Τα φώτα του διαφωτισμού φωτίσαν τη Γαλλία και ευτυχώς δεν έκανε καμία μαλακία…
Αφού πήγες στην Κούλουρη, γύρνα ψυχή μ’ στο σώμα: η Ευρώπη, δόξα τω Θεώ, δεν πέθανε ακόμα!
Το γάλα που με μια κλοτσιά χύσανε οι Εγγλέζοι γι’ άλλους είναι πολύτιμο, γλυκό σαν πετιμέζι.
Βαθύ αποδεικνύεται της Μάγχης το αυλάκι ορόσημο πραγματικό κι όχι απλό νεράκι.
Ολοι φοβόμαστε, παιδιά, μ’ άλλοι την πόρτα κλείνουν κι άλλοι του βίου οδηγό τον φόβο δεν αφήνουν.
Στο Σίτι πάντα η καρδιά χτυπούσε της Αγγλίας μα είν’ οι ιδέες η ψυχή κι η δόξα της Γαλλίας.
Κάποιοι χτίζουν στα σύνορα, γεμάτοι τρόμο, τείχη τον άλλο κόσμο αφήνοντας στη μαύρη του την τύχη
κι αντί κοινή προσπάθεια, με Brexit θέ’ να σπεύσουν να δούνε το συμφέρον τους πώς θα το προστατεύσουν.
Χορτάτο θέλουν το σκυλί κι ολάκερη την πίταν με το τιμόνι ανάποδα μια ζωή, βλέπεις, ήταν…
Μα άλλοι, αν κι υπέφεραν απ’ την τρομοκρατία το «ούτοι συνέχθειν» δεν ξεχνούν που γράφουν τα βιβλία
κι αφήνουν πόρτες ανοιχτές και χτίζουνε γεφύρια για ν’ αντιμετωπίσουνε τα χάσματα τα μύρια…
Δεν αποκλείεται κι αυτοί να κάνουν χίλια λάθη κρατάω πλέον πάντοτε, κι εγώ, μικρό καλάθι.
Μα βλέποντας τις εκλογές, αυτό που αλήθεια είδα ήταν μέσ’ απ’ το σύννεφο μια κάποια ηλιαχτίδα.
Είδα έναν νέο άνθρωπο να θέλει να παλέψει το μαύρο κλίμα των καιρών να δει πώς θ’ αντιστρέψει.
Είδα έναν νέο άνθρωπο χωρίς να λαϊκίζει ελπίδα με τη λογική στον κόσμο να χαρίζει…
Μα όσο για μας, μ’ άλλον μπελά, πατρίδα, τυραννάσαι: «Του ΠΑΟΚ είν’ το γκολ οφσάιντ ή μη;» διερωτάσαι…
