Είναι σούρουπο στην πλατεία Συντάγματος. Τα φώτα της πλατείας ανάβουν το ένα μετά το άλλο και τα σκαλιά της γεμίζουν διαρκώς από δεκάδες πιτσιρικάδες και εφήβους, περιμένοντας ν’ αρχίσει η μουσική παράσταση των street artists, δηλαδή των ράπερ.
Την ίδια ώρα τουλάχιστον 5-6 έφηβοι κάνουν εντυπωσιακές φιγούρες με τα skateboards τους αφήνοντας άφωνους τους εκατοντάδες περαστικούς που πηγαίνουν ή φεύγουν από τον σταθμό του Μετρό.
Κοντολογίς ένα μικρό πανηγύρι έχει στηθεί στην κεντρικότερη πλατεία της πρωτεύουσας.
Οι «Νησίδες» μίλησαν με αρκετούς από τους πρωταγωνιστές αυτής της καθημερινής γιορτής.
Ολοι τους είναι αυτό που αποκαλούμε παιδιά της διπλανής πόρτας τα οποία, με σύμμαχο τη μουσική και τα skateboards, προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της εφηβείας και την ανεργία που μαστίζει τη σημερινή νεολαία.
Οι ράπερ Sammy Jey και Maikl
Με το κασετοφωνάκι μου στο χέρι πλησιάζω τον συμπαθέστατο χαμογελαστό Αφροαμερικανό ράπερ Sammy Jey και τον ρωτάω στα αγγλικά αν αυτό που κάνει κάθε μέρα είναι επάγγελμα ή διασκέδαση.
«Είμαι επαγγελματίας», μου απαντά. «Είμαι 37 ετών και τραγουδάω ραπ εδώ και δώδεκα χρόνια. Γράφω δικά μου τραγούδια, αλλά τραγουδάω και άλλα πολύ γνωστά, όπως του Τζον Λένον και του Μανού Τσάο, τραγούδια που μιλούν για την ειρήνη, την αγάπη και την ελευθερία. Αντιρατσιστικά και φιλειρηνικά τραγούδια. Πολλές φορές φίλοι και περαστικοί μού ζητούν να τραγουδήσω κάτι συγκεκριμένο, κάτι που κάνω με μεγάλη χαρά. Το ρεπερτόριό μου πάντως αποτελείται κατά βάση από χιπ-χοπ και ραπ».
• «Τι θέλεις να εκφράσεις μέσα από τη μουσική σου;» τον ρωτώ.
«Θέλω να βοηθήσω τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που νομίζω εγώ ότι είναι σωστό, δηλαδή να είναι αγαπημένοι και αδελφωμένοι και να μην κάνουν διακρίσεις για το χρώμα ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις του καθενός. Ακόμη να εκφράσω την αγωνία και τον πόνο που νιώθω για την κατάσταση που επικρατεί σε πολλές χώρες του πλανήτη, όπως η Συρία, η Σομαλία η Υεμένη ή το Κονγκό, όπου ο πόλεμος έχει καταστρέψει τα πάντα, όπου άμαχοι βομβαρδίζονται καθημερινά, και να τους προτρέψω να κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσει αυτό το κακό».
• «Αντιμετώπισες ποτέ προβλήματα με την αστυνομία;», τον ρωτώ.
«Οχι, ποτέ», μου απαντά. «Αντίθετα, με αγαπάνε πολύ και μου φέρονται πάντα φιλικά. Ξέρεις, όλοι καταλαβαίνουν ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος, ένας καλλιτέχνης του δρόμου και όχι ένας κακός άνθρωπος (bad guy). Ερχομαι κάθε ημέρα εδώ, αλλά αρκετές φορές πηγαίνω στο Μοναστηράκι ή το Θησείο. Ορισμένες φορές τραγουδάω σε κλαμπ, ενώ αυτή την Κυριακή, ένα νεαρό ζευγάρι μ’ έχει καλέσει σ’ έναν γάμο για να τραγουδήσω στο γλέντι που θα γίνει αμέσως μετά».
Στην παρέα μας έρχεται ύστερα από λίγο και ο Μάικλ.
Είναι κι αυτός Αφροαμερικανός με καταγωγή από τη Βρετανία, αλλά έχει γεννηθεί στην Ελλάδα όπου έκανε και τη στρατιωτική του θητεία.
«Τραγουδάω ραπ εδώ και 10 χρόνια. Τώρα είμαι 30 ετών», μας λέει.
«Το κάνω κυρίως από χόμπι, αλλά ορισμένες φορές πηγαίνω μαζί με τον Sammy Jey σε κλαμπ και τραγουδώ προκειμένου να βγάλω λίγα χρήματα για να ζήσω. Τα παιδιά που μαζεύονται στην πλατεία Συντάγματος μας αγαπάνε κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μας. Το γεγονός δηλαδή ότι όχι μόνο με αποδέχονται ως street artist, αλλά και ότι έχουν γίνει φίλοι μας. Είμαστε μια μεγάλη, αγαπημένη παρέα εδώ. Μια παρέα η οποία ανανεώνεται διαρκώς. Πολλά από τα τραγούδια μου μιλάνε ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία και νομίζω ότι η μουσική είναι ένας υπέροχος τρόπος να περάσεις αυτά τα μηνύματα κυρίως στη νεολαία. Η rap δεν μιλά ποτέ για το κακό. Αναφέρεται πάντοτε στο καλό που μπορούμε να σκεφτούμε, να αισθανθούμε και να πράξουμε για τον διπλανό μας, για τον συνάνθρωπό μας. Την ανάγκη να είμαστε όλοι ενωμένοι και αγαπημένοι. Απ’ όποια χώρα του κόσμου κι αν προερχόμαστε! Παράλληλα περιέχει πολλά αισιόδοξα μηνύματα, που τόσο πολλή ανάγκη έχουμε όλοι σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια που βιώνουμε».
Ο τρίτος ράπερ της παρέας είναι Ελληνας.
«Με λένε Βαλάντη», μου λέει, «και τραγουδάω όχι επαγγελματικά, αλλά από αληθινή αγάπη. Παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζω πολλά προβλήματα, κυρίως οικονομικά και έχω υπάρξει και άστεγος για ένα διάστημα. Με βοηθάει και με “ανεβάζει” ψυχολογικά όταν τραγουδάω μαζί με τον Sammy Jey, τον οποίο γνώρισα πριν από λίγα χρόνια στην Αθήνα κι έχουμε γίνει πολύ φίλοι. Ο κόσμος γουστάρει πολύ να μας ακούει κι αυτό με γεμίζει πολύ. Δεν τραγουδάω μόνο ραπ αλλά και τραπ και ρέγκε. Κάθε μέρα έρχονται πολλά παιδιά, όχι μόνο αγαπάνε να την ακούνε, αλλά θέλουν να μάθουν κι αυτοί. Την αγαπάνε αυτή τη μουσική, ασχέτως με το πόσο “το έχουν”. Το βλέπουμε στα μάτια τους και μέρα με τη μέρα η παρέα μας μεγαλώνει και εμπλουτίζεται. Κι αυτό είναι σπουδαίο. Για να σ’ το πω πιο απλά: Το κάνουμε για την κ…α μας!».
«Χαμηλές πτήσεις» με skateboard
Λίγα λεπτά αργότερα το βλέμμα μου πέφτει σε έναν 30άρη ο οποίος κάνει υπέροχες φιγούρες, για την ακρίβεια «χαμηλές πτήσεις» με το skateboard του.
«Το αθλητικό μου ψευδώνυμο είναι Boris Tsaki. Είμαι 36 ετών και κάνω skateboard από τα 11», μας λέει. «Κάνω σχεδόν καθημερινά skateboard από το πρωί μέχρι το βράδυ κυρίως στο Σύνταγμα, αλλά και στο ΟΑΚΑ το οποίο έχει μεγάλη ποικιλία διαδρομών. Ενα καλό skate κοστίζει σήμερα περίπου 150 ευρώ, αλλά υπάρχουν και ακόμη πιο ακριβά. Ελα όμως να σου γνωρίσω το πραγματικό αστέρι του skateboard της πλατείας Συντάγματος, τον Κλέντη», μου λέει.
«Με λένε Κλέντη Μπαλή. Είμαι 19 ετών και κάνω skate από τα 13 μου».
• «Πόσες ώρες την ημέρα κάνεις skate;» τον ρωτάω.
«Το λιώνω καθημερινά. Κάνω περίπου 10 ώρες την ημέρα. Με ευχαριστεί πάρα πολύ. Είναι το χόμπι μου και η διασκέδασή μου. Θέλω να σου πω ότι ο skater επειδή ζει την πόλη κάθε μέρα έχει πολλές ιδέες για το πώς μπορεί αυτή να γίνει καλύτερη, πιο ανθρώπινη, αλλά φυσικά κανείς δεν έχει ρωτήσει την άποψή μας. Βλέπουμε την πόλη με άλλο μάτι και την αγαπάμε. Γι’ αυτό όταν γίνονται φασαρίες και γενικότερα ταραχές εξοργιζόμαστε όταν βλέπουμε παιδιά, πολλές φορές συνομήλικά μας, να καταστρέφουν τα μάρμαρα, τα πεζοδρόμια και γενικά τους δημόσιους χώρους. Νιώθουμε ελεύθεροι και ανέμελοι όταν κάνουμε skate. Ταυτόχρονα ξεσπάμε με έναν απολύτως ειρηνικό τρόπο τα νεύρα μας ή τη στενοχώρια μας για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βιώνουμε.
Ο skater δεν έχει ψυχολογικά [προβλήματα] γιατί τα εκτονώνει και έτσι δεν το ρίχνει στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, κάτι που κάνουν άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Πολλές φορές μάλιστα οργανώνουμε events σε πλατείες, σε πάρκα και σε άλλα hotspots της πόλης.
Ο κόσμος συνήθως μας αντιμετωπίζει θετικά γιατί γουστάρουν τη φάση μας. Ορισμένοι πάντως μας βλέπουν αρνητικά και μας λένε να φύγουμε και να πάμε αλλού γιατί τους ενοχλούμε. Η αστυνομία δεν μας ενοχλεί εκτός κι αν κάνεις skate σε μέρη όπου έχει σεκιουριτάδες, οι οποίοι μας κυνηγάνε».
