Tο παρελθόν μάς διδάσκει

Δύο ογκώδη συλλαλητήρια φοιτητών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη την περασμένη εβδομάδα είναι η πρώτη αντίδραση στα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με πρώτο την κατάργηση του ασύλου στα Πανεπιστήμια

Ο καθένας από μας καταλαβαίνει ότι στόχος της κατάργησης δεν είναι οι «μπαχαλάκηδες» και τα κάθε είδους εξτρεμιστικά στοιχεία, αλλά το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Η δραματική μείωση του αριθμού των εισακτέων, η επαναφορά της βάσης 10 είναι από τα μέτρα που κλείνουν τις πόρτες στο δημόσιο Πανεπιστήμιο και κάνουν όλο και πιο δύσκολη την πρόσβαση σε δεκάδες χιλιάδες παιδιά…

Και το Λύκειο αυστηροποιείται περισσότερο: Γραπτές προαγωγικές από την Α’ στη Β’, από τη Β’ στην Γ’, τα θέματα θα επιλέγονται από Τράπεζα Θεμάτων και η επιτυχής ολοκλήρωση του Λυκείου θα οδηγεί στην απόκτηση του εθνικού απολυτηρίου. Και εδώ, στην κατώτερη βαθμίδα του Λυκείου εύκολα καταλαβαίνεις ότι οι ταξικές συγκρούσεις και διαστρωματώσεις είναι αναπόφευκτες.

Οι συνεχείς εξετάσεις από τάξη σε τάξη, το συνεχές άγχος των μαθητών και των γονιών μοιραία θα οδηγήσουν προς τα φροντιστήρια και φυσικά οι οικονομικές δυνατότητες του καθενός είναι αυτές που θα καθορίζουν και το μέλλον του παιδιού του.

Η ιστορία όμως της εκπαίδευσης διδάσκει και είναι αμείλικτη στο ότι όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση, όπου το παλιό επιδιώκει να παρουσιαστεί σαν καινούργιο, απορρίπτεται.

Τα παραδείγματα

Δύο παραδείγματα υπουργών Παιδείας και Θρησκευμάτων που θέλησαν να περάσουν «εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις» παρόμοιες σαν της κ. Κεραμέως συνάντησαν τη σφοδρή αντίσταση της εκπαιδευτικής κοινότητας.

1. Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη εισήγαγε το πόιντ-σίστεμ στις απουσίες των μαθητών, το ομοιόμορφο ντύσιμο, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια!

Η αντίδραση των φοιτητών, αλλά περισσότερο των μαθητών ήταν άμεση: 2.000 σχολεία τελούσαν υπό κατάληψη στις αρχές του 1991. Αλλά και η ΟΛΜΕ, το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών, κηρύσσει απεργία και πιέζει τον υπουργό. Δυστυχώς η όλη κατάσταση ξεφεύγει κι έχουμε νεκρό τον καθηγητή Τεμπονέρα στην Πάτρα από τον ΟΝΝΕΔίτη Καλαμπόκα. Ο υπουργός αναγκάζεται να παραιτηθεί και τη θέση του παίρνει ο Γ. Σουφλιάς.

2. Γεράσιμος Αρσένης, υπουργός Παιδείας 1997-98 επί Σημίτη. Θέλησε να περάσει την κατάργηση της επετηρίδας για τον διορισμό των εκπαιδευτικών, οι εκπαιδευτικοί να διορίζονται κατόπιν αξιολόγησης, κατάργηση των Δεσμών στο Λύκειο, οι μαθητές να δίνουν εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου κι έτσι να διαμορφώνεται ο βαθμός εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο! Κι εδώ σφοδρή η αντίδραση των μαθητών με δεκάδες σχολεία υπό κατάληψη και το γνωστό σύνθημα «Κάτσε καλά Γεράσιμε». Ταυτόχρονα η ΟΛΜΕ κηρύσσει δίμηνη απεργία, ο υπουργός αναγκάζεται να παραιτηθεί και τη θέση του παίρνει ο Π. Ευθυμίου.

Τα συμπεράσματα

1. Το παρελθόν μάς διδάσκει ότι η εκπαιδευτική κοινότητα πάντοτε αντιδρά όταν προσπαθούν να περάσουν μέτρα αντιδραστικά, τυλιγμένα στον μανδύα της «μεταρρύθμισης» και του καινούργιου.

2. Οι εκάστοτε υπουργοί πρέπει να παίρνουν υπόψη τους στους σχεδιασμούς τους και το κατά πόσο είναι εφικτοί οι στόχοι τους, μια και μιλάμε για μαθητές και γονείς με όνειρα και σχέδια για το μέλλον και τη ζωή τους και

3. Ενα εκπαιδευτικό σύστημα για να πληροί τις σωστές προϋποθέσεις, πρέπει να προσπαθεί να αμβλύνει τις ταξικές διαφορές και διαστρωματώσεις κι όχι να δημιουργεί προβλήματα στην κοινωνία…

★ Οσο για την αυτονομία της σχολικής μονάδας, τη μετατροπή των σχολείων σε οικονομικές μονάδες, την ελεύθερη επιλογή του διδακτικού προσωπικού, λόγια όμορφα, λόγια μεγάλα, που δεν κρύβουν τίποτα περισσότερο από την αποδόμηση του δημόσιου σχολείου, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο συνεργάτης σας Χρ. Κάτσικας στο φύλλο της 27.7.19. Αν δε προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι γονείς θα μπορούν να επιλέγουν σχολείο, τότε οδηγούμαστε σε πλήρη ιδιωτικοποίηση της Παιδείας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που άλλωστε δεν το κρύβει ότι είναι λάτρης του ιδιωτικού γενικά!

*Φιλόλογος, πρώην διευθύντρια Μέσης Εκπαίδευσης