Η Κωνσταντίνα Πολυχρονοπούλου είναι ένα νέο κορίτσι, ταλαντούχο, με μουσική αγωγή, με «τα γαλλικά της και το πιάνο της» όπως θα έλεγαν οι παλιότεροι. Μόνο που εδώ, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το… πιάνο είναι κυριολεκτικό μια και η Κωνσταντίνα ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο πιάνο με άριστα και έπαινο καλύτερης επίδοσης και Ανώτερων Θεωρητικών.
«H μουσική διδάσκεται ή αποτελεί θέμα ταλέντου κυρίως;» είναι η πρώτη ερώτηση που της κάνω κατευθείαν, μόλις τη συναντώ.
«Το ταλέντο είναι ένα φυσικό χάρισμα, μια ευκολία, ένα πρωτόλειο υλικό, που αν δεν το καλλιεργήσεις με συστηματική δουλειά δεν μπορείς να εξελιχθείς, να προχωρήσεις», λέει. «Για μένα, η κινητήρια δύναμη είναι να θέτεις συνεχώς στόχους. Να έχεις όνειρα και να παλεύεις για να υλοποιηθούν. Απαιτείται όμως υπομονή κι επιμονή, να έχεις τους κατάλληλους καθοδηγητές-συνεργάτες, να δείχνεις ευελιξία, πίστη, αγάπη και μεράκι. Τότε, όλοι μπορούμε να διδαχθούμε».
Σε εγρήγορση
Και οι μουσικές σπουδές της με άριστα; Της κάνουν πιο εύκολα τα πράγματα στη σύνθεση της δικής της μουσικής;
«Πιστεύω πολύ στη διά βίου μάθηση», απαντά. «Η διαρκής αναζήτηση, εκπαίδευση, με κρατάει σε μια νοητική εγρήγορση και με διδάσκει να έχω μια πιο σφαιρική εικόνα για τη μουσική σε όλους τους τομείς. Αλλά και για τη ζωή γενικότερα. Η μουσική σύνθεση, για μένα, είναι οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις από τον κόσμο που ζω και οι οποίες γίνονται ήχοι, μουσική. Οπως λέω και στους μαθητές μου, χρειάζεται να δημιουργούμε εφόδια, η οποιαδήποτε γνώση να γίνεται πολύτιμο εργαλείο».
Η Κωνσταντίνα διδάσκει πιάνο στο Ωδείο Φ. Νάκας καθώς και Θεωρία και Ιστορία της Μουσικής στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή χορού «Χάρη Μανταφούνη». Παράλληλα, ασχολήθηκε με το θέατρο παίρνοντας μαθήματα κινησιολογίας και υποκριτικής,
Κατά το παρελθόν παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και μουσικής δωματίου στη Σουηδία και συμμετείχε σε σεμινάρια πιάνου, σύνθεσης, φωνητικής, μουσικού αυτοσχεδιασμού, μουσικοθεραπείας και φωνητικής μουσικοθεραπείας.
Αυτό με τη μουσικοθεραπεία ακούγεται άκρως ενδιαφέρον. Της ζητάω να μας το εξηγήσει.
«Η επίδραση της μουσικής είναι αδιαμφισβήτητη. Η μουσική έχει τέτοια δύναμη που μπορεί να επηρεάσει άμεσα την ψυχική μας διάθεση, το σώμα μας, τον καρδιακό μας παλμό, την αντοχή μας… Τρία χρόνια δούλεψα εθελοντικά κοντά σε μια μουσικοθεραπεύτρια που υποστήριζε παιδιά και ενηλίκους με εγκεφαλική παράλυση. Ηταν τόσο δυνατή εμπειρία, η μουσική γινόταν η αφορμή αλλά και το μέσο για να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους, να υπερνικήσουν τους φόβους τους. Ηταν συγκλονιστικό. Πολλές φορές προσπαθούσα να κρύψω τα δάκρυά μου. Ηταν τόσο συγκινητικό να βιώνεις όλη την πορεία ενός μουσικού αποτελέσματος, ενός παιδιού που δεν μπορεί να μιλήσει, να κινηθεί, που τίποτε δεν θεωρούνταν δεδομένο-εύκολο, και μέσω της μουσικής να καταφέρνει να μας διηγηθεί την προσωπική του ιστορία. Αυτό θα μου προκαλεί πάντοτε δέος και θαυμασμό».
Τι ετοιμάζει
Αυτό το διάστημα η Κωνσταντίνα γράφει τη μουσική για το καινούργιο έργο της Αθανασίας Κανελλοπούλου, ένα έργο για 7 χορευτές που η κεντρική θεματική του περιστρέφεται γύρω από την έννοια της δόμησης και αποδόμησης μιας ομάδας.
«Θραύσματα μιας διαρκώς εναλλασσόμενης με ραγδαίους ρυθμούς κοινωνίας, σώματα σε κρίση, εξόριστα, μετέωρα σε αναζήτηση μιας έστω προσωρινής, αλλά άμεσης στιγμής ηρεμίας. Με την Αθανασία έχουμε έναν κοινό παλμό, μια κοινή γλώσσα. Εξαρχής υπήρχε ευκολία στη συνεργασία μας. Απολαμβάνω να γράφω μουσική για τα έργα της, υπάρχει ελευθερία και ηχητική “ένταση”» εξηγεί η Κωνσταντίνα.
Εχει άλλωστε συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες μουσικής δωματίου, οι συνθέσεις της παρουσιάζονται τακτικά σε διάφορες αίθουσες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ συνθέτει μουσική για χορογραφίες και video-performances.
Παράλληλα, ξεκίνησε πρόβες με τη φλαουτίστα Ειρήνη Στάμου, για μία συναυλία στο Ωδείο Φ. Νάκας με τίτλο «O κλασικός κόσμος της τζαζ».
Επίσης θα συνεργαστεί με τη Λαμπρινή Γκόλια, σε μια σόλο performance, όπου θα συνυπάρξει μαζί της επί σκηνής παίζοντας live electronics.
Τέλος, στο πλαίσιο του Athens Video Dance Project θα παρουσιάσει με τις σπουδάστριες χορού του Γ’ Ετους της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού «Χοροχρόνος» τη χορογραφία Dancing Behind The Music/Patterns σε δική της μουσική, η οποία «δημιουργήθηκε με βάση τα μουσικά στοιχεία και τις βασικές αρχές μουσικής σύνθεσης. Η μουσική, με άλλα λόγια, γίνεται εργαλείο για τη δημιουργία μιας χορογραφίας».
«Δεν ασφυκτιώ»
Ασφυκτιά, άραγε, στην Ελλάδα με το είδος της μουσικής που έχει επιλέξει;
«Οταν αποφάσισα πως δεν θέλω να ζήσω στο εξωτερικό, αλλά να παραμείνω στην Ελλάδα, εκτός από την ψυχική ανακούφιση που έφερε αυτή η απόφαση, κυρίως αποδέχτηκα την πραγματικότητα της χώρας μου. Συνεπώς, δεν ασφυκτιώ, αλλά δημιουργώ, συν-δημιουργώ με υπέροχους ανθρώπους-συνεργάτες. Εχω την τύχη και τη χαρά να γράφω μουσική για παραστάσεις χορού, για θέατρο, μουσική για video-dance, για ταινίες, για installations κ.ά… Επίσης ταξιδεύω αρκετά λόγω της δουλειάς μου. Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που γράφω μουσική και μπορώ να ζω στην Ελλάδα».
Ζούμε στην εποχή των άκρων και στη μουσική;
«Θεωρώ πως ζούμε στην εποχή στην οποία μπορούμε να εκφραστούμε μέσω της τέχνης έχοντας ένα αίσθημα ελευθερίας, χωρίς στεγανά. Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Είμαι υπέρμαχος της έκθεσης, της ειλικρίνειας, μου αρέσει να ρισκάρω. Απολαμβάνω τη διαδικασία της δημιουργίας που δεν έχει περιορισμούς, δεύτερες σκέψεις, που βγαίνει από την ψυχή σου, που μπορεί για κάποιους να είναι ακραία, αλλά εσύ ο ίδιος παραμένεις αυθεντικός, αληθινός».
