Ηταν μια συσκευή που βλέπαμε στις φουτουριστικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, μια εποχή όπου οι συσκευές σαν την «ιπτάμενη μοτοσικλέτα» θεωρούνταν κάτι που ανήκε στον χώρο του φανταστικού. Κι όμως, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το Speeder απέδειξε ότι όλα είναι δυνατά με τη δύναμη της σημερινής τεχνολογίας
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή: Μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλές αυτόνομες πτητικές συσκευές, τις οποίες ουσιαστικά «φορούν» οι τολμηροί πιλότοι και οι οποίες ίπτανται με τη βοήθεια μικρών κινητήρων μετάκαυσης (Jet). Ωστόσο, ένα βασικό πρόβλημα είναι τα χειριστήρια που κρατούν στα χέρια τους, με τους εναέριους ελιγμούς να απαιτούν βαθιά γνώση και πολύωρη εκπαίδευση.
Από την ενηλικίωσή του και μετά, ο πρωτοπόρος κατασκευαστής Ντέιβιντ Μέιμαν κατάφερε να κατασκευάσει καινοτόμες πτητικές μηχανές. Ετσι, αφού πούλησε την επιχείρησή του, επένδυσε στα jetpack, ένα εκ των οποίων, το 2015, πέταξε γύρω από το Αγαλμα της Ελευθερίας. Τρία χρόνια αργότερα, δημιούργησε το πρώτο πρωτότυπο του Speeder, την πρώτη ιπτάμενη μοτοσικλέτα, η οποία και έκανε τη μεγάλη διαφορά.
Κι αυτό επειδή, ενώ στα jetpack η κατεύθυνση της ώσης ελέγχεται μηχανικά από τον πιλότο, στο Speeder η γωνία των τεσσάρων τουρμπινών ελέγχεται από ένα ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου πτήσης. Το σημαντικότερο μέρος αυτού του συστήματος είναι το εξατομικευμένο λογισμικό, που κατανοεί τη ρύθμιση γωνίας των τεσσάρων πολύ ισχυρών τζετ, που τα στρέφει ανάλογα με την πορεία που θέλει να ακολουθήσει ο «αναβάτης» του.
Η ιδέα του Speeder προέκυψε από τη συνεργασία με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, το οποίο ενδιαφέρθηκε για ένα τέτοιο όχημα για χρήση από τις ειδικές δυνάμεις, τους Seals.
Μάλιστα, ο δημιουργός του υποστηρίζει ότι κάτοχοί τους δεν θα χρειαστούν απαραίτητα άδεια πιλότου, καθώς τα συστήματα ελέγχου πτήσης του Speeder διαθέτουν ήδη υψηλού βαθμού τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ), που κάνουν μεγάλο μέρος της δουλειάς, ώστε να διατηρήσουν το αεροσκάφος σταθερό. Η «ιπτάμενη μοτοσικλέτα απογειώνεται κάθετα και είναι ικανή να αναπτύσσει ταχύτητες άνω των 100 χλμ./ώρα».
Οπως επισημαίνει το BBC Technology, το Speeder είναι μόνο ένα από τα πολλά μοντέλα ιπτάμενων κατασκευών που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή τη στιγμή, καθώς υπάρχουν εκατοντάδες αεροσκάφη EVTOL (ηλεκτρικά καθέτου απογείωσης και προσγείωσης) και τα jetpack με τουρμπίνες, αλλά με τα χειριστήρια στα χέρια.
Ηδη, το τρίτο πρωτότυπο του Speeder δοκιμάζεται εξαντλητικά στην Καλιφόρνια και ο Μάιμαν αναφέρει ότι ο στρατός, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και η υπεράκτια ενεργειακή βιομηχανία θέλουν ένα γρήγορο, συμπαγές αεροσκάφος που μπορεί να φέρει σημαντικό βάρος.
Γι’ αυτό και χρειάζεται κηροζίνη (το καύσιμο των τζετ), προκειμένου να διαθέτει υψηλή ισχύ, τονίζοντας ότι το Speeder έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει έναν πιλότο ή φορτίο 135 κιλών.
«Οπως συμβαίνει συχνά στην αεροπορία, ξεκινάς με ένα σύνολο προδιαγραφών και αρκετά γρήγορα καταλήγεις σε ένα εντελώς διαφορετικό», εξηγεί.
«Αρχικά, στο Ναυτικό ήθελαν κάτι που θα μεταφέρει ένα ωφέλιμο φορτίο 95 κιλών και ο πιλότος να χρειαστεί εκπαίδευση μόλις 10 λεπτών». Προσθέτει ότι ορισμένα στοιχεία προέρχονται από την υπάρχουσα τεχνολογία jetpack, αλλά μεγάλο μέρος της έπρεπε να αναπτυχθεί από την αρχή.
Οσο για την τεχνητή νοημοσύνη της συσκευής, αναπτύσσεται διαρκώς από τη μηχανολόγο Σατζάλ Κισούν, βοηθό ερευνήτρια στην τεχνολογία αεριοστροβίλων στο αεροδιαστημικό κέντρο του Πανεπιστημίου Cranfield.
«Ο σημαντικός παράγοντας είναι η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στον έλεγχο της πτήσης. Αυτό, από μόνο του, είναι μια πολύ συναρπαστική πρόοδος», εξηγεί.
«Τι θα συμβεί αν το Speeder αντιμετωπίσει ασυνήθιστες καιρικές συνθήκες ή έναν ασυνήθιστο ελιγμό από τον πιλότο;», ρωτήθηκε η Κισούν. «Νομίζω ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα ήταν απαραίτητη για να βοηθήσει τον έλεγχο, γι’ αυτό και τη βελτιώνουμε συνεχώς», τόνισε.
