Οριζόντια εμπόδια στον Κάθετο Διάδρομο

Ο περίφημος Κάθετος Διάδρομος, που μαζί με την αναζωπύρωση του (αμερικανικού) ενδιαφέροντος για τον αγωγό αερίου EastMed, τους (πιθανούς) ελληνικούς υδρογονάνθρακες και τις ηλεκτρικές διασυνδέσεις, επέτρεψε στην κυβέρνηση ξέφρενους πανηγυρισμούς για τη μετατροπή της χώρας σε παγκόσμιο ενεργειακό κόμβο, υπέστη την πρώτη ψυχρολουσία.

Στις δημοπρασίες που διεξήχθησαν τη Δευτέρα για προσφορά ποσοτήτων αερίου μέσω των τριών σημείων εισόδου της χώρας (Ρεβυθούσα, FSRU Αλεξανδρούπολης και TAP Κομοτηνής, για αζέρικο αέριο), δεν έγινε ούτε μία προσφορά! Και δεν ήταν η πρώτη φορά, καθώς το ίδιο είχε γίνει σε τρεις ακόμη απόπειρες, τον Μάιο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Λίγο καλύτερα είχε πάει η τελευταία δημοπρασία του Δεκεμβρίου, αλλά μόνον ως προς τον διάδρομο μεταφοράς από τη Ρεβυθούσα. Εκεί η ΔΕΠΑ είχε δεσμεύσει σχεδόν το σύνολο των ποσοτήτων που ζητούσε η ουκρανική κρατική Naftogaz για ένα τετράμηνο.

Τι έφταιξε; Ενας σωρός παράγοντες, που η αμετροεπής ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας όφειλε να πάρει υπόψη πριν πανηγυρίσει: οι τιμές αερίου στη Βουλγαρία είναι χαμηλότερες, η ζήτηση στην Ουκρανία είναι ακόμη χαμηλή λόγω του ήπιου μέχρι στιγμής χειμώνα, η Πολωνία και οι Βαλτικές χώρες προσφέρουν ελκυστικότερες τιμές.

Και τι θα γίνει με τις δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης προς την κυβέρνηση Τραμπ, και ειδικά προς την πρέσβειρα Κίμπερλι Γκιλφόιλ –που περιφέρεται και συμπεριφέρεται λες κι ήρθε αποκλειστικά γι’ αυτό– για απορρόφηση όσο το δυνατό μεγαλύτερων ποσοτήτων αμερικανικού υγροποιημένου αερίου (LNG);

Κι αν θέλουμε να το τραβήξουμε ακόμη πιο μακριά, τι θα γίνει με τις μεγάλες προσδοκίες που έχει προκαλέσει η πολιτική αναβάθμιση του Κάθετου Διαδρόμου μεταφοράς αερίου στον όμιλο Κοπελούζου (βασικού ιδιοκτήτη του FSRU Αλεξανδρούπολης) και η κοινοπραξία AKTOR (60%) – ΔΕΠΑ Εμπορίας (40%), που δημιουργήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες της Ουκρανίας σε αέριο μέχρι και τον Απρίλιο;

Το ενδιαφέρον μεταφέρεται τώρα στην επόμενη δημοπρασία, τον Φεβρουάριο. Ο ΔΕΣΦΑ αισιοδοξεί μετ’ επιφυλάξεων ότι τότε θα δεσμευτούν υψηλότερες ποσότητες, καθώς η Ουκρανία, που έχει απωλέσει 30,5 GW ηλεκτροπαραγωγικής ικανότητας (πάνω από το 50% της ηλεκτροπαραγωγής πριν από τη ρωσική εισβολή), θα χρειαστεί κι άλλες ποσότητες αερίου, που θεωρητικά μπορούν να προσφερθούν από τις δύο επιπλέον διαδρομές –πλην Ρεβυθούσας– που ενέκριναν οι εμπλεκόμενες χώρες και ολοκληρώνουν τον Κάθετο Διάδρομο: Τη Διαδρομή 2, μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από το FSRU Αλεξανδρούπολης μέσω του αγωγού IGB και τη Διαδρομή 3, που φέρνει αέριο από την Κασπία μέσω του Διαδριατικού Αγωγού (TAP).

Πάντως, ο διπλασιασμός της προσφερόμενης δυναμικότητας από τις 23,18 GWh στις 51 GWh, στις δημοπρασίες της περασμένης Δευτέρας, με την προσθήκη των δύο νέων διαδρόμων μεταφοράς αερίου σε Ουκρανία (κυρίως) και Μολδαβία (δευτερευόντως) κατέληξε σε ένα φιάσκο που θυμίζει σε κάποιο βαθμό την αδυναμία των 27 της Ε.Ε. να συμφωνήσουν σε μια φόρμα κοινού δανεισμού και χρηματοδότησης της Ουκρανίας. Γιατί η νέα γεωπολιτική σύγκρουση δεν αρκεί να πετάξει το ρωσικό αέριο από παντού. Πρέπει να το αντικαταστήσει στο μεγαλύτερο βαθμό με αμερικανικό LNG. Γιατί αλλιώς η Κίμπερλι θα θυμώσει. Πολύ, μάλιστα…