Ζούμε σε μια εποχή σκανδάλων, σε μια χώρα σκανδάλων. Μεγαλώσαμε μέσα σε αυτό. Εκπαιδευτήκαμε να το ανεχόμαστε, μάθαμε να ζούμε με αυτό. Την περίοδο της κρίσης, την περίοδο εκείνη δηλαδή που γινόταν μια προσπάθεια να περιγραφεί εκ νέου η ταυτότητα της χώρας, έγινε και μια προσπάθεια η διαφθορά να οριζοντιοποιηθεί. Το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» έγινε η νέα μεγάλη αφήγηση. Ενα δίδαγμα από την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς προς τα κάτω. Ητανε λίγα χρόνια μετά το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, των υποβρυχίων που γέρνανε, της Siemens, του σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου και τόσων ακόμη.
Η νέα αφήγηση θα ήταν πως είμαστε μια χώρα διεφθαρμένη συνολικά. Από τον υπουργό που παίρνει μίζες εκατομμυρίων μέχρι τον ταμία που δεν κόβει απόδειξη για μια τυρόπιτα είμαστε μια ενιαία συνθήκη, μια κοινή συνενοχή. Και αφού προφανώς το πολιτικό προσωπικό βρίσκεται στη σφαίρα του απυρόβλητου, ο τόνος έπεφτε στις τυρόπιτες. Δεν ξέρω πόση μελάνη, πόσες ώρες δημόσιων συζητήσεων, πόση ρητορική δαπανήθηκαν ώστε να μας πείσουν για τη συλλογική μας διαφθορά. Στην πραγματικότητα όλα αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο από μια σχετικοποίηση. Ολοι φταίμε. Οχι για τις πράξεις μας καθαυτές αλλά για το συλλογικό άθροισμα της διαφθοράς στο οποίο συμμετέχουμε από κοινού. Αρα πρέπει να πληρώσουμε και από κοινού. Φυσικά και όχι με τρόπο αναλογικό (αυτό δεν ειπωνόταν).
Μαζί με την αγανάκτηση των εγχώριων σκανδαλιζόμενων, δήθεν καθαρών, υπήρχε και η ρατσιστική αντιμετώπιση των αδελφών μας Ευρωπαίων. Των γερμανικών περιοδικών και των ολλανδικών εφημερίδων, της κοινής γνώμης, των πολιτικών δηλώσεων. Μια συλλογική ρατσιστική απαξίωση που περιέγραφε έναν λαό ως τεμπέληδες και ως κλέφτες, με την επιβεβαίωση των λεγομένων τους από την εγχώρια ελίτ. Ακόμα και αν οι τότε (πόσο μάλλον οι τώρα) δείκτες έδειχναν πως οι Ελληνες πολίτες δούλευαν περισσότερες ώρες από κάθε άλλο Ευρωπαίο.
Εχει περάσει πάνω από μια δεκαετία από τότε. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια χρεοκοπημένη χώρα με μια τρομακτική πλειοψηφία σε δυσμενή οικονομική θέση. Τα αποθέματα της απόγνωσής μας είναι άπατα. Και μαζί έχουμε την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης να μας κουνάει το δάκτυλο με κάτι που θυμίζει εκείνες τις εποχές. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη απόγνωση των αγροτών που προσπαθούν να επιβιώσουν περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη χυδαιότητα του επιχειρήματος εκείνου, την εργαλειοποίησή του, την πραγματική του χρήση. Τους πραγματικούς ενόχους και τα πραγματικά θύματα της διαφθοράς. Και μαζί τον ρόλο της εκάστοτε εξουσίας, που όχι μόνο ενθαρρύνει, αλλά ενορχηστρώνει και εκμεταλλεύεται τη διαφθορά.
Γιατί κάθε διαφθορά ξεκινά πάντοτε από τα πάνω. Από μια εξουσία που δημιουργεί μικρότερες εξουσίες ώστε να τις χρησιμοποιήσει προς όφελός της. Από συμπεριφορές που διαφημίζουν τον εαυτό τους ώστε να γεννήσουν τον φθόνο και τελικά τον μιμητισμό που τελικά θα τις δικαιώσει. Γιατί έχουμε το χειρότερο πολιτικό προσωπικό και την πιο άθλια οικονομική ελίτ σε αυτή την ήπειρο.
Ειδικά σήμερα που βιώνουμε μια κοινωνία που καταρρέει, μια ελαττωματική δημοκρατία και ένα failed state. Ειδικά σήμερα που έχουμε: υποκλοπές, καρτέλ, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, ληστρική ακρίβεια, κατάρρευση υγείας και μέσων μαζικής μεταφοράς. Ειδικά σήμερα που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως η ελληνική κυβέρνηση είναι η μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση που υπάρχει σε αυτόν τον τόπο.
-320x213.jpg)
