Είναι δικαιολογημένη η πανελλήνια απορία, γιατί δεν τελειώνουν κάποιες δικαστικές υποθέσεις για μεγάλα, πολύ μεγάλα θέματα της Δικαιοσύνης… Ιδιαίτερα στην εποχή μας που οι πανανθρώπινες αξίες θεωρούνται «ξεπερασμένες» και η παρακμή… σπουδαία μόδα!
Αξίζει τον κόπο ν’ ανατρέξουμε στη γεμάτη από κάποιες πολιτικές δολοφονίες και καταδίκες ζωή μας. Προπάντων, όμως, να μετρήσουμε πόσες δίκες δεν τέλειωσαν ΠΟΤΕ. Πόσοι δολοφόνοι δεν βρέθηκαν. Πόσοι ένοχοι δεν δικάστηκαν. Και, τέλος, πόσο μπερδεύτηκαν οι ένοχοι με τους αθώους και τα θύματα με τους θύτες… Η Δικαιοσύνη γιατί πολλές φορές δεν ολοκλήρωσε το έργο της;
Ευτυχώς που υπάρχει, στην ιστορία της Δικαιοσύνης, η μεγάλη, συγκλονιστική δίκη και μεγάλη και υποδειγματική απόφαση που πέρασαν πια στην Ιστορία. Οχι μόνο ως υποθήκη στις επόμενες γενιές αλλά και ως δικαίωση των σημερινών ζωντανών μαρτύρων. Δικαίωση και των θυμάτων των πολιτικών δολοφονιών της τελευταίας πεντηκονταετίας.
Η καταδίκη του Καλαμπόκα, με το τεκμηριωμένο και υψηλού επιπέδου σκεπτικό, δεν δικαιώνει μόνο τον Τεμπονέρα. Αποδεικνύει ταυτόχρονα και την ύπαρξη της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της. Οταν θέλει και όταν μπορεί. Και, προπάντων, όταν την αφήνουν ελεύθερη. Χωρίς να προδικάζουν οι υψηλά ιστάμενοι.
Ηρθε όμως η ώρα να μετρήσουμε και πόσες δίκες δεν έγιναν. Πόσοι δολοφόνοι δεν βρέθηκαν. Πόσοι ένοχοι δεν δικάστηκαν. Και, τέλος, πόσο μπερδεύτηκαν οι ένοχοι με τους αθώους και τα θύματα με τους θύτες… Σε όλο τον κόσμο.
Μπελογιάννης, Πλουμπίδης, Λαμπράκης, Πέτρουλας, Τεμπονέρας… Λουμούμπα, Κένεντι, Κινγκ, Πάλμε, Γκάντι… Τα θύματα των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» και της «17 Νοέμβρη»… Τα θύματα του Πολυτεχνείου και των διαδηλώσεων… Και οι θύτες; Οι ηθικοί και οι φυσικοί αυτουργοί; Καταδικάστηκαν όλοι; Βρέθηκαν όλοι;
Η Δικαιοσύνη, λοιπόν, γιατί δεν ολοκλήρωσε το έργο της; Ποιος και γιατί καταδίκασε τον Μπελογιάννη, τον Πλουμπίδη; Κι όλους τους αμέτρητους μάρτυρες του εμφύλιου σπαραγμού, κι από τις δυο μεριές; Ποιοι δημιούργησαν τον Εμφύλιο;
Ο Λαμπράκης κι ο Πέτρουλας από ποιον σκοτώθηκαν, τελικά; Από το τρίκυκλο της Θεσσαλονίκης ο ένας κι από κάποια μολότοφ στην Κλαυθμώνος ο άλλος; Από κάποιους «θερμόαιμους» κι οι δυο; Ή μήπως από την άθλια εκείνη εποχή και τους άθλιους που την «κατασκεύασαν»;
Μόνοι τους, έτσι ξαφνικά, οι Ελληνες αποφάσισαν να αλληλοφαγωθούν τον Δεκέμβρη του ‘44; Ποιοι προετοίμασαν τον μαύρο Δεκέμβρη;
Μόνοι τους, έτσι ξαφνικά, οι Κύπριοι σκέφτηκαν ότι είναι Ελληνες και Τούρκοι, κι άρχισαν να αλληλοτρώγονται; Κι οι Λιβανέζοι, οι Σέρβοι, οι Κροάτες, οι Βόσνιοι, οι Αλβανοί κι οι μουσουλμάνοι μόνοι τους ξύπνησαν ένα πρωινό κι αποφάσισαν να σφάξει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα; Ποιος τους «ξύπνησε»; Ποιος τους «πουλάει» τα όπλα; Πότε θα γίνει ένα πανανθρώπινο δικαστήριο, για να δικάσει όλους αυτούς τους «επίσημους» και «νόμιμους» εγκληματίες πολέμου;
Ολοι αυτοί οι δολοφόνοι, που πήραν στα χέρια τα περίστροφα, τις μολότοφ και τους λοστούς, μόνοι τους έδρασαν; Χωρίς την κάλυψη κανενός; Χωρίς τους εμπνευστές τους και τους «προστάτες» τους; Στη φυλακή, λοιπόν, οι φυσικοί και στο σπίτι τους οι ηθικοί αυτουργοί; Κι όμως, όπως ξέρουμε τους φυσικούς έτσι ξέρουμε και τους ηθικούς αυτουργούς. Τους γνωρίζουμε από τα βιβλία τους και τις συνεντεύξεις τους. Τους φανατικούς, μπαλκονάτους λόγους τους και τις επιμελημένες μαύρες γραπτές διακηρύξεις τους. Ακόμη και μέσα στη Βουλή…
Με μοναδικό χαμένο τον τόπο μας. Και μόνo κερδισμένο, αιώνες τώρα, τα μεγάλα και αδίστακτα ξένα συμφέροντα…
ΥΓ.: Η Δικαιοσύνη, σιγά σιγά, εξαφανίζει τα ισόβια κι ο ένοχοι γυρίζουν στο σπίτι τους… Η πολιτεία ματαιώνει τις γιορτές του Πολυτεχνείου κι οι αθώοι ξεχνιούνται στον τάφο τους.
