Ποστάρουμε! Ποστάρουμε ασταμάτητα… Δημιουργούμε τα τελευταία χρόνια ένα μικρό avatar, που περιπλανάται μέσα στα αβυσσαλέα τούνελ των social media, της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών.
Συζητήσεις, σχολιασμοί και μηνύματα από το πληκτρολόγιό μας, που ενισχύουν την εικονική μας κοινωνικότητα για να μετράμε χιλιάδες «φίλους» που δεν συναντήσαμε ποτέ. Είμαστε πολυγραφότατοι και μόνοι.
Ρολάρουμε με το δάχτυλο την ψηφιακή μας πραγματικότητα ματαιοδοξώντας, αλλά αισθανόμαστε άβολα και αμήχανα όταν χρειάζεται να εκφραστούμε διά ζώσης στους γύρω μας.
Η κάθε ανάρτησή μας μοναδική για λίγο, όμως περνά στη λήθη και αθροίζεται σε εκατομμύρια άλλες στους servers με τα Terabytes που αφειδώς μας προσφέρονται.
Ανησυχούμε, με τον χιονιά των τελευταίων ημερών, πως θα «πέσει» το Ιντερνετ και δυστυχώς θα «πεθάνουμε» στο timeline.
Δεν θα μπορούμε να παρακολουθούμε τα trend hashtags και θα «βιώσουμε» αποκλεισμό και απομόνωση…
Στην γκαλερί Tate στο μακρινό λιμάνι του Λίβερπουλ, ένα νέο πολυδιάστατο έργο του ταλαντούχου Cécile B. Evans, ενός Αμερικανο-Βέλγου καλλιτέχνη (γεννημένος το 1983), έρχεται να μας προβληματίσει.
Είναι η πρώτη ατομική του έκθεση στο Ηνωμένο Βασίλειο, ονομάζεται «Sprung a Leak 2016» (Ξαφνική διαρροή) και εκτελείται από δύο ανθρωποειδή ρομπότ και ένα σκυλί-ρομπότ.
Εξετάζει την κίνηση των δεδομένων στον παγκόσμιο ιστό, την τεχνητή νοημοσύνη και τη σχέση ανθρώπων και μηχανών.
Διερευνά λεπτομερειακά πώς επηρεαζόμαστε στην καθημερινότητά μας από τις εξελίξεις στις νέες τεχνολογίες, πώς αισθανόμαστε και ενεργούμε.
Το έργο βασίζεται στην έρευνα στους τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Η εγκατάσταση προσκαλεί τους επισκέπτες σε μια αφήγηση-βρόχο (loop) που εκτυλίσσεται και αποτυπώνεται στις πολλαπλές οθόνες, στις ενέργειες των ρομπότ, σε ένα σιντριβάνι και σε άλλα γλυπτά στοιχεία που βρίσκονται στον χώρο.
Μέσα από τις συζητήσεις μεταξύ των ρομπότ και των ανθρώπων-ερμηνευτών που εμφανίζονται στις ψηφιακές οθόνες, ξεδιπλώνεται μια ιστορία εξερεύνησης των συναισθημάτων μας αλλά και των τρωτών σημείων μας σε έναν συνεχώς εξελισσόμενο ψηφιακό κόσμο.
Με σημεία αναφοράς που ξεκινούν από τον Σέξπιρ και φτάνουν στην επιστημονική φαντασία, το έργο βασίζεται στην πρόσφατη ιστορία των δεδομένων και της ρομποτικής.
Εξερευνά την πολικότητα μεταξύ της διαρροής δεδομένων με τις πάρα πολλές πληροφορίες που υπάρχουν και διαχέονται στον παγκόσμιο ιστό και ενός ξαφνικού μπλακ άουτ σε αυτές για οποιονδήποτε λόγο, σε κάποια δεδομένη στιγμή.
Εξετάζεται η στενή σχέση μεταξύ του ψηφιακού και του φυσικού κόσμου μας.
Ο καλλιτέχνης εμπνέεται από στιγμές στην πρόσφατη ιστορία μας, όταν προσωπικά δεδομένα χρηστών διαρρέουν ως πληροφορίες σε παγκόσμια κλίμακα και αναζητά τις επιπτώσεις όταν τα δεδομένα αυτά κυκλοφορούν μέσα στην κοινωνία.
Οταν στις οθόνες του χώρου εμφανίζονται οι άνθρωποι-ερμηνευτές (χρήστες) που περιστρέφονται αργά σε στύλους pole dancing, ξυπνούν και τα ρομπότ.
Ξεκινά η συνομιλία-επικοινωνία μεταξύ τους και το κοινό αντιλαμβάνεται κάθε φορά πού υπάρχει διαρροή προσωπικών δεδομένων, τα μόνιτορ που υπάρχουν μπροστά στα πορτρέτα μαυρίζουν σε δευτερόλεπτα.
Το ρομπότ-σκύλος, περιορισμένο μέσα σ’ ένα παρκοκρέβατο, ξυπνά, μα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στη διαρροή.
Οι πολλές συγχρονισμένες οθόνες παίζουν ασταμάτητα σκηνές από κινηματογραφικά στούντιο και στο κέντρο της εγκατάστασης ένα σιντριβάνι με φυσικό νερό λειτουργεί ξαφνικά και με θόρυβο.
Η επικοινωνία συνεχίζεται σε τρεις πράξεις.
Ενα άλλο σημείο-τροφή για σκέψη που μας δίνεται από το έργο είναι η ιδέα ότι ρομπότ και άνθρωποι θα μπορούσαν να συνεργαστούν αρμονικά σε διάφορες εργασίες.
Πρόσφατο παράδειγμα, η αποτυχημένη απόπειρα ενός ρομπότ να επιδιορθώσει τον πυρηνικό αντιδραστήρα στη Φουκουσίμα στην καταστροφή του 2011.
«Οι περιορισμοί στις μηχανές που κατασκευάζουμε ουσιαστικά μας καταδεικνύουν τους δικούς μας περιορισμούς», αναφέρει ο καλλιτέχνης. «Οι στιγμές της κοινής μας αποτυχίας δημιουργούν ευκαιρίες να φανταστούμε νέες δυνατότητες και να σχεδιάσουμε νέες κατευθύνσεις σε παλιούς προβληματισμούς μας, μέσα από μια ασταθή αλλά πάντα μοναδική θέση εκκίνησης».
Ας ποστάρουμε λοιπόν ασταμάτητα, ας γεμίσουμε με δεδομένα τον εικονικό μας περίγυρο, η πληροφορία έτσι κι αλλιώς πρέπει να ρέει ελεύθερη, πάντα με φειδώ για προσωπικές-ιδιωτικές στιγμές μας και δεδομένα, με περισσότερο προβληματισμό και συναίσθημα για τα τρωτά μας σημεία και σίγουρα με ολοκληρωτικό σεβασμό και ευγένεια για τους συνανθρώπους μας, εικονικούς και πραγματικούς.
Info:
Cécile B. Evans: «Sprung a Leak 2016», Tate, Λίβερπουλ, μέχρι 19 Μαρτίου με ελεύθερη είσοδο.
Πληροφορίες για το project στο site του Cécile B. Evans
