Σαν ο Μωάμεθ στο βουνό δεν δέχεται να πάει τότε πηγαίνει το βουνό και τονε συναντάει.
Δεν γύρισε η τρόικα μας, κι ευθύς εις το Παρίσι πήγαν οι κυβερνώντες μας μήπως βρεθεί η λύση.
Μα λύση δεν προέκυψε στα θέματα τα καίρια κι επέστρεψε ο Γκίκας μας μ’ άδεια ξανά τα χέρια.
Αδιέξοδο και στο ΠΑΣΟΚ: τη λύση πού να βρούνε να μη χωρίσουνε στα δυο και αλληλοσφαχτούνε;
Με καταλήψεις στ’ ΑΕΙ, μ’ αποχές κι απεργίες κύλησε κι η βδομάδα αυτή με τυμπανοκρουσίες.
Τη δύναμη κι υπομονή ψάχνω κι εγώ εντός μου ν’ αντέξω την απελπισιά και την οργή του κόσμου.
Κανείς δεν είν’ ανεκτικός, όλοι είναι θυμωμένοι όλα μάς έρχονται στραβά κι είμαστε πικραμένοι.
Εθνος ανάδελφον εμείς, μας φταίνε όλοι οι άλλοι το σύστημα, οι αγορές, παράγοντες μεγάλοι…
Πάμ’ απ’ την αυτολύπηση στην αυτοκατηγόρια λύσσα και ηττοπάθεια, βαθιά και δίχως όρια.
Καμένο νιώθουμε χαρτί, Ελλάδα θα εκλείψεις ευθύνονται κι άλλοι κι εμείς, οργή μαζί με τύψεις.
Μ’ ετούτη τη μαυρίλα μας μπολιάζουμε τους νέους να παραιτούντ’ απ’ τ’ όνειρο υπό το βάρος χρέους.
Τα χέρια απ’ το πρόβλημα μαθαίνουν να σηκώνουν είτε τ’ αφήνουν άπραγα, είτε μ’ αυτά μουντζώνουν.
Οι αμαρτίες των γονιών τα τέκνα τους παιδεύουν και τα δικά μας βλαστημούν μ’ όσα τα δυσκολεύουν.
Δικαίως πως μες στα σκατά τα ρίξαμε φωνάζουν μα, μοναχά με τις φωνές, τίποτα δεν αλλάζουν.
Αντί στον αντιπρύτανη σκουπίδια να πετάνε με σκούπες, αχ, να τα ’βλεπα, τη βρόμα να νικάνε!
Κι αντί οι πόρτες οι κλειστές να τα ωθούν να φύγουν αχ, πώς θα τα καμάρωνα, παράθυρα ν’ ανοίγουν!
