Η Κατερίνα Παούρη είναι εκπαιδευτικός στο Μαράσλειο. Από αυτούς τους εκπαιδευτικούς που αγαπάμε και θυμόμαστε. Ισως γιατί νοιάζονται πραγματικά για το λειτούργημα που ασκούν και το μέλλον των παιδιών που διδάσκουν. Πριν από λίγες εβδομάδες διακρίθηκε από τον ΟΗΕ για ένα της… παραμύθι.
Συγκεκριμένα πήρε το γνωστό παραμύθι της Χιονάτης και έγραψε μια διαφορετική ιστορία για την ομορφιά αλλά και τη σχέση μάνας-κόρης. Η ιστορία αυτή μαζί με άλλες 27 που επίσης διακρίθηκαν έγιναν μία συλλογή με τίτλο «Awake not sleeping: Reimagining fairy tales for a new generation», ως μια πρωτοβουλία του τμήματος των Ηνωμένων Εθνών για την Ισότητα των Φύλων και την ενδυνάμωση των Γυναικών.
Την ίδια περίπου περίοδο, κυκλοφόρησε και η πρώτη της ποιητική συλλογή. «Η ποίηση για μένα προσωπικά είναι μια σταθερά. Η υπενθύμιση της αρχής και μια πυξίδα για τον κόσμο. Αν η θέση της στη σημερινή εποχή έχει μετακινηθεί, αυτό είναι ένα ακόμα σημάδι των καιρών που ζούμε», έχει δηλώσει η ίδια σε συνέντευξή της (LIFO, στον Γ. Πανταζόπουλο). Πράγματι είναι σημάδι – όχι σημάδι, σημαδούρα είναι το ότι ούτε ωραία ποίηση γράφεται πια (σπάνια) ούτε διαβάζεται όπως κάποτε. Ωστόσο, η ποίηση εκεί: «βελούδινη και παγωμένη, στέκεται στους ώμους σου».
