Οξω οι μπάτσοι από τα Πανεπιστήμια. Οξω κι από το Pride;

Σήμερα γίνεται η μεγάλη παρέλαση. Σήμερα, Σάββατο 18 Ιουνίου. Η πόλη θα γίνει (επιτέλους!) χρωματιστή. Χιλιάδες άνθρωποι, όλων των φύλων και όλων των φυλών, πέρα από κατασκευασμένες ταυτότητες, κοινωνικές συμβάσεις και πολιτιστικές/πολιτικές επιταγές περιορισμού, θα βρεθούν μαζί, θα χορέψουν μαζί, θα διαδηλώσουν/παρελάσουν μαζί.

Γιατί «τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι καθολικά και αδιαπραγμάτευτα». Γιατί «όλα τα άτομα γεννιόμαστε αδιακρίτως ελεύθερα». Γιατί «έχουμε δικαίωμα στην ελευθερία λόγου και έκφρασης της προσωπικότητας, στη σωματική ακεραιότητα, στην εκπαίδευση, στον γάμο, στην οικογένεια, στην εργασία, στην ασφάλεια». Και, κυρίως, γιατί «τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει στην πράξη όταν τα δικαιώματα αυτά θα πρέπει να καλύπτουν και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τα χαρακτηριστικά, την έκφραση και την ταυτότητα φύλου μας».

Αυτά δηλώνουν οι διοργανωτές του Athens Pride, το οποίο έχει ήδη ξεκινήσει εκδηλώσεις στην πόλη, μα σήμερα, Σάββατο, κάνει το μεγάλο «ντου» στην πορεία/διαδήλωση/γιορτή/παρέλαση στο κέντρο της πόλης… Για όλα αυτά τα «γιατί»! Και για ακόμα δυο λεξούλες που φέρουν πίσω τους τρομερές διεκδικήσεις ανά τους αιώνες, πολύ αίμα και πολύ πόνο: «άνευ όρων». Ανευ όρων στην εκπαίδευση, στην εργασία, στη συμπερίληψη, στην ορατότητα, στην ασφάλεια, στη ζωή, στον γάμο, στην οικογένεια, στην αξιοπρέπεια.

Είναι αδιανόητο (η λέξη είναι «αδιανόητο»!) να βαδίζουμε στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, έχοντας ξεπεράσει χρονικά όλα τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, και ακόμα να μιλάμε για τα αυτονόητα. Αυτές οι τρεις λέξεις (ακόμα, αδιανόητο, αυτονόητο) δεν θα έπρεπε να συνυπάρχουν στην ίδια πρόταση εν έτει 2022. Κι όμως. Δίχως να υποβιβάζω τις νίκες των κινημάτων και των ακτιβιστικών, πολιτικών και κοινωνικών δράσεων, τα προτάγματα ουσιαστικά παραμένουν τα ίδια – αν και με σημαντικές διαφοροποιήσεις που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Αυτά, δεν ισχύουν μόνο για τη ΛΟΑΚΤΙ+ κοινότητα, αλλά σχεδόν για όλους. Οπως είναι αδιανόητο το να μην έχει κάποιος το δικαίωμα να μην κρυώνει μέσα στο σπίτι του, επειδή δεν έχει να πληρώσει το ρεύμα, το ίδιο σκληρό είναι και να μην μπορεί να περπατήσει κάποιος στον δρόμο με τον σύντροφό του δίπλα, χεράκι χεράκι, επειδή είναι κι οι δυο άντρες.

Το ρεύμα έπρεπε να είναι δωρεάν για όλους. Και η αγκαλιά ελεύθερη για όλους. Ο ταξικός διαχωρισμός, όπως και ο φυλετικός, ο έμφυλος και ο κάθε είδους διαχωρισμός είναι μία κατασκευή της κυρίαρχης τάξης ώστε να «διοικεί» μυαλά και κράτη κατά το δοκούν. Η επιθυμία πάντοτε στέκεται ως ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος της εκάστοτε εξουσίας και είναι το πρώτο που πρέπει να παταχθεί. Ειδικά η επιθυμία «άνευ όρων»… Γιατί πρέπει να υπάρχει άλλο είδος;

Δεν είναι τυχαίο πως ο καπιταλισμός πάει χεράκι χεράκι με τον χριστιανισμό ως θρησκεία, σε όλες του τις εκφάνσεις: ενοχές, τύψεις, εργασία ώς εκεί που φτάνει ο χρόνος σου κι ακόμα παραπέρα. Αλλιώς είσαι τεμπέλης, ανίκανος, απροσάρμοστος, τρελός, πούστης, ντιγκιντάγκας, πουτάνα. Ούτε είναι τυχαίο πως η όποια αλλαγή και όσον αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ξεκίνησε με τον Διαφωτισμό στην Ευρώπη. Οταν επανήλθαν σκοταδιστικά καθεστώτα, όλα σταμάτησαν. Οι ναζί εξόντωσαν χιλιάδες ομοφυλόφιλους. Τέτοιος καιρός ήταν (30 Ιουνίου-2 Ιουλίου 1934) όταν στη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών έγιναν μαζικές δολοφονίες. Μεταξύ των δολοφονηθέντων ήταν και ο Ερνστ Ρεμ (φίλος, αν και ανταγωνιστής, του Χίτλερ), γιατί ήταν ομοφυλόφιλος… Για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου οι δολοφονίες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) συνεχίζονται. Τρανό παράδειγμα της επικαιρότητας, όλα όσα συμβαίνουν στη δίκη Λιγνάδη. Εμείς, ακούμε τον δικηγόρο του. Ουσιαστικά, ακούμε τον ίδιο. Που χρησιμοποίησε την όποια εξουσία είχε για να κάνει τα όσα έκανε και συνεχίζει να κάνει το ίδιο!

Ανευ όριων ο διασυρμός των όσων καταγγέλλουν τα όσα διέπραξε (η λέξη «θύματα» δεν μου κάθεται καλά). Ανευ ορίων η προσπάθεια διασυρμού όσων υποστηρίζουν το αυτονόητο: ένα άνευ όρων δικαίωμα στην αξιοπρέπεια έστω.

Οι «άνθρωποι-εξουσία» βρίσκονται παντού. Σε θέσεις εξουσίας αλλά και μέσα σε κάθε κίνημα. Από την άλλη, είμαστε όλοι οι άλλοι. Γκέι, στρέιτ, με πολύχρωμες μπλούζες, με φουστάνια με οριζόντιες ρίγες (και όχι κάθετες, που «αδυνατίζουν»), με πράσινα μαλλιά, χωρίς μαλλιά, με αμαξίδιο, με παραπληγία, με δουλειά, χωρίς δουλειά… Το Athens Pride για μένα ζητάει συμπερίληψη και προτάσσει τη συμπερίληψη. Ολων. Και των ΛΟΑΤΚΙ Αστυνομικών – που δεν έγιναν δεκτοί στο Pride. Το «άνευ όρων» είναι «άνευ όρων». Οχι ώς εκεί που εμείς θέλουμε. Γιατί τότε, αρχίζουμε να μοιάζουμε με όσους καταγγέλλουμε…