Εχετε διαβάσει το «Διαβάζοντας στη Χάννα» (Κριτική 1998) («Der Vorleser», 1995); Ή μήπως έχετε δει τη διασκευή του σε ταινία («Σφραγισμένα Χείλη», 2008) σε σκηνοθεσία Στίβεν Ντάλντρι; Αν όχι, κακώς. Κι αυτό γιατί το εξαιρετικό έργο του Γερμανού συγγραφέα δεν αποτελεί μόνο μια καταβύθιση στον απόηχο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά και μια δραματική γραφή, που συγκινεί χάρη στην ανθρωπιά, την ψυχολογική εμβάθυνση και την ήρεμη δύναμή της.
Κι εδώ πάλι, στην «Ολγα», βλέπουμε τη διαυγή γραφή του Σλινκ, τη στρωτή αφήγησή του χωρίς κούφια τεχνάσματα κι ελιγμούς, βλέπουμε πάλι μια γυναίκα στο κέντρο της ιστορίας, όπως η Χάννα στο προηγούμενο μυθιστόρημα και η Ιρένε στη «Γυναίκα στη σκάλα». Η Ολγα μεγάλωσε στα τέλη του 19ου και σε μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, ξεκίνησε φτωχή που είχε ωστόσο όρεξη για τα γράμματα, ερωτεύτηκε τον Χέρμπερτ, έναν πλούσιο που την ήθελε κι εκείνος, αλλά αντιμετώπιζε την άρνηση των δικών του να τη δεχτούν στο πλάι του, συμμετείχε στον αποικιοκρατικό πόλεμο της Γερμανίας στην Αφρική και τελικά χάθηκε σε μια αποστολή στον Βόρειο Πόλο.
Μέχρι το ένα τρίτο του βιβλίου παρακολουθούμε τη ζωή της Ολγας, με πιο αργούς ρυθμούς στην αρχή και πιο ραγδαίους αργότερα, ειδικά τα νεανικά της χρόνια και με γρήγορα βήματα την περίοδο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το τέλος του Β΄. Η αφήγηση είναι μάλλον επίπεδη, χωρίς να προκαλεί ισχυρούς αναγνωστικούς κραδασμούς. Κι έπειτα στο δεύτερο μέρος, σαν να πρόκειται για μια άλλη ιστορία, αφηγητής αναδεικνύεται ο νεαρός Φέρντιναντ, στο σπίτι του οποίου η ηλικιωμένη Ολγα δούλευε ως μοδίστρα κατά τη δεκαετία του 1950. Ο νεαρός αφηγητής συνδέθηκε με τη γηραιά πρωταγωνίστρια και την θεωρούσε σχεδόν μέρος της οικογένειάς του. Ετσι, μας τη συστήνει, καθώς μας κοινοποιεί τις συζητήσεις τους και τις απόψεις της, που δείχνουν ωριμότητα, στοχασμό κι επαναξιολόγηση της γερμανικής Ιστορίας.
Ο Γερμανός λογοτέχνης ανήκει στους σύγχρονους μεταπολεμικούς στοχαστές που ξανακοιτάνε την ιστορία του έθνους του, βεβαρημένη καθώς είναι από μεγαλοϊδεατικές εξορμήσεις, και προσπαθούν να συμφιλιώσουν το παρόν με το παρελθόν. Στην «Ολγα», παρόλο που περνά μπροστά μας η γερμανική Ιστορία του α΄ μισού του 20ού αιώνα, το βάρος πέφτει στην ανεπιτυχή σχέση της πρωταγωνίστριας με τον Χέρμπερτ. Τόσο η οικογένειά του που δεν ανέχτηκε ποτέ αυτή τη σχέση και τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του όσο κι ο ίδιος που επιχείρησε να κατακτήσει την Αρκτική αντικατοπτρίζουν μια νοοτροπία, εθνική ίσως, που βαυκαλίζεται με μεγάλα όνειρα και έχει ουρανομήκεις φιλοδοξίες, πάνω από τα ταπεινά αλλά τόσο ωραία συναισθήματα.
Η Ολγα αφήνεται πίσω, «προδομένη» από την ταξική αδιαλλαξία αλλά κι από τη μεγαλοϊδεατική αντίληψη για μια ένδοξη Γερμανία, νοοτροπία που οδήγησε στην πανωλεθρία του Α΄ και κυρίως του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η πρώην δασκάλα και νυν μοδίστρα κουβαλά ένα μυστικό, το οποίο γράφει στις ανεπίδοτες επιστολές της προς τον αγαπημένο της, όσο αυτός πορεύεται προς τον Βόρειο Πόλο, ένα παιδί που θα ήθελε να το δει να μεγαλώνει αλλιώς και τελικά γεννήθηκε ορφανό λόγω των υπέρμετρων φιλοδοξιών του πατέρα του και μετατράπηκε σε ναζί εξαιτίας των ακραίων στόχων της χώρας του. Τελικά, η γηραιά πρωταγωνίστρια θα αναλάβει μια συμβολική πράξη ενάντια στο άγαλμα του Οτο φον Μπίσμαρκ, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος καγκελάριος της ενοποιημένης Γερμανίας στα τέλη του 19ου αιώνα κι αυτός που διαμόρφωσε τη γερμανική θέληση για επικράτηση εντός και εκτός Ευρώπης.
O Mπέρνχαρντ Σλινκ γεννήθηκε το 1944 στο Mπίλεφελντ της Γερμανίας και μεγάλωσε στη Χαϊδελβέργη και στο Μάνχαϊμ. Είναι νομικός, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, ζει στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη. Από το 1962 έχει δημοσιεύσει πολλά μυθιστορήματα, στα οποία διερευνά ηθικά, καλλιτεχνικά και εθνικά ζητήματα, μιλά για την ανθρώπινη ευθύνη, είτε αυτή απορρέει από συλλογικές ενοχές είτε από την ατομική μοίρα, και πηγαινοέρχεται στη γερμανική Ιστορία και στο στίγμα της.
Ανάλογα στην «Ολγα» τα απωθημένα της πρωταγωνίστριας, παρότι αφανή, ξεσπάνε σε μια πράξη αυτοθυσίας. Η ματαιότητα της γερμανικής αποικιοκρατίας, της αποστολής στην Αρκτική και της ναζιστικής επέλασης αφανίζει ζωές και έθνη και αποτελεί στην ουσία μια καταστροφική μεγαλομανία. Απέναντι σε αυτήν, η υπερήλικη Ολγα αντιτάσσει το δικό της σαρκίο, σε μιας ανάλογης ματαιότητας πράξη, αλλά με βαρύ συμβολισμό.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
