«Δε βαριέσαι… Ετσι είναι ο κόσμος…»

Είναι μια φράση που την ακούμε κάθε μέρα. Από μικρούς και μεγάλους. Ολοι με κατεβασμένο κεφάλι. Αγρια γεγονότα, που τα ζούμε κάθε στιγμή και τα ξεπερνάμε με αυτή την κλασική φράση: «Δε βαριέσαι… Ετσι είναι ο κόσμος…» Γεγονότα από τα οποία απουσιάζουν όλες οι αξίες της ζωής: Αξιοπρέπεια, Ηθική, Ειλικρίνεια, Αλήθεια, Τιμιότητα…

Που τα πολλαπλασιάζουν η ψυχοφθόρα πανδημία και τα ΜΜΕ που τη δαιμονοποιούν, 24 ώρες το 24ωρο.

Σε λίγο δεν θα τις βρίσκουμε πια ούτε και στα λεξικά. Σιγά σιγά εξαφανίζονται από το λεξιλόγιό μας όλες αυτές οι πανανθρώπινες αξίες. Αυτές που πρέπει να είναι οι κολώνες κάθε κοινωνίας και να αντιπροσωπεύονται από μια λέξη μόνο: ΕΜΕΙΣ. Και φοβόμαστε ότι, δυστυχώς, έχουν αντικατασταθεί, εδώ και πολύ καιρό, από μια μόνο λέξη: ΕΓΩ.

Κι αυτό το ΕΓΩ υπάρχει πια σε όλους τους τομείς της ζωής μας, από τα ανώτατα, ανεξέλεγκτα κλιμάκια μέχρι και τις μικρές, παραδοσιακές ή νεότευκτες κοινωνίες…

Το ότι είχαμε, τα τελευταία χρόνια, έναν πλανητάρχη χειρότερο από πολλούς προηγούμενους, χωρίς καμιά, μα καμιά ηθική αρχή, νομίζουμε ότι δείχνει την αποκρουστικά ανήθικη εικόνα του κόσμου μας. Και ακολουθούν όλα τα εξίσου αποκρουστικά όντα. Αυτά τα παντοδύναμα κυκλώματα που τον κατασκεύασαν ή τα εκατομμύρια πολιτών που τον ψηφίζουν ή τον ανέχονται.

Κι όπως λέει ο μακρινός μας φίλος Νόαμ Τσόμσκι: «Ποιοι εξοπλίζουν όλους τους λαούς για να εξοντώνει ο ένας τον άλλο; Οι πλανητάρχες… Ποιοι συντηρούν τους θρησκευτικούς φανατισμούς εκατομμυρίων πιστών σε όλο τον κόσμο; Οι πλανητάρχες… Ποιοι διαβρώνουν τις πολιτιστικές και κοινωνικές προσπάθειες όλων των χωρών, με τις εγκληματικές, μυστικές υπηρεσίες τους; Οι πλανητάρχες… Και ποιοι, τελικά, παρεμβαίνουν άλλοτε με εξαγορές συνειδήσεων κι άλλοτε με άγριους βομβαρδισμούς, για να… “σώσουν” αυτούς τους λαούς; Οι πλανητάρχες…»

Οπως «έσωσαν» κι εμάς, τέτοιες μέρες το 1944, με τον ματωμένο Δεκέμβρη και τη Βάρκιζα αργότερα. Με τους μισούς Ελληνες στα σίδερα και τους άλλους μισούς στο χώμα.

Ας πάμε όμως λίγο πιο πίσω. Ας ξεχάσουμε την πανδημία της εποχής μας κι ας θυμηθούμε τις προηγούμενες. Οχι μόνο τις ομοιότητες αλλά και τις ευθύνες όλων των αρμοδίων και αναρμοδίων κάθε εποχής.

Επιδημία γρίπης. Η γρίπη των χοίρων. Η μεξικάνικη γρίπη. Η βορειοαμερικάνικη γρίπη. Και το 2010 το «British Medical Journal» ξεκίνησε έρευνα σχετικά με πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων των ειδικών του ΠΟΥ. Σε συνεργασία με το Bureau of Investigative Journalism, αποκάλυψε ότι επιστήμονες σε θέσεις-κλειδιά για την πανδημία εργάζονταν για φαρμακευτικές εταιρείες, τις οποίες συνέφεραν οι οδηγίες του ΠΟΥ για την αντιμετώπιση της γρίπης.

Και τα αρχεία της Δίκης της Νυρεμβέργης το επιβεβαιώνουν. Δύο μεγάλοι φαρμακέμποροι, βασικοί χορηγοί του ναζισμού, εις θάνατον. Με παρέμβαση των ΗΠΑ, αθώοι. Με ένα κυνικό επιχείρημα: «Μας χρειάζονται για το επόμενο μέτωπο με τη Σοβιετική Ενωση»!

Αυτά και άλλα πολλά μας αναγκάζουν να δούμε κι εμείς, σήμερα, ξεκάθαρα πια, τις ανήθικες κυβερνήσεις των ισχυρών χωρών που καλύπτουν τους ανήθικους παραγωγούς-στυλοβάτες της ανήθικης οικονομίας τους. Τις εξίσου ανήθικες κυβερνήσεις των μικρών χωρών που, εξαρτημένες απόλυτα, καλύπτουν όλο αυτό το ανήθικο κύκλωμα των ισχυρών δυνάμεων. Υπηρετώντας μια πολιτική-επάγγελμα και όχι λειτούργημα.

Και όπως λέει ο Γκίντερ Γκρας: «Για μένα η πολιτική είναι περίσσευμα καρδιάς και μυαλού […] και όχι υποδούλωση στη σκοπιμότητα που είναι το θεμέλιο κάθε εξουσίας. Αρρώστια η πολιτική, ναι… Επάγγελμα, όχι».

Αποφεύγουμε όμως να δούμε και τις δικές μας ευθύνες. Διότι είμαστε κι εμείς συνένοχοι. Διότι έχουμε αποδεχτεί, σιωπηρά, την έλλειψη ηθικής αυτών που προβάλλουν αυτή τη θεωρία της αγοράς… Των χορηγών που πληρώνουν… Των ΜΜΕ που την επιβάλλουν… Και των «δοτών» επιτροπών που τη βραβεύουν… Και κατεβάζουμε το κεφάλι ψιθυρίζοντας: «Δε βαριέσαι… Ετσι είναι ο κόσμος… Χρόνια τώρα. Εγώ θα τον διορθώσω;»

Ο μεγάλος μας φίλος ο Ντάριο Φο αναλύει όλη αυτή την ανήθικη αλυσίδα, με μια ιλαροτραγική φράση στο έργο του «Δεν πληρώνω – Δεν πληρώνω»: «Η Αμερική βαράει την Ευρώπη… που συνεργάζεται με την Αμερική, για να βαρέσουν τα Βαλκάνια… που συνεργάζονται με τη μαφία, για να βαρέσουν τα ναρκωτικά…. που συνθηκολογούν με τα ναρκωτικά, για να βαρέσουν τα χρηματιστήρια… τα οποία βαράνε τις τράπεζες… οι οποίες βαράνε τους πελάτες τους… και οι οποίοι, τελικά, ξεσπάνε στη γυναίκα τους και τα παιδιά τους…»

Και οι περισσότεροι γελάνε, κλαίνε ή βαράνε το κεφάλι τους στον τοίχο…

Ευτυχώς που υπήρξαν και υπάρχουν κάποιοι που μένουν όρθιοι. Οπως έμεινε η γενιά μας όρθια, 17 χρόνια, στην καραντίνα του θανάτου. Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος, 10. Και άλλα 7 στη δικτατορία.

Οπως δείχνει να θέλει να μείνει όρθια και η σημερινή, ανήσυχη γενιά.

Λίγοι στίχοι ενός φρέσκου, αισιόδοξου τραγουδιού, το αποδεικνύουν: «Η ζωή θα ξαναβγεί στους δρόμους / χωρίς μάσκες κι άγριους νόμους… // Οι δουλειές και τα γλέντια, θα ξανάρθουνε πάλι / με αγκαλιές και φιλιά, μικροί και μεγάλοι. // Με ταξίδια και όνειρα σαν αδέρφια θα ζούμε, / με αγάπη κι αγώνες, τη ζωή θα ξαναβρούμε».