ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οταν τέθηκε το θέμα «Πού θα πάμε για Πάσχα;», ο δικός μου, ανυποψίαστος, έκανε μια πρόταση που μου φάνηκε λογική: «Να πάμε κάπου ήσυχα, να νιώσουμε την κατάνυξη της Ανάστασης σαν καλοί xριστιανοί».

Το ανυποψίαστος σημαίνει ότι ποτέ δεν περίμενε την αντίδραση του Ταρζάν:

– Ποια κατάνυξη μας λες; είπε αγανακτισμένος ο ηλίθιος σκύλος. Δηλαδή, να μη δούμε ούτε έναν να χάνει το πόδι του, ούτε έναν να καίγεται το χέρι του, έστω να χάνει 2-3 δάχτυλα; Τι σόι Ανάσταση είναι αυτή;

Εγώ, απ’ την πλευρά μου, επειδή δεν μ’ αρέσει -έτσι, από βίτσιο- να φάω καμιά φλεγόμενη ρουκέτα στο κεφάλι, συμφώνησα με τον δικό μου, κάτι που εξόργισε τον Ταρζάν:

– Εγώ στα όρη και στα βουνά δεν πάω, τελεία, παράγραφος! Αν πάμε κάπου, διαλέξτε μεταξύ Βροντάδου και Καλαμάτας. Διότι Ανάσταση σημαίνει ανοιγμένα κεφάλια, κομμένα χέρια, νεκρούς και τραυματίες. Εστω, να δούμε έναν παπά να πηδάει και να πετάει αγιασμούς, κάτι ωραίο τέλος πάντων. Ν’ ακούσεις δυναμίτες να σκάνε δίπλα σου, να το φχαριστηθείς. Να ψάλλει ο παπάς το «Χριστός Ανέστη» και να του ρίχνουν δυναμιτάκια στα ράσα! Γουάου!

Ο δικός μου προσπάθησε να του εξηγήσει ότι σ’ ένα ορεινό εκκλησάκι θα νιώσουμε όλη τη θλίψη του Επιταφίου, τη χαρά της Ανάστασης, θα ανταλλάξουμε φιλιά, θα πάρουμε το Ιερό Φως και θα πάμε στο ξενοδοχείο να φάμε…

– Τι; Και δεν θα δούμε το πατροπαράδοτο μαλλιοτράβηγμα στα Ιεροσόλυμα, μεταξύ ορθόδοξων και Αρμένιων παπάδων; Θα χάσουμε τον Πατριάρχη που θα φέρει το Αγιο Φως, αναμαλλιασμένος αλλά νικητής απ’ την κλοτσοπατινάδα; Δεν πάω πουθενά, εγώ αυτό το ντέρμπι δεν το χάνω με τίποτα! Ακου «στο ορεινό εκκλησάκι»!

Του αντιπρότεινα το Λεωνίδιο, που φτιάχνουν φαναράκια και τα αφήνουν ν’ ανέβουν ψηλά στον ουρανό…

-Κι εκεί σκάνε; ρώτησε ο Ταρζάν, δείχνοντας να συμβιβάζεται, αρκεί τα ιπτάμενα φαναράκια να σκάνε στον αέρα και να καίνε όσους τα κοιτάνε από κάτω.

Η απάντηση τον απογοήτευσε. Κι έτσι, τελικά, μείναμε στον Μαραθώνα.

* Το Αλλοπαράκι μου, η γλυκιά μου σκυλίτσα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να πάει ακόμα και στην πιο άγρια Ανάσταση. Αρκεί, λέει, να ‘χει κράνος-παλάσκες-γυλιό, ένα Καλάσνικοφ, δύο χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και, άμα λάχει, δυο σμήνη F-35 να πετάνε πάνω απ’ την εκκλησία. Ετσι, πάει!