Τον Δεκέμβριο του 2019, στην πολιτική κηδεία του Θάνου Μικρούτσικου στο Α΄ Νεκροταφείο, είχε τόσο κόσμο, που θα μπορούσες να χάσεις από το βλέμμα σου τους, μόλις πέντε μηνών, διακριτικότατους υπουργούς Εσωτερικών και Πολιτισμού, όχι όμως και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο ή τον Αλέξη Τσίπρα ως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ή τον Γιάνη Βαρουφάκη ως επικεφαλής του ΜέΡΑ25 και φίλο του εκλιπόντος. Ούτε βέβαια τον γ.γ. του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα που ήταν άλλωστε είς εκ των τριών που εκφώνησαν επικηδείους.
Μόλις τον περασμένο Ιούνιο, στη νεκρώσιμη ακολουθία που τελέστηκε στην Αγία Σοφία Μεροπίου Ακροπόλεως για τον θάνατο ενός άλλου, πραγματικά τεράστιου καλλιτεχνικού μεγέθους του θεάτρου και της διανόησης, του Βασίλη Παπαβασιλείου, παρέστη μόνον η υπουργός Πολιτισμού. Και στην πολύ πρόσφατη πολιτική κηδεία ενός επίσης σπουδαίου συνθέτη και διανοητή, του Μιχάλη Γρηγορίου, η υπουργός Πολιτισμού, όχι μόνον δεν εκδηλώθηκε, αλλά δεν θεώρησε καν σκόπιμο να κάνει δημόσια συλλυπητήρια δήλωση.
Από όλα αυτά τα περιστατικά πραγματικό ατόπημα θεωρώ το τελευταίο, καθώς ο εκάστοτε υπουργός Πολιτισμού είναι υποχρεωμένος να ξέρει ή να έχει συμβούλους που να ξέρουν τις κομβικές προσωπικότητες του χώρου του, όπως και να μην επιλέγει για ποιες από αυτές θα συλλυπηθεί και με τι διατύπωση, αναλόγως της ιδεολογικής τους προέλευσης.
Κατά τα άλλα, ο πρωθυπουργός ή π.χ. ο κ. Γεωργιάδης δεν νομίζω ότι έλειψαν από αυτές τις κηδείες, ούτε η απουσία τους σχολιάστηκε. Και, επειδή τυχαίνει να γνωρίζω τους οικείους τους, στοιχηματίζω ότι σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις δεν θα συνηγορούσαν σε καρτελάκια στις καρέκλες, ούτε και θα επέτρεπαν μανταλάκια στην είδηση των απουσιών. Αυτά ως προς ό,τι θεωρώ σκόπιμη εργαλειοποίηση εκ μέρους της κυβέρνησης της απουσίας της ηγεσίας της αριστερής και κεντροαριστερής αντιπολίτευσης από την κηδεία του Σαββόπουλου.
Αλλά και δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω πως ο διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας του πρωθυπουργού, Νίκος Ρωμανός, προτού να εκμανεί, στα τηλεοπτικά παράθυρα, για τις απουσίες από την κηδεία ενός τέτοιου μεγέθους, θα μπορούσε να μάθει σωστά, για τα μάτια του κόσμου, 2-3 τραγούδια του μεγέθους – το αυτό και ο πρωθυπουργός ώστε να μη συγκινείται στον επικήδειό του για τον Σαββόπουλο με τους στίχους του Ντίλαν. Και παρ’ όλα αυτά, είμαι από όσους θεωρούν ότι οι επικεφαλής των αριστερών κομμάτων όφειλαν να είχαν πάει. Για τον Σαββόπουλο ως ιστορικό καλλιτεχνικό μέγεθος, για το έργο του, για εμάς και γιατί θα ήταν ηχηρή και υποδηλωτική η παρουσία τους εκεί όπου ποντάριζαν στην απουσία τους.
* Δανείζομαι τον τίτλο από τον Χατζιδάκι
