Τραγικά ετελείωσε αυτό το Καρναβάλι κι αίμα αθώων έβαψε την άσφαλτο και πάλι.
Αυτό που ο κάθε γονιός ενδόμυχα φοβάται κι άμα του μπει μες στο μυαλό τις νύχτες δεν κοιμάται
σε μια στιγμή το είδαμε στ’ αλήθεια να συμβαίνει κι απ’ όσους κάποιος αγαπά τίποτα να μη μένει.
Μπροστά στην τραγωδία αυτή τα άλλα όλα σβήνουν στην πάλη μπρος ασήμαντα που αιώνια θα δίνουν
ο Θάνατος με τη Ζωή, το φως με το σκοτάδι στην άγνοια ποιο θα ‘ναι για μας το τελευταίο χάδι…
Ο,τι έχουμε πολύτιμο, σαν τ’ οφθαλμού την κόρη να μας το πάρει σαν φυσά μπορεί το ξεροβόρι.
Για μας, φταίχτες ή θύματα, σίγουρο ένα μόνο: όλοι θα τον γνωρίσουμε του χάροντα τον πόνο
συγκλονισμένοι θεατές στην άνιση τη μάχη με τ’ αναπάντητο «γιατί» σαν κόμπο στο στομάχι…
Πέρα από την ηθική, καλό, κακό και νόμο η μοίρα είν’ αδυσώπητη και μας γεμίζει τρόμο.
Ενός λεπτού σιγή λοιπόν, τίποτα ας μην πούμε στη φρίκη την ανείπωτη μπροστά ας βουβαθούμε
κι ας μείνει μες στην άβυσσο οδηγός σαν τον φάρο στη σκοτεινιά παρηγοριά σαν καύτρα από τσιγάρο
η ανθρωπιά μόνον αυτού που ο κεραυνός χτυπάει και, κλαίγοντας, τον αίτιο μπορεί και συμπονάει…
