Είδα μια πρόσφατη συνέντευξη ενός Μάικ Χάκαμπι, πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ, στον γνωστό συντηρητικό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον, που ακόμα και αυτόν ο Χάκαμπι κατόρθωσε να τον οδηγήσει σε απόγνωση με τα όσα όχι απλώς υπερσυντηρητικά, αλλά ακραία φασιστικά υποστήριξε περί νόμιμων δικαιωμάτων που έχουν παραχωρηθεί στο Ισραήλ από τον Θεό τον ίδιο. Μας «υπενθύμισε» με νόημα ο ανεκδιήγητος αυτός διπλωμάτης ότι ο Θεός έχει δώσει στο Ισραήλ εδώ και χιλιάδες χρόνια όλα τα εδάφη από τον Ευφράτη ώς τον Νείλο. Και κατέληξε ότι αν αυτή την εντολή πρέπει το Ισραήλ να την εκτελέσει με πόλεμο, τότε καλώς να ορίσει ο πόλεμος και ό,τι άλλο χρειαστεί.
Ερευνώντας το ποιόν αυτού του ανθρώπου ανακάλυψα ότι πρόκειται περί ενός φανατικού Ευαγγελικού που θεωρεί τον εαυτό του χριστιανοσιωνιστή (Christian Zionist). Σημειωτέον ότι χριστιανοσιωνιστές και εβραιοσιωνιστές πέρα από το χαρακτηριστικό ότι διαβάζουν τη Βίβλο με τον ίδιο μισαλλόδοξο τρόπο έχουν και κοινά οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.
Στην προσπάθεια εξυπηρέτησης αυτών των συμφερόντων βλέπουμε ΗΠΑ και Ισραήλ να θέλουν ακόμα μία δωρεά από τον θεό τους, ο οποίος πλέον μοιάζει με αναθεωρητή των συνόρων των χωρών όχι με βάση την Ιστορία, αλλά τη Βίβλο. Και η δωρεά αυτή ακούει στο όνομα Ιράν! Το Ιράν με τα πολλά πετρέλαια, αξίας 37 τρισ. δολαρίων· όσο το δυσθεώρητο χρέος των ΗΠΑ. Τυχαίο;
Επειδή όμως όπως κάθε θρασύδειλος προτιμάει να τα βάζει με γυναίκες, γέρους και παιδιά, αλλά όταν έχει να κάνει με κάποιον πιο αγροίκο από αυτόν αναζητά έναν τραμπούκο να τελειώσει τη δουλειά, έτσι και το Ισραήλ βρήκε τους πάντοτε πρόθυμους για τέτοιες επιχειρήσεις Αμερικανούς. Τον ίδιο τραμπούκο είχε βρει και η «Μεγάλη» Βρετανία του Τσόρτσιλ για να ανατρέψει τον νόμιμα εκλεγμένο ηγέτη του Ιράν, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, το 1953. Και η αιτία ήταν για ακόμα μία φορά τα πετρέλαια. Η αφορμή ήταν η δημοκρατικοποίηση του Ιράν από τον Μοσαντέκ, η οποία κρίθηκε από τη ΜΙ6 και τη CIA ως σοβιετοποίηση. Και η συνέχεια της ιστορίας του Ιράν ήταν αυτή που γνωρίζουμε. Από τον έναν τύραννο, τον σάχη, στον άλλον, τον Χομεϊνί, και μετά στον Χαμενεΐ. Και σύντομα έπεται το χάος· ανάλογο, ίσως και χειρότερο από αυτό που επικράτησε στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη, στην Ουκρανία και όπου αλλού οι ΗΠΑ μετέτρεψαν σε εξαγώγιμο εμπόρευμα τη δημοκρατία τους.
Ζούμε μια μακάβρια ιστορική οπισθοδρόμηση που όμοιά της είχε να δει η ανθρωπότητα από την εποχή του Μεσαίωνα. Συγκρούονται με απίστευτο μένος δύο εξίσου αποτρόπαια είδη κληρικοφασισμού. Από τη μία ο εβραϊκός σιωνισμός (ως εθνικός κυρίως προσδιορισμός) με σύμμαχο τον αμερικανικό χριστιανοσιωνισμό (ως θρησκευτικό κυρίως προσδιορισμό). Μια παράδοξη συμμαχία που αλληλοϋποστηρίζεται με σκοπό τον γεωπολιτικό επεκτατισμό του πρώτου και την εσχατολογική περί Δευτέρας Παρουσίας ονείρωξη του δεύτερου. Από την άλλη αντίπαλός τους είναι ο ισλαμικός κληρικοφασισμός, ένα βάρβαρο σύστημα που αναδύθηκε ως συνέπεια της εκμετάλλευσης, των εισβολών και της καταπίεσης από τις χώρες της Δύσης σε βάρος των λαών της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Από την Παλαιστίνη μέχρι το Ιράκ και πιο πέρα, από την Περσία μέχρι το Αφγανιστάν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εδώ και αιώνες απομυζούν τους πόρους όλων των χωρών της περιοχής αυτής.
Στην εξίσωση θα χρειαστεί να προσθέσουμε ως παράγοντες οι οποίοι τη διαμορφώνουν τα οικονομικά οφέλη, τους αλληλοεκβιασμούς, τη σεξουαλική και οικονομική διαφθορά. Ο δυτικός κόσμος έχει αφήσει πίσω του την περίοδο της παρακμής. Εχει για τα καλά μπει στη ζώνη του λυκόφωτος. Θα ακολουθήσει το απόλυτο μεσαιωνικό σκοτάδι. Το μόνο που θα φωτίζει αυτό το σκοτάδι θα είναι οι γλώσσες της φωτιάς από τις ρομφαίες των παπάδων κάθε δόγματος, οι οποίοι θα τιμωρούν τους αμαρτωλούς μιας κοινωνίας που θα έχει νομιμοποιήσει με θεϊκή εντολή τη βία και στη θέση του διαλόγου θα έχει ενθρονίσει το δόγμα· είτε θρησκευτικό είναι αυτό είτε πολιτικό και στρατιωτικό.
Το περίεργο είναι το γεγονός ότι ο αρχιραβίνος του Ισραήλ, αντιλαμβανόμενος ποιος είναι πραγματικά ο Νετανιάχου, τον χαρακτήρισε ως άθεο. Για να μπορέσουμε όμως να καταλάβουμε τι σημαίνει πράγματι άθεος, πρέπει να διαχωρίσουμε τον άθεο από τον θεομπαίχτη. Ο άθεος είναι άθεος γιατί δεν δέχεται την πατριαρχική μεταφυσική αντίληψη περί ενός θεού δημιουργού. Για τον άθεο ο θεός είναι μια κοινωνική σύμβαση και, όπως θα έλεγε ο Μαρξ, μια οικονομική έννοια. Με αυτό ως δεδομένο ο άθεος αντιμετωπίζει την έννοια Θεός ως μια επινόηση, διότι η ύπαρξή του δεν μπορεί να θεμελιωθεί με επιστημονικά επιχειρήματα. Θεομπαίχτης είναι ο άθεος που έχει σαφή αντίληψη της κοινωνικής κατασκευής της έννοιας και τη χρησιμοποιεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τη χρησιμοποίησαν οι κατασκευαστές της, ως ένα από τα λογιστικά πρότυπα που διέπουν το διεθνές ταξικό λογιστήριο.
Αλλωστε το σημαντικότερο επιχείρημα ότι ο Νετανιάχου (όπως και ο κάθε Νετανιάχου που σκοτώνει παιδιά, εκτοπίζει οικογένειες και βαρύνεται με πολλά σκάνδαλα) είναι θεομπαίχτης δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι δεν τον απασχολεί η θεολογική αντιμετώπιση και ενδεχόμενη τιμωρία των πράξεών του σε κάποια κόλαση. Ξέρει καλά ότι τέτοια κόλαση όπως και αντίστοιχος παράδεισος δεν υπάρχει. Οπως δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Ο Νετανιάχου είναι ένας σύγχρονος Σαδδουκαίος· ένας αρχιερέας όχι ενός μεταφυσικού Θεού, αλλά του θεού των προσωπικών ευτελών επιθυμιών του στις οποίες δίνει μια αυθαίρετη ιστορικότητα. Είναι ο φύλακας ενός ναού όπου η κιβωτός της διαθήκης που φυλάσσεται εκεί είναι το χρήμα, η εξουσία και η μισαλλοδοξία.
Και για να προετοιμαστούμε, ας θυμηθούμε τον στίχο από το ποίημα «Θα σας περιμένω» της συλλογής «Κατά Σαδδουκαίων» του Μ. Κατσαρού: «Μην αμελήσετε, πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία».
* Νομικός, συγγραφέας
