Κοινός θρήνος, κοινό αίτημα για ειρήνη

Oι αισιόδοξες ειδήσεις από τη Μέση Ανατολή σπανίζουν. Ειδικά από την κατεχόμενη Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Κι όμως, από εκεί ακριβώς έρχεται η είδηση που διαβάζουμε στη Haaretz. Aφορά τους τρόπους με τους οποίους Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι έρχονται κοντά μέσα σε ένα περιβάλλον θανάτου, μίσους και φόβου που καλλιεργούν συστηματικά τα τελευταία χρόνια ο Νετανιάχου και οι ακροδεξιότεροι αυτού σύμμαχοί του στην κυβέρνηση. Τη Δευτέρα 20 Απριλίου ήταν η Ημέρα Μνήμης στο Ισραήλ, μια κινητή επέτειος αφιερωμένη στους νεκρούς στρατιώτες και στα θύματα της τρομοκρατίας. Οι Παλαιστίνιοι αποκλείονται συστηματικά από τις επίσημες εκδηλώσεις.

Φέτος όμως πάνω από 1.000 Εβραίοι και Παλαιστίνιοι γιόρτασαν από κοινού την ημέρα μνήμης για να τιμήσουν τους νεκρούς και των δύο πλευρών. Για 21η φορά στη σειρά. Αυτός ο μικρός άθλος δεδομένων των σημερινών συνθηκών επιτεύχθηκε χάρη σε δύο οργανώσεις πολιτών που αποτελούνται από Εβραίους και Παλαιστίνιους: τον Κύκλο Γονέων – Φόρουμ Οικογενειών (The Parents Circle – Families Forum) και τους Μαχητές της Ειρήνης (Combatants for Peace). Μόνο που για ευνόητους λόγους η κοινή εκδήλωση χωρίστηκε στα δύο: μία στο Τελ Αβίβ και άλλη μία στην Ιεριχώ της κατεχόμενης Δυτικής Οχθης που ενώθηκαν σε μια ζωντανή διαδικτυακή αναμετάδοση και αλληλεπίδραση.

«Μέσα από τα ερείπια του πολέμου τολμάμε να θέσουμε το ερώτημα πώς μπορούμε να προχωρήσουμε, πώς θα είναι η “επόμενη μέρα”» είπε ο ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ιμπραΐμ Αμπου Αχμαντ, Αραβας πολίτης του Ισραήλ. «Παρά την εθνοκάθαρση και τη βία πρέπει να εργαστούμε για ένα μέλλον που δεν θα στηρίζεται στην αιματοχυσία, αλλά στην ισότητα, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια για όλους» είπε ο Ομάρ Φιλάλι, συντονιστής της εκδήλωσης στην Ιεριχώ, απευθυνόμενος στο κοινό του Τελ Αβίβ.

Ο 80χρονος πεθερός τής Αγιάλα Μέτσγκερ ήταν ανάμεσα στους ομήρους που απήγαγε η Χαμάς και πέθανε κατά τη διάρκεια της ομηρίας του. Η πεθερά της επέστρεψε ζωντανή στο πλαίσιο των ανταλλαγών ομήρων με Παλαιστίνιους κρατούμενους. «Αποφάσισα να αγωνιστώ για μια πραγματικότητα σε αυτόν τον τόπο που να επιτρέπει σε όλους να ζουν με ασφάλεια. Ετσι θα νιώθω πως η ζωή του πεθερού μου δεν χάθηκε άδικα» είπε στην εκδήλωση του Τελ Αβίβ η Ισραηλινή που μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου του 2023 έγινε από τις πιο ηχηρές φωνές του φόρουμ των συγγενών των ομήρων.

«Ξεκινήσαμε από 70 άτομα»

«Μέσα στο πένθος και τον πόνο μας θα πρέπει να δράσουμε μαζί για να αλλάξουμε την πραγματικότητα, να σταματήσουμε τον κύκλο της αιματοχυσίας και να φροντίσουμε ώστε να μη γίνουν και άλλες οικογένειες σαν τις δικές μας» σχολιάζει στη Haaretz η Αγελέτ Χαρέλ, η Ισραηλινή συμπρόεδρος του Κύκλου Γονέων – Φόρουμ Οικογενειών στην οποία συμμετέχουν Εβραίοι και Παλαιστίνιοι που έχουν χάσει τους συγγενείς τους σε αυτή τη σύγκρουση δεκαετιών. Η οργάνωση υπάρχει εδώ και 30 χρόνια και αριθμεί 850 μέλη. Το αξιοσημείωτο είναι ότι μετά τις 7/10/2023 η οργάνωση απέκτησε 150 καινούργια μέλη, κατά τα δύο τρίτα Ισραηλινούς και το ένα τρίτο Παλαιστίνιους. «Είναι εντυπωσιακό», επισημαίνει η Χαρέλ, η οποία έχασε τον αδερφό της στον πόλεμο στον Λίβανο το 1982. Προσθέτει μάλιστα πως όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλύτερο θάρρος απαιτείται για να συμμετάσχει κανείς σε ένα τέτοιο φόρουμ, καθώς, όπως σχολιάζει, «η περιρρέουσα ατμόσφαιρα απέχει πολύ από κάτι τέτοιο».

«Το όλο πράγμα ξεκίνησε από μια μικρή αίθουσα με 70 άτομα και τώρα είμαστε χιλιάδες, από το Ισραήλ, την Παλαιστίνη και από ολόκληρο τον κόσμο» λέει η Ράνα Σάλμαν, η Παλαιστίνια συμπρόεδρος των Μαχητών της Ειρήνης που ιδρύθηκαν πριν από 21 χρόνια. Οπως εξηγεί στην Haaretz, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι (και από τη Δυτική Οχθη και από τη Γάζα) δεν συγκεντρώνονται απλώς για να πενθήσουν μαζί, αλλά και για να οραματιστούν ένα μέλλον ειρηνικής συνύπαρξης.

Η Ράνα Σάλμαν επισημαίνει ότι ολοένα και περισσότεροι Ισραηλινοί εντάσσονται στην οργάνωση για να προσφέρουν προστασία στους Παλαιστίνιους από τη βία των Εβραίων εποίκων στη Δυτική Οχθη. «Για πολλούς Παλαιστίνιους», σχολιάζει, «είναι μια πολύ εντυπωσιακή εμπειρία. Οι νέοι σήμερα στη Δυτική Οχθη δεν έχουν δει τίποτα άλλο πέρα από διαχωριστικά τείχη, σημεία ελέγχου και τη βία των εποίκων, κάτι που τους δυσκολεύει να φανταστούν μια εναλλακτική πραγματικότητα».