Ο Ιρλανδός Πολ Λιντς γεννήθηκε το 1977 και ανήκει στην ομάδα των συγγραφέων που διαμορφώνουν τη λογοτεχνική σκηνή της χώρας του κατορθώνοντας να γίνουν και διεθνώς γνωστοί με βραβεύσεις και εντυπωσιακό αριθμό μεταφράσεων. Εχει γράψει πέντε μυθιστορήματα, τα τέσσερα από αυτά εκτυλίσσονται στην Ιρλανδία και καλύπτουν ιστορικές περιόδους όπως τον 19ο αιώνα, τον Μεσοπόλεμο αλλά και ένα σκοτεινό μέλλον, μια Ιρλανδία στο χάος του ολοκληρωτισμού. Αυτό είναι το θέμα του δυστοπικού μυθιστορήματος το Τραγούδι του Προφήτη (πάλι από τις εκδόσεις Gutenberg) και του εξασφάλισε το βραβείο Booker 2023. Στο Πιο πέρα από τη θάλασσα, το τελευταίο και πιο φιλόδοξο έργο του, o Λιντς επιλέγει για πρώτη φορά ως σκηνικό της πλοκής έναν χώρο διαφορετικό από τον γενέθλιο τόπο. Η ιστορία ξεκινάει σ’ ένα ψαροχώρι στις ακτές του Μεξικού και διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Σπρωγμένος από οικονομική ανάγκη και τις δοσοληψίες που έχει με τον υπόκοσμο, ο φτωχός ψαράς Μπολίβαρ βγαίνει με τη βάρκα του για ψάρεμα και με βοηθό τον νεαρό και άπειρο Χέκτορ. Η καταιγίδα θα τους παρασύρει μακριά από τις ακτές και κάθε ελπίδα διάσωσης θα εξανεμιστεί. Θα δοκιμαστούν σκληρά και θα παλέψουν για την επιβίωσή τους. Ο χρόνος θα διασταλεί, οι μέρες στον ωκεανό θα γίνουν μήνες.
Την αταραξία της θάλασσας θα τη διαδέχεται η άγρια τρικυμία, το ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο θα φέρνει το άλλο και το απέραντο υγρό στοιχείο θα τους εγκλωβίσει. Θα γίνει η νέα εφιαλτική κανονικότητά τους και θα αγωνιούν συντηρώντας την ιδέα πως η σωτηρία είναι κοντά, ένα περαστικό πλοίο σύντομα θα τους περιμαζέψει, όλα θα γίνουν όπως πριν, ο εφιάλτης θα περάσει. Μέχρι το επόμενο σαρωτικό κύμα να σκορπίσει τη λιγοστή τροφή που εξασφάλισαν αλλά και το βρόχινο νερό που μάζεψαν σε κύπελλα και πλαστικά μπουκάλια από σκουπίδια της θάλασσας. Δεν έχουν παρά ο ένας τον άλλον και τον εαυτό τους στη μεγαλύτερη πρόκληση και δοκιμασία της ζωής τους. Ο Μπολίβαρ δεν σταματάει να εμψυχώνει τον άγουρο και φοβισμένο Χέκτορ που βυθίζεται στον πανικό και τη θρησκοληψία. Ο ένας αεικίνητος μηχανεύεται τρόπους δράσης, παρηγορεί, εμψυχώνει όσο ο άλλος αφήνεται στην παραίτηση και την αποδοχή της άτεγκτης μοίρας.
Το παρελθόν του Μπολίβαρ τον κλονίζει ψυχικά. Η ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει ο Χέκτορ τον καταδιώκει και τον βυθίζει στην απόλυτη απελπισία. Αναμετρώνται με τις φοβίες τους, εξαντλούν τις αντοχές τους, χαμένοι στο κλειστοφοβικό τοπίο της ομίχλης, στο δέος μιας ακόμα καταιγίδας. Είναι και οι δύο παγιδευμένοι «σ’ ένα όνειρο θανάτου, ένα όνειρο πραγμάτων, που ήταν κάποτε και τώρα δεν είναι πια». Το Πιο πέρα από τη θάλασσα είναι ένα μυθιστόρημα υπαρξιακής αναζήτησης. Μια ιστορία επιβίωσης μεταστοιχειώνεται σε μια υπαρξιακή παραβολή. Οι δύο χαρακτήρες εκπροσωπούν διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης υπόστασης σε συνθήκες αποκλεισμού. Η θάλασσα γίνεται μια μεταφορά, μια συνθήκη της αποξένωσης, ερημιά, φόβος του θανάτου, ενοχή και συμφιλίωση. Η δοκιμασία ξεπερνάει τη φυσική εξάντληση και ταράζει συθέμελα τον εσωτερικό κόσμο. Πλησιάζει το τέλος και η πίστη στη ζωή υποχωρεί. Ο Λιντς από έναν ήπιο ρεαλισμό ξεμακραίνει με γλώσσα ποιητική και μια τεχνική αποσπασματικής πρόζας απογειώνει το κείμενο με μια συρραφή εικόνων που καθηλώνουν. Μετα-αποκαλυπτικής και υπερβατικής στόχευσης, το μυθιστόρημα μιλάει για τον τρόπο που δημιουργούμε το νόημα στη ζωή μας σ’ έναν κόσμο που αχρηστεύουμε και μας εγκαταλείπει αλλά δεν μας αφανίζει. «Το σύνολο των ζωντανών πλασμάτων μες στον ωκεανό» είναι αυτό που οδηγεί στο νησί, στο βάθος του ορίζοντα, ένα ακόμα καταφύγιο που μας αναλογεί όταν διαφαίνεται πως έχουν όλα χαθεί.
Ο Αγγελος Αγγελίδης και η Μαρία Αγγελίδου μετέφεραν την αισθητική πλαστικότητα και τον αβίαστο φιλοσοφικό στοχασμό του Λιντς στην απόλυτα προσεγμένη μετάφρασή τους.
