη Βουλή για τους πρώτους έξι μήνες διακυβέρνησης, είχε τονίσει:
«Μια κοινωνική και οικονομική επανάσταση παίρνει χρόνια. Ο χρόνος είναι απαραίτητος για να διαπεραστεί η συνείδηση των μαζών, για να οργανωθούν νέες δομές και να γίνουν λειτουργικές αλλά και να προσαρμοστούν στις υπάρχουσες.
Είναι σκέτος ουτοπισμός να φαντάζεται κανείς πως τα ενδιάμεσα στάδια μπορούν να παραλειφθούν. Δεν είναι δυνατόν να καταστραφεί μια κοινωνική και οικονομική δομή και υπάρχοντες κοινωνικοί θεσμοί, χωρίς τουλάχιστον πρώτα να έχει αναπτυχθεί κάτι για να τους αντικαταστήσει».
