Παρότι οι Ελληνες εργάτες και φοιτητές στη Δυτική Γερμανία, που ξεπερνούσαμε τότε το μισό εκατομμύριο, είχαμε υποστεί τα πάνδεινα από τις μετεμφυλιακές αντιδραστικές ελληνικές κυβερνήσεις και κυρίως από τους «Αποστάτες», με διωγμούς για την πολιτική και συνδικαλιστική μας δραστηριότητα, ακυρώσεις διαβατηρίων, τρομοκρατία και τραμπουκισμούς από το μεταναστευτικό χαφιεδολόι, με όλα τα παρεπόμενα, η είδηση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, της ανοιχτής χουντικής στρατιωτικής δικτατορίας, έπεσε σαν αστροπελέκι πάνω μας και μας συγκλόνισε.
Σε όλες τις γερμανικές πόλεις και περιοχές που ζούσαν, εργάζονταν και σπούδαζαν Ελληνες, άρχισαν αυθόρμητα να συγκροτούνται Αντιδικτατορικές Επιτροπές, που «φύτρωναν» και πολλαπλασιάζονταν καθημερινά «σαν τα μανιτάρια».
Τότε προέκυψε και η ανάγκη του πανδυτικογερμανικού συντονισμού τους.
Στην περιοχή Ρήνου-Βούπερ και Λεβερκούζεν, μεταξύ Κολονίας και Ντίσελντορφ, είχαμε ένα παράρτημα του ΠΑΥΔΣ (Πανελλήνιος Αγώνας Υπεράσπισης της Δημοκρατίας και του Συντάγματος), που είχε ιδρυθεί στην Αθήνα μετά τα Ιουλιανά του 1965 και την «Αποστασία», με πρόεδρο τον στρατηγό Γεώργιο Ιορδανίδη.
Συνήλθαμε και το μετονομάσαμε «Ελληνική Επιτροπή Αντιφασιστικού Αγώνα», βγάζοντας σχετική ανακοίνωση και οργανώνοντας αντιδικτατορική εκδήλωση στο δημαρχείο του Οπλάντεν.
Αλλά σε λίγο, ύστερα από μια ανάλυση της φύσης και του χαρακτήρα της δικτατορίας, που τη θεωρήσαμε στρατιωτική δικτατορία με φασιστικές μεθόδους, αλλά όχι φασισμό, με την έννοια του κινήματος μαζών, μετονομάσαμε και πάλι την Επιτροπή Πανελλήνια Αντιδικτατορική Ενωση Περιοχής Ρήνου-Βούπερ και Λεβερκούζεν (ΠΑΕ), καθώς ήδη υπήρχαν και κάποιες άλλες αντιδικτατορικές επιτροπές με αυτό το όνομα στη Δυτική Γερμανία, όπως η ΠΑΕ του Μονάχου και άλλες.
Τον Μάη του 1967, έγινε στο Μόναχο, με πρόσκληση της ΠΑΕ Μονάχου, μεγάλη αντιδικτατορική συγκέντρωση στην οποία μετείχαν και η ΠΑΕ Ρήνου-Βούπερ-Λεβερκούζεν, η Α.Ε. Αλτενας και η Α.Ε. Αμβούργου, όπως και ο Στρατής Σωμερίτης από το Παρίσι, παλιός πρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης υπέρ των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη και της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ενωσης, που ένα τμήμα της, διά Βύρωνα Σταματόπουλου, πήγε στη δικτατορία και οι ευρεθέντες στο εξωτερικό έδρασαν αντιδικτατορικά.
Εκεί, εκ μέρους της δικής μας ΠΑΕ, εισηγηθήκαμε κείμενό μας προς το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ζ.Π. Σαρτρ, που ασχολιόταν με τα εγκλήματα των Αμερικανών στο Βιετνάμ, ζητώντας το δικαστήριο αυτό να ασχοληθεί και με το θέμα της δικτατορίας στην Ελλάδα, κάτι που εγκρίθηκε από τη συγκέντρωση ομόφωνα.
Εκεί συγκροτήθηκε και η πρώτη Συντονιστική Επιτροπή των Ελληνικών Αντιδικτατορικών Επιτροπών Δ. Γερμανίας από τις τέσσερις παρευρισκόμενες Α.Ε., με έδρα τη δική μας ΠΑΕ, που και γεωγραφικά ήταν στο κέντρο περίπου της Δ. Γερμανίας.
Ετσι δρομολογήθηκε κάποιος συντονισμός των Α.Ε. Δ. Γερμανίας και Δ. Βερολίνου.
Ακολούθησε η Αντιδικτατορική Συνδιάσκεψη του Κέντενιχ της Κολονίας στις 9-10 του Σεπτέμβρη του 1967, όπου πήραν μέρος 30 αντιπρόσωποι από 12 Α.Ε., με πρόσκληση της ΠΑΕ Ρήνου-Βούπερ-Λεβερκούζεν, εκ μέρους της Συντονιστικής των Α.Ε. που είχε συγκροτηθεί στο Μόναχο.
Στις 4-5 του Νοέμβρη 1967 έγινε στον Δήμο Epinay του Παρισιού η Προπαρασκευαστική Διάσκεψη των Ελληνικών Αντιδικτατορικών Επιτροπών Εξωτερικού.
Πήραν μέρος Αντιδικτατορικές Επιτροπές από όλον τον κόσμο. Βασικός οργανωτής ήταν ο Στρατής Σωμερίτης.
Η ΠΑΕ της περιοχής μας εκπροσωπήθηκε από τον γράφοντα ως πρόεδρό της.
Τον Απρίλη του 1968, με πρόσκλησή μας, έγινε σύσκεψη, στην Κολονία, Ελληνικών Αντιδικτατορικών Επιτροπών Δ. Γερμανίας – Δ. Βερολίνου και αποφάσισε την οργάνωση Συνεδρίου των Αντιδικτατορικών Δ. Γερμανίας – Δ. Βερολίνου στο Λεβερκούζεν, το οποίο έγινε στις 8 Ιουνίου 1968 στο δημαρχείο της πόλης.
Πήραν μέρος 52 Επιτροπές με πάνω από 100 αντιπροσώπους. Αλλά η τότε διάσπαση στο ΚΚΕ εκδηλώθηκε μέσα στο Συνέδριο, με αποτέλεσμα την πολιτική του αποτυχία.
Οι Αντιδικτατορικές Επιτροπές λειτουργούσαν σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας και είχαν σημαντικότατη δράση, σε συνεργασία και με τις Ελληνοξενικές Επιτροπές σε όλον τον κόσμο.
Η δράση μας κάλυπτε και την Κολονία, όπου δεν υπήρχε Αντιδικτατορική Επιτροπή. Ετσι, μαζί με τους Falken της Κολονίας και την εκεί ομάδα της ΣΔΕ, ματαιώσαμε τον εορτασμό της πρώτης επετείου της χούντας στο θέατρο Σαλτόρι της πόλης, ιστορία που κατέληξε σε συγκρούσεις και απειλές εκ μέρους χουντικών τραμπούκων εις βάρος μας και απελάσεις τους από τις γερμανικές αρχές με βάση τον νόμο περί κατασκοπίας εις βάρος προσφύγων.
Η Επιτροπή μας διοργάνωνε εκδηλώσεις τοπικές και ευρύτερες. Εκανε εράνους και έστελνε βοηθήματα σε οικογένειες φυλακισμένων και εξορίστων.
Απευθυνόμασταν στον γερμανικό Τύπο – ιδίως ο τοπικός μάς λάβαινε ιδιαίτερα υπόψη και μας αφιέρωνε σελίδες.
Κάθε σύλληψη που μαθαίναμε, κάθε βασανισμό, εκτόπιση ή φυλάκιση τα καταγγέλλαμε εγγράφως προς τον γερμανικό Τύπο, τον ελληνικό αντιδικτατορικό Τύπο και τα άλλα ΜΜΕ του εξωτερικού, στις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στον ΟΗΕ, στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ, στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης και στο ίδιο το Συμβούλιο της Ευρώπης, στη Διεθνή Αμνηστία, στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, στη γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, στις κυβερνήσεις των ομόσπονδων χωρών της Δ. Γερμανίας και στα γερμανικά συνδικάτα.
Κάποιες από τις προαναφερόμενες διεθνείς οργανώσεις, όπως ο ΔΕΣ και η Διεθνής Αμνηστία, μας ζητούσαν πληροφορίες για διάφορα πρόσωπα κρατουμένων και μας έστελναν πληροφορίες που είχαν διαθέσιμες.
Ως ΠΑΕ είχαμε τακτική αλληλογραφία με όλες τις παραπάνω οργανώσεις και οργανισμούς.
Τέλος, παράλληλα με την ΠΑΕ, είχαμε ιδρύσει στην περιοχή και έναν Ελληνογερμανικό Σύνδεσμο με τον τίτλο «Liga Gegen Faschismus und Militärdiktaturen in Europa» (Σύνδεσμος ενάντια στον Φασισμό και τις Στρατιωτικές Δικτατορίες στην Ευρώπη), πολύ επίκαιρο και σήμερα, που σ’ αυτόν μετείχαν Ελληνες αντιδικτατορικοί αγωνιστές, πρόσωπα και οργανώσεις, και από γερμανικής πλευράς, από οργανώσεις και πρόσωπα της Ακρας Αριστεράς και ενώσεις θυμάτων του ναζισμού μέχρι τον δήμαρχο της πόλης και ομοσπονδιακό βουλευτή Μπρούνο Βίφελ. Κοσμογονία έγινε στη Δυτική Γερμανία κατά της δικτατορίας.
Και στον ελληνικό Τύπο και στα κανάλια έχουμε διαβάσει και δει μέχρι σήμερα μόνο για την αντίσταση των καφέ του Παρισιού και κάποιου ολιγομελούς συλλόγου φοιτητών στην Αυστρία. Τίποτε άλλο.
Ο γράφων υπήρξε πρόεδρος της ΠΑΕ Ρήνου-Βούπερ-Λεβερκούζεν σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας.
Αθήνα, 18.4.2017
*Ο Βαγγέλης Σακκάτος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.
