Ο αξέχαστος Γιάννης Καλαϊτζής ήταν απ’ τους ένθερμους φίλους της σελίδας μας, μιας και ήταν κι ο ίδιος φανατικός ζωόφιλος. Στο ξεκίνημά της, μάλιστα, σκάρωσε σε σκίτσα για μένα μια σειρά από ιστοριούλες με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο του σκύλο, τον Πλούτο.
Αυτά στην «Ελευθεροτυπία», στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Στην «Εφημερίδα των Συντακτών» έκανε για τη σελίδα μας ένα πανηγυρικό σκίτσο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, έπειτα από παράκλησή μου.
«Τι με παρακαλάς;», μου έλεγε. «Χαρά μου είναι!».
Να και ένα ανέκδοτο απ’ την περίοδο που ήταν στην «Ελευθεροτυπία»:
Κάποια στιγμή πήγε στον Φυντανίδη και του ζήτησε αύξηση. Ο Σεραφείμ τού είπε ότι «ο Κίτσος (ο Τεγόπουλος, δηλαδή) έχει προβλήματα και δεν θέλει αυξήσεις για κανέναν».
Και ότι, πάντως, «αύριο που θα πάω σπίτι του να τον δω θα του το πω».
Την άλλη μέρα ο Κίτσος πήρε τον Καλαϊτζή στο τηλέφωνο: «Ελα, Καλαϊτζή, έμαθα ότι θες αύξηση. Γιατί;».
Τι να πει ο Γιάννης; Γιατί θέλει αύξηση ένας εργαζόμενος; Του λέει, λοιπόν, για πλάκα «ξέρεις, ακρίβυνε το ουίσκι και δεν μου φτάνουν για να πιω».
Γέλασε ο Κίτσος και, αφού του ενέκρινε την αύξηση, του έστειλε και δυο κάσες ουίσκι!
■ Και κάτι άλλο, άσχετο: Οπως ίσως γνωρίζετε, κάθε Κυριακή πρωί βάζω το ραδιόφωνο στον Σκάι, που έχει μια ενδιαφέρουσα σειρά εκπομπών με γενικό τίτλο «Μαθαίνοντας την Ιστορία μας».
Με ενδιαφέρουν τα όσα λένε οι ειδικοί κάθε φορά ομιλητές και με διασκεδάζουν -μέχρι δακρύων- οι παρεμβάσεις του συντονιστή, συναδέλφου Αρη Πορτοσάλτε. (Κάποτε, ρώτησε τον συνομιλητή του αν η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, που έγινε το 1875, βοήθησε στο ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του… 1821!).
Την Κυριακή που πέρασε, λοιπόν, μιλούσε ο φιλόσοφος κ. Στέλιος Ράμφος για τη γλώσσα μας και εξέφραζε την αγανάκτησή του που, το 1976, ο Γ. Ράλλης (υπουργός Παιδείας, τότε, σε κυβέρνηση Καραμανλή) έκανε με νόμο τη δημοτική επίσημη γλώσσα, στη θέση της «καθαρεύουσας». Εντρομος ο Αρης μας, που ακούγονταν τέτοια λόγια εναντίον του Εθνάρχη και της Δεξιάς, αποφάσισε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους:
«Παρασύρθηκε ο Καραμανλής απ’ το κλίμα της εποχής, θυμάστε, με τις κρατικοποιήσεις τραπεζών, η σοσιαλμανία που λέγαμε…».
Ξεραθήκαμε στα γέλια. Μες στην τρομάρα του, ο Αρης δεν δίστασε να παρουσιάσει τον Καραμανλή και τον Ράλλη σαν… παιδάκια, που παρασύρονται απ’ τους καιρούς και τις κακές (σοσιαλιστικές) παρέες.
Οσο για τον Ράμφο, τι να πεις; Ισως του έλειψε εκείνο το κωμικοτραγικό «δεκανεύ αντικατέστησον», που λέγαμε στον στρατό, και το «εωράκαμεν τους ληστάς», που έγραφε ο ενωμοτάρχης στην αλήστου μνήμης γραφική αναφορά του…
*Η Αλλοπάρ είναι η πολυαγαπημένη μου σκυλίτσα και η ακριβοδίκαιη αρχηγίνα της ελεεινής μας αγέλης, εδώ στον Μαραθώνα. Θα της λείψουν τα σκίτσα του Γιάννη, όπως της έλειψε και ο εκπληκτικός «κάμπινετ μαν» που κάποτε έβαζε, έτσι, ξεκάρφωτα, σε κάποια γωνιά τους.
