Εχουμε πολλές φορές υπογραμμίσει ότι η Ν.Δ., με την πολιτική που ακολουθεί, έχει εγκλωβιστεί σε ένα διαρκές αδιέξοδο. Εχοντας ως μοναδικό στόχο την αναρρίχησή της με κάθε τρόπο στην κυβερνητική εξουσία, ακολουθεί μια αντιφατική και κυρίως καταστροφική αντιπολίτευση που δεν προσφέρει στον πολιτικό διάλογο και στη λειτουργία της δημοκρατίας. Συχνά είναι και επικίνδυνη.
Αποκαλυπτικές ήταν οι χθεσινές παρεμβάσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή για το φλέγον ζήτημα της εξόδου της χώρας από την επιτροπεία και τα μνημόνια. Το σχέδιο της κυβέρνησης το απορρίπτει. Την πιστοληπτική γραμμή στήριξης την απορρίπτει. Τρίτη πρόταση δεν υπάρχει, ούτε ο ίδιος καταθέτει. Τι μένει; Μήπως ένα τέταρτο μνημόνιο;
Ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει επενδύσει πολιτικά τα πάντα στο ζήτημα της βίας. Αλλά όχι συγκροτημένα και φυσικά όχι στη βάση μιας σωστής ανάλυσης που θα κατέληγε σε ολοκληρωμένες πολιτικές προτάσεις. Ο καιροσκοπισμός του τον οδηγεί σε ανιστόρητες και κυρίως επικίνδυνες λογικές. Χθες κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έκαψε την Αθήνα το 2008. Αν σκεφτόταν λίγο περισσότερο, θα πρόσεχε περισσότερο. Εκείνα τα γεγονότα ξεκίνησαν από τη δολοφονία ενός 16χρονου μαθητή στα Εξάρχεια. Δολοφόνος ήταν ένας ειδικός φρουρός της Ελληνικής Αστυνομίας. Πώς το ξέχασε αυτό ο πρόεδρος της Ν.Δ.;
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ έκαψε την Αθήνα; Εκείνα τα γεγονότα ξεσήκωσαν αυθόρμητες αντιδράσεις σε όλη τη χώρα και κυρίως στα σχολεία. Πήραν πανελλαδική διάσταση. Στην κυβέρνηση βρισκόταν η Ν.Δ. Πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Καραμανλής και αρμόδιος για τη δημόσια τάξη υπουργός, ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η τότε κυβέρνηση, μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, με δική της απόφαση -και για να μη ρίξει λάδι στη φωτιά- συγκράτησε πέρα από κάθε όριο και μέτρο τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους. Και έπραξε ορθώς.
Πώς τα ξέχασε αυτά ο κ. Μητσοτάκης; Και με ποια λογική κάνει λόγο σήμερα για «απελευθέρωση των Εξαρχείων»; Ξέρει τη σημασία των λέξεων στην πολιτική; Αν ενεργούσε με αυτή τη λογική ο Κ. Καραμανλής το 2008, θα είχε καεί όλη η Ελλάδα. Το έχει σκεφτεί ποτέ του;
Μάλλον όχι, καθώς διαρκώς γλιστράει ακόμη πιο ακροδεξιά στον λόγο του και πολλοί σύμβουλοί του έχουν την ίδια κατεύθυνση.
