Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μέχρι πού είναι ικανοί να φτάσουν οι άνθρωποι, όταν τους αδικήσεις, τους ξεζουμίσεις με φόρους και, τελικά, κινδυνεύουν να εξαθλιωθούν; Μέχρι εκεί που δεν μπορείς να φανταστείς. Η ιστορία που θα σας πω συνέβη λίγο μετά τα μέσα του 13ου αιώνα, μια πολύ κρίσιμη «στιγμή» της Βυζαντινής Ιστορίας.

Ας δούμε το πλαίσιο: Οι Λατίνοι κρατούν ακόμα τη -φθίνουσα συνεχώς- εξουσία τους στην Κωνσταντινούπολη. Αντίθετα, η αυτοκρατορία της Νίκαιας, χάρη στους Θεόδωρο Α’ Λάσκαρι, Ιωάννη Βατάτζη και Θεόδωρο Β’ Λάσκαρι, φτάνει στο υψηλότερο σημείο της δύναμής της. Τότε ακριβώς ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, ένας σπουδαίος στρατηγός, με πραξικόπημα ανεβαίνει στον θρόνο της Νίκαιας ως Μιχαήλ Η’. Και τι κάνει;

Τρελαίνει στη φορολογία τις επαρχιακές πόλεις της αυτοκρατορίας, τους «ακρίτες», που φύλαγαν τα σύνορα και έλεγχαν τις τουρκικές ομάδες που λυμαίνονταν τη Μ. Ασία. Οι άνθρωποι αυτοί, οι στρατιώτες-γεωργοί, που ήταν πιστοί στους Λασκάρεις, εξοργίζονται. Και από φυσικοί υπερασπιστές της αυτοκρατορίας, επαναστατούν κατά του Μιχαήλ Η’. Πολλοί αυτομολούν στους Τούρκους, τον αιώνιο εχθρό τους, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για τη γέννηση και ανάπτυξη του κράτους του Οσμάν -των Οθωμανών. Τα αποτελέσματα θα φανούν -και θα είναι τραγικά- το 1453, δηλαδή δύο αιώνες μετά…

Αυτά συμβαίνουν όταν θολώσει ο νους απ’ την αδικία και την πείνα. Μέχρι και ναζιστές -με τη σβάστικα στο χέρι- ψηφίζει ο άνθρωπος.