«Δεν μου νοικιάζουν γιατί έχω 2 σκύλους»

Από απελπισμένη αναγνώστριά μας πήραμε την παρακάτω επιστολή, που δημοσιεύουμε αυτούσια, μια και θίγει ένα πρόβλημα που ταλανίζει πολλούς:

«Κύριε Διαμαντή, σας παρακολουθώ ανελλιπώς από τον καιρό της “Ελευθεροτυπίας”. Παίρνω το θάρρος να σας γράψω γιατί ίσως θέλω να μιλήσω και να βρω παρηγοριά στην απελπισία μου, μάλλον όχι λύση.

Μένω στην Κερατέα σε μονοκατοικία. Οσα χρόνια ζω εδώ έχω υιοθετήσει και περιθάλψει πολλά αδέσποτα σκυλιά.

Τώρα που σας γράφω έχω δύο σκυλιά, ο ένας πολύ μικρός σε μέγεθος και ο μόνος που δεν είναι υιοθετημένος από αδέσποτος. Ο άλλος είναι περίπου μεγάλου μεγέθους, υιοθετημένος από κουτάβι που είχαν πετάξει στον δρόμο. Τώρα είναι περίπου έξι χρονώ.

Επειδή οι συνθήκες με αναγκάζουν να φύγω από Κερατέα και να πάω λίγο πιο κοντά στο κέντρο -συγκεκριμένα ψάχνω διαμέρισμα στην Αγ. Παρασκευή- αντιμετωπίζω μεγάλο πρόβλημα σχετικά με τα ζώα.

Ολοι μέχρι τώρα δεν θέλουν ζώα στο σπίτι που θα σου ενοικιάσουν. Εχω αποταθεί και σε μεσίτες για την εύρεση διαμερίσματος, και σε όσα διαμερίσματα μου βρήκαν υπήρχε η απαγόρευση των σκύλων.

Οταν τους είπα ότι ο νόμος μού επιτρέπει να έχω δύο κατοικίδια, αρκεί να σέβομαι τους νόμους και να μην ενοχλώ τους συγκατοίκους μου, μου απαντούν ότι ”το ξέρω, αλλά δεν θα έχετε καλές σχέσεις με τον ιδιοκτήτη και τους υπόλοιπους της πολυκατοικίας”.

Θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: Γιατί ψηφίζονται οι νόμοι αφού ο κάθε ένας έχει τον δικό του νόμο; Απορούμε μετά γιατί τόσα σκυλιά είναι πεταμένα στους δρόμους και γιατί ρίχνουμε μόνο το βάρος στους ιδιοκτήτες των ζώων.

Δεν προτίθεμαι να πετάξω το σκυλί στον δρόμο. Θα αναγκαστώ να το πάω σε kenel και βέβαια να πληρώνω, όσο και δύσκολα να είναι τα οικονομικά μου θα έχω ακόμα πάντα την έννοια αν περνάει καλά το σκυλί.

Ομως δεν αντέχουν όλοι όσοι αναγκάζονται να αλλάξουν σπίτι να πληρώνουν και kenel, έτσι αναγκάζονται να το πετάνε στον δρόμο.

Μήπως μπορείτε εσείς να μου βρείτε μια λύση στο πρόβλημα; Ξέρω ότι δεν μπορείτε. Θα μου πείτε ότι είναι τόσα τα προβλήματα προς λύση στην ελληνική κοινωνία, που εσύ ασχολείσαι με το πρόβλημα των σκύλων. Συμφωνώ, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, αν θέλουμε να λέμε ότι είμαστε πολιτισμένος λαός και Ευρωπαίοι πολίτες.

ΥΓ.: Τα σκυλιά μου τα έχω μάθει να βγαίνουνε βόλτα για τις ανάγκες τους και προτιμάνε περισσότερο να μένουνε μέσα στο σπίτι από την αυλή».

Απάντηση

Εχετε δίκιο να διαμαρτύρεστε. Υπάρχουν και χειρότερα, πάντως: Μερικοί ιδιοκτήτες «στραβώνουν» μόλις ο υποψήφιος ενοικιαστής τούς πει ότι έχει ένα-δύο παιδιά. Τι να πει κανείς;

Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις ενοικιαστών -αλλά και ιδιοκτητών- που αφήνουν με τις ώρες τα ζωάκια τους στις βεράντες και τα μπαλκόνια, κλείνουν και τα παντζούρια και,τα σκυλιά, άλλοτε με καύσωνα κι άλλοτε με παγωνιά, διαμαρτύρονται και σηκώνουν την πολυκατοικία στο πόδι.

Η ουσία είναι πως, αν και ο νόμος επιτρέπει τα ζώα συντροφιάς στο διαμέρισμα (μέχρι δύο), δεν είναι δυνατόν να επιβάλεις με το ζόρι στον ιδιοκτήτη να σου νοικιάσει την ιδιοκτησία του.

Θα σας πω, πάντως, τι έκανε μια γνωστή μου κυρία στην περίπτωσή σας (έψαχνε να νοικιάσει διαμέρισμα, αλλά μόλις άκουγαν ότι έχει έναν σκύλο, της έκλειναν το τηλέφωνο):

* Βρήκε ένα διαμέρισμα του γούστου της και όταν είδε τον ιδιοκτήτη επιφυλακτικό, του πρότεινε να μπει στο διαμέρισμα… δοκιμαστικά, για δύο μήνες. Αν στους δύο μήνες διαπίστωνε (ο ιδιοκτήτης) ότι το σκυλί δημιουργούσε πρόβλημα, αυτή θα έφευγε, αφήνοντάς του την εγγύηση (ένα μηνιάτικο).

Οι δύο μήνες πέρασαν, ο ιδιοκτήτης όχι μόνο δεν διαπίστωσε πρόβλημα, αλλά αγάπησε και τη σκυλίτσα της νοικάρισσας. Εχουν περάσει 4 χρόνια από τότε, και όλα πάνε καλά – μέχρι που ο ιδιοκτήτης πάει και βόλτα με τη σκυλίτσα!

Δεν ξέρω αν η μέθοδος «μια δοκιμή θα σας πείσει» θα έπιανε στην περίπτωσή σας, αλλά ίσως θα άξιζε να τη δοκιμάσετε.

Αλλιώς, συνεχίστε το ψάξιμο και, δεν μπορεί, θα βρεθούν και λογικοί ιδιοκτήτες, ίσως και ζωόφιλοι. Αλλωστε, σήμερα στην Αθήνα είναι σπάνιο να βρεθεί πολυκατοικία χωρίς τουλάχιστον έναν σκύλο!

«Πάρε με μαζί σου…»

Το βλέμμα της πιτμπουλίνας είναι όλα τα λεφτά: «Πάρε με μαζί σου, βγάλε με απ’ αυτή τη φυλακή. Δεν αντέχω άλλο…». Δεν άντεξε κι ο ιδιοκτήτης του χεριού, που πάνω του έχει γείρει η απελπισμένη σκυλίτσα. Την υιοθέτησε και είναι κι οι δύο ευτυχισμένοι. Συμβαίνουν κάθε μέρα στα διάφορα κυνοκομεία. Μπορείτε να το κάνετε κι εσείς… (απ’ την ιστοσελίδα pitbullrescue.gr)