Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το βάρος των κανόνων
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το βάρος των κανόνων

  • A-
  • A+

Ενα από τα βασικά καθήκοντα στη δουλειά μου ήταν να ξεμπερδεύω το κουβάρι των θεραπευομένων. Χρειαζόταν να γίνουν τα πράγματα ξεκάθαρα ως προς τις έννοιες και τη χρήση των λέξεων. Χρειαζόμασταν έναν καινούργιο, κοινό κώδικα όσον αφορά τους κανόνες και τις υποχρεώσεις τους.

Αυτοί άραγε πώς είχαν μάθει τους κανόνες; Τι σήμαιναν γι’ αυτούς τα «πρέπει»; Ποιος όριζε τους κανόνες;

Είχαν μάθει να τους εφαρμόζουν χωρίς να συναινούν σε αυτό που συνέβαινε. Να τους τηρούν πιστά σαν να αναφέρονταν σε κάποιον άλλον, λες και δεν τους αφορούσαν. Σαν να εκτελούσαν ένα καθήκον, μια αγγαρεία.

Στη συνέχεια τους έδειχνα τη δική μου εκδοχή: ο κανόνας εμπεριέχει προστασία, μας ασφαλίζει.

Ο κανόνας, λειτουργώντας ως νόμος, ορίζει ποινές όταν παραβαίνεται η τήρησή του, αλλά μας προστατεύει απέναντι στις όποιες αυθαιρεσίες. Το πιο γνωστό παράδειγμα κανόνα στην καθημερινή πρακτική, που μας τον μαθαίνουν από παιδιά, είναι να πλένουμε τα δόντια μας. Νομίζω ότι σχεδόν πάντα τα παιδιά τον βιώνουν σαν μια αγγαρεία πριν από τον ύπνο. Βαριούνται να πλύνουν τα δόντια, αλλά πρέπει.

Ομως κάποιος πρέπει πάντα να τους εξηγεί πως τα δόντια είναι δικά τους και έχουν δύο επιλογές:

α) Αν θέλουμε και μας αρέσει να έχουμε λευκά, καθαρά δόντια, να μην πονάμε από τον τροχό του οδοντιάτρου (σφραγίσματα λόγω τερηδόνας) και όταν χαμογελάμε να έχουμε ένα χαμόγελο χωρίς κίτρινα δόντια, θα πρέπει να τα βουρτσίζουμε μετά από κάθε γεύμα. Θα κοπιάσουμε για να έχουμε άσπρα, υγιή, καθαρά δόντια. Αλλά για ποιον θα κουραστούμε; Για μας, βέβαια.

β) Η δεύτερη επιλογή είναι να μη θέλουμε να κάνουμε τίποτε από όλα αυτά. Να μη μας νοιάζει αν επισκεπτόμαστε συχνά τον οδοντίατρο ή αν έχουμε πιο σοβαρά προβλήματα και πόνους από τα αποστήματα. Να μας είναι αδιάφορο αν θα έχουμε σάπια δόντια, οπότε δεν αναλαμβάνουμε τον κόπο να βουρτσίζουμε τα δόντια καθημερινά.

Σε τελική ανάλυση, και τα δύο είναι δικαίωμά μας. Τόσο να πλύνουμε όσο και το να μην πλύνουμε τα δόντια μας. Εάν δεν μας είχαν επιβάλει να τα πλένουμε, τότε δεν θα είχαμε λόγο να χοροπηδάμε στο κρεβάτι στη βραδινή έξοδο των γονιών μας, απολαμβάνοντας την απόλυτη ελευθερία του ύπνου με άπλυτα δόντια.

Μπορεί να ακούγεται απλοϊκό το παράδειγμα, όμως αυτή ήταν η αλήθεια τους. Για τους υπέρβαρους οι κανόνες ήταν μεγάλη κούραση. Βέβαια, αλήθεια είναι πως όταν κουβαλάς ήδη χίλιους δύο κανόνες για το πώς πρέπει να είσαι και τι πρέπει να κάνεις, και σου προσθέτει η δίαιτα άλλους οκτώ, νιώθεις να καταρρέεις. Δεν αντέχεις τόσο πολλούς κανόνες. Εδώ με το ζόρι τα βγάζεις πέρα με τους ήδη υπάρχοντες.

Πώς να ακολουθήσεις το «μόνο αυτά θα τρώω, σε αυτήν την ποσότητα, δεν θα τσιμπολογώ τίποτε άλλο, κι έπειτα από κάθε πολυφαγία θα περιορίζομαι»;

Ο υπέρβαρος άνθρωπος δείχνει συνεχώς να συγκρατείται, να αυτοελέγχεται (αλλά και να ελέγχει...). Λες και διαρκώς κάτι απαγορεύει στον εαυτό του να κάνει ή να πει και συνάμα κάτι επιβάλλει. Τελικά, όμως, ποιο είναι το όριο του ελέγχου και του αυτοελέγχου; Μάλλον δεν υπάρχει όριο.

Σε αυτό το κουβάρι υπήρχε ένα μπέρδεμα, ένα ανακάτεμα των «θέλω» και των «πρέπει». Μια λαθεμένη κατανόηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων. Μια απουσία ορίων εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν, ενώ εκεί που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν όρια βρίσκονταν άφθονα και πνιγηρά. Υπήρχε υπερβολική λογική εις βάρος του συναισθήματος και υπερβολικό συναίσθημα εις βάρος της λογικής.

Ηταν πολύ αυστηροί εκεί που δεν έπρεπε (στον ψυχισμό τους) και έδειχναν αδύναμοι και «χύμα» εκεί που θα έπρεπε να τηρούν την αυτοπειθαρχία (στα πρακτικά), γεμάτοι απαγορεύσεις, δέσμιοι της εξάρτησής τους –της τροφής– με μόνη διέξοδο-ελευθερία τη βουλιμία.

Αρα οι υπέρβαροι ήταν δέσμιοι των «πρέπει» τους για μεγάλο χρονικό διάστημα και ελεύθεροι μόνο για λίγο, όταν έτρωγαν.

Χρειαζόταν να επινοήσω τους πλέον κατάλληλους κανόνες που θα βοηθούσαν τους παχύσαρκους να προστατεύονται και να επιλέγουν την πιστή τήρησή τους, με τη βούλησή τους. Βέβαια θα κουράζονταν να τους τηρούν. Αλλά μήπως είχε έρθει πια ο καιρός να κουραστούν και για τον εαυτό τους;

Ποιοι από όλους τους κανόνες έπρεπε να εφαρμοστούν;

Επρεπε να συνδυάσω μια ανεκτή, μια κατάλληλη κούραση με ένα επαρκές αποτέλεσμα.*

*Απόσπασμα από το βιβλίο «Εγώ και η ανάγκη μου για τροφή», εκδόσεις OPERA 2014

ΤΙP 1

Η ρίγανη με επιστημονική ονομασία Origanum vulgare ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών. Η λέξη «ορίγανον» προέρχεται από το ελληνικό «όρος» και το «γκάνος», που σημαίνει λαμπερό, άρα, ορίγανον σημαίνει λαμπερό βουνό.

ΤΙP 2

Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της παρουσιάστηκε στους Ασσύριους το 3.000 π.Χ., οι οποίοι περιέγραψαν πολλές ιατρικές εφαρμογές της. Ο Διοσκουρίδης τη συνιστούσε σε εκείνους που παρουσίαζαν απώλεια της όρεξης, ενώ το αφέψημα ρίγανης πίστευαν ότι γιατρεύει τους σπασμούς της κοιλιάς και αντιμετωπίζει τις δηλητηριάσεις.

ΤΙP 3

Η ρίγανη περιέχει πτητικά έλαια, στερόλες και φλαβονοειδή. Είναι πλούσια σε βιταμίνη C, Ε, Κ, Α, μαγγάνιο, μαγνήσιο, ασβέστιο, ψευδάργυρο, κάλιο, νιασίνη, φώσφορο και σίδηρο καθώς και σε β-καροτίνη. Περιέχει, επίσης, λουτεΐνη, ζεαξανθίνη, κρυπτοξανθίνη, πινένιο, λιμονένιο, οκιμένιο, καρυοφυλλένιο και ουρσολικό και ροσμαρινικό οξύ.*

*Οι πληροφορίες είναι από το https://enallaktikidrasi.com/2017/04/rigani/


 

ΝΗΣΙΔΕΣ
Επιστροφή στη βασική διατροφή μου
Το να αντικρίζεις ότι δεν καταφέρνεις να ακολουθήσεις το πρόγραμμα διατροφής που έχεις ξεκινήσει είναι η πρώτη πρόοδος που κάνεις για μια διαφορετική πράξη προσπάθειας αδυνατίσματος. Το να αντικρίζεις ότι δεν...
Επιστροφή στη βασική διατροφή μου
ΝΗΣΙΔΕΣ
Το τελετουργικό ενός γεύματος
Ενα πρωινό, στην πρωινή κίνηση της Αθήνας, γυρίζοντας αριστερά το κεφάλι μου, το βλέμμα μου σταμάτησε στον οδηγό του διπλανού αυτοκινήτου την ώρα που έτρωγε τις τελευταίες μπουκιές από το φαγητό του, τσαλάκωνε...
Το τελετουργικό ενός γεύματος
ΝΗΣΙΔΕΣ
Η τελετουργία της Βουλιμίας
Η πολυφαγία έχει μια λεπτομερή τελετουργία στη διαδικασία βίωσής της. Εχει συγκεκριμένα στάδια, ιδιαίτερη οργάνωση σκέψης, προετοιμασία, έχει συγκεκριμένους κανόνες σε καθορισμένη σειρά.
Η τελετουργία της Βουλιμίας
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Μίλα μου για μήλα»
Τα μήλα συμβάλλουν στην καλύτερη διατήρηση της ισορροπίας της εντερικής χλωρίδας, γιατί περιέχουν πηκτίνη, έναν δομικό ετεροπολυσακχαρίτη, δηλαδή έναν τύπο ίνας που δρα σαν πρεβιοτικό.
«Μίλα μου για μήλα»
ΝΗΣΙΔΕΣ
Πώς να τρώω ντομάτα;
Παλιότερες μελέτες έχουν δείξει πως η κατανάλωση τροφών πλούσιων σε λυκοπένιο -με πρώτη την ντομάτα- μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του προστάτη, του παχέος εντέρου, των πνευμόνων και άλλων.
Πώς να τρώω ντομάτα;
ΝΗΣΙΔΕΣ
Δεν μου αρέσει το σώμα μου...
Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που βιώνουν τα άτομα με διαταραχή βάρους είναι η σχέση με το σώμα τους. Ο υπέρβαρος δεν θέλει να βλέπει το σώμα του.
Δεν μου αρέσει το σώμα μου...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας