Με το τσιγκέλι

Μόνο «με το τσιγκέλι» δεν βγαίνουν οι λέξεις από τη Θούλη Στάικου. Αν και η ίδια υποστηρίζει πως έγραψε αυτή τη συλλογή (υπέροχων) διηγημάτων «για να ησυχάσει». Γιατί οι ιστορίες που διηγείται είναι από αυτές «που δεν ησυχάζουν παρά μόνο αν τις βγάλεις μία μία με το τσιγκέλι. Και με όσο πιο λίγες λέξεις γίνεται. Να μην περισσεύει καμία, κι ας μείνει έστω και μία».

«Αυτό το βιβλίο δεν το έχω καταλάβει εντελώς – ούτε τότε που το έγραφα! Αλλά τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά από κάτι ξεγυρισμένες σφαλιάρες, άρχισε να μου φανερώνεται: αυτό το βιβλιαράκι είναι όλα τα βιβλία που θα ήθελα να έχω γράψει, αλλά δεν τα κατάφερα, πες από τεμπελιά» μας λέει η συγγραφέας…

…Η συγγραφέας μοιάζει με το βιβλίο της. Τα διηγήματά της μοιάζουν με τη συγγραφέα τους. Γεμάτα μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία. Σύντομα και αστεία. Οχι τόσο σύντομα και όχι τόσο αστεία. Η Θούλη Στάικου γράφει καλά – αυτό είναι το θέμα. Και μας προσφέρει σχεδόν 60 μικρές ιστορίες. Καλοειπωμένες, με δομή, με ενδιαφέρον περιεχόμενο. Σε ένα βιβλιαράκι που χωράει στην τσάντα σου και στη μέρα σου. Που δεν βαραίνει την τσάντα σου, μα φτιάχνει τη μέρα σου. Για πόσα βιβλία και συγγραφείς μπορούμε να το πούμε αυτό;