Η επίσημη ανακοίνωση από το υπουργείο Πολιτισμού, ότι κατόπιν του διαγωνισμού για τον σχεδιασμό του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου η πρόταση που προκρίθηκε ήταν αυτή των Ντέιβιντ Τσίπερφιλντ και Αλέξανδρου Τομπάζη, συνοδευόταν από μια σκέτη φωτογραφία – ούτε καν κάτοψη ως είθισται.
Αλλά μετά διαβάσαμε πως την κεντρική σύλληψη και το σύνολο των σχεδίων θα παρουσιάσει επισήμως ο ίδιος ο πρωθυπουργός στα τέλη του μήνα, σε ειδική εκδήλωση.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε ήδη από την ανάληψη των καθηκόντων του, τον Ιούλιο του 2019, θέσει ως προτεραιότητες της πολιτιστικής πολιτικής της κυβέρνησής του την «αξιοποίηση του πρώην βασιλικού κτήματος στο Τατόι και την επέκταση του Αρχαιολογικού Μουσείου με την προοπτική ενοποίησής του με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο».
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε επιδιώξει και τις πρώτες, μυστικές τότε, συναντήσεις και διαπραγματεύσεις με τον Λέοναρντ Στερν, που οδήγησαν στην πολύ αμφιλεγόμενη συμφωνία για τα κυκλαδικά ειδώλια της συλλογής του μεγιστάνα.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός επεδίωξε και τις μυστικές ως προς το περιεχόμενο διαπραγματεύσεις με το Βρετανικό Μουσείο γύρω από μια συμφωνία που, βάσει των βρετανικών διαρροών, είναι κι αυτή εξαιρετικά αμφιλεγόμενη.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στον Observer, Αύγουστο του ’19, είχε δηλώσει ότι θα προτείνει στον Βρετανό –τότε ομόλογό του– Μπόρις Τζόνσον «να μας δανείσει τα Γλυπτά για ορισμένη χρονική περίοδο κι εμείς να στείλουμε πολύ σημαντικά αντικείμενα, που ποτέ δεν άφησαν την Ελλάδα, στο Βρετανικό Μουσείο».
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός προΐστατο προ ημερών σε διυπουργική σύσκεψη παρουσία 16 κυβερνητικών στελεχών με θέμα «το ζήτημα της αναβάθμισης και διαβάθμισης της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης», στη σκιά της υποβάθμισης ωστόσο των καλλιτεχνικών πτυχίων που επεδίωξε η κυβέρνηση διά του περιβόητου Π.Δ.
Η ζέση την οποία επιδεικνύει ο πρωθυπουργός σε ορισμένα καίρια ή και εθνικής σημασίας πολιτιστικά ζητήματα θα μπορούσε να είναι και άξια συγχαρητηρίων, εάν δεν έπαιρνε μόνος του πρωτοβουλίες, κάποτε χρόνιας δέσμευσης της χώρας ή της πολιτιστικής της πολιτικής σε συμφωνίες που πολλοί καθ’ ύλην αρμόδιοι (αυτοί τους οποίους δεν συναντά και δεν συμβουλεύεται) θεωρούν επιζήμιες. Αυτό μάλλον δεν τον απασχολεί.
Ξεχνά όμως ότι οι αποκλειστικές πρωτοβουλίες έχουν, εκτός από αποκλειστικά «συγχαρητήρια», και αποκλειστικές ευθύνες. Εκτός αν αυτές τις τελευταίες τις αναλαμβάνει η ίδια η υπουργός Πολιτισμού. Αποκλειστικά.
