Mπαχμούτ τέλος: από προχθές θα λέγεται Αρτεμόφσκ ή σωστότερα «Αρτιόμοφσκ», όπως το προφέρουν οι Ρώσοι -η πόλη του Αρτέμη, δηλαδή, προς τιμήν ενός διάσημου δαιμόνιου στελέχους των Μπολσεβίκων, που είναι θαμμένος στα τείχη του Κρεμλίνου…
Υστερα από 224 μέρες ασταμάτητων οδομαχιών και μονομαχιών πυροβολικού, που ισοπέδωσε το μεγαλύτερο μέρος της εργατούπολης του κεντρικού Ντονέτσκ και οδήγησε σε δεκάδες χιλιάδες απώλειες εκατέρωθεν, το «άπαρτο οχυρό», στο οποίο ο Ζελένσκι είχε επενδύσει μεγάλο μέρος των εφεδρειών, έπεσε οριστικά στον έλεγχο των ρωσικών δυνάμεων.
Η μισθοφορική ομάδα «Βάγκνερ», ένας ιδιωτικός στρατός βετεράνων στην υπηρεσία του Κρεμλίνου, που είδε τις δυνάμεις του να πολλαπλασιάζονται –ακόμα και με τη στρατολόγηση καταδίκων με στρατιωτική εμπειρία από τις ρωσικές φυλακές– ειδικά για τη συγκεκριμένη σύγκρουση, ήταν η αιχμή του δόρατος στη συγκεκριμένη τιτανομαχία, όπως είχε συμβεί και νωρίτερα με την κατάληψη του Σολεντάρ, στον Βορρά, και ιδίως με την περυσινή σημαντική νίκη στη Ποπασνάγια.
Ομως η δραματική κατάκτηση του Μπαχμούτ, που για τους ντόπιους Ρωσόφωνους είναι βέβαια «απελευθέρωση του Αρτεμόφσκ», θα ήταν πρακτικά αδύνατη χωρίς τη συνεχή υποστήριξη με βαρύ τίμημα στα πλευρά του «καζανιού» από τους Ρώσους αλεξιπτωτιστές της επίλεκτης μονάδας VDV, αλλά και μονάδες του ρωσικού πεζικού και Ρωσόφωνων εθελοντών, που ειδικά τις τελευταίες μέρες απέκρουσαν διαδοχικά κύματα από απεγνωσμένες ουκρανικές αντεπιθέσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η πτώση του Μπαχμούτ/Αρτεμόφσκ, και μάλιστα ανήμερα της πρώτης επετείου από την πτώση της Μαριούπολης και την ταπεινωτική παράδοση των επιζώντων πολεμιστών του τάγματος Αζόφ στα χαλάσματα της ομώνυμης χαλυβουργίας, είναι ένα εμβληματικό γεγονός που εκθέτει ανεπανόρθωτα τον βασικό υποστηρικτή τής πάση θυσία υπεράσπισής του: δηλαδή του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που θυσίασε μεγάλο μέρος των πιο εμπειροπόλεμων ουκρανικών μονάδων και εφεδρειών σε μια εν τέλει ατελέσφορη –επιχειρησιακά και πολύ περισσότερο στρατηγικά– μάχη φθοράς (attrition battle), που λόγω της τεράστιας ανωτερότητας των Ρώσων σε αεροπορία και πυροβολικό εξελίχθηκε σε «παγίδα θανάτου» αντίστοιχη με τα χαρακώματα του Βερντέν…
Και είναι βέβαιο πως, μόνον όταν κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον λήξει ο πόλεμος και γίνουν γνωστοί οι πραγματικοί αριθμοί των νεκρών, τραυματιών, αιχμαλώτων και αγνοουμένων και από τις δύο μεριές στην κόλαση του Μπαχμούτ, θα συνειδητοποιήσουν όλοι τις πραγματικές διαστάσεις της συγκεκριμένης πολύμηνης και ανελέητης σύγκρουσης, που σωστά ονομάστηκε «κρεατομηχανή» -μια μικρογραφία της μάχης του Στάλινγκραντ του 1942-43, με νικητές και πάλι τους Ρώσους.
Για την ακρίβεια, η σκιά του Μπαχμούτ έπεσε βαριά και στη χθεσινή συνάντηση του Ζελένσκι με τον Αμερικανό ομόλογό του και βασικό χορηγό του ουκρανικού καθεστώτος, τον Τζο Μπάιντεν, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής της G7 στη Χιροσίμα: όπου ο Ζελένσκι αρχικά παραδέχτηκε πως η πόλη έπεσε, ότι «δυστυχώς δεν έχει μείνει πια τίποτε εκεί». «Είναι κρίμα, είναι τραγωδία, αλλά από σήμερα το Μπαχμούτ ζει μόνο στις καρδιές μας», είπε. Αλλά στη συνέχεια προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, βάζοντας αξιωματούχους του να λένε τα αντίθετα και να υπόσχονται φανταστικές αντεπιθέσεις επί χάρτου, ανακαταλήψεις και περικυκλώσεις…
Περιττό μάλλον να πούμε ότι αρκετοί ξένοι αναλυτές, πάντως, περιλαμβανομένων και υψηλόβαθμων δυτικών στρατιωτικών, υποστηρίζουν ήδη πως η πτώση του Μπαχμούτ, πέρα από την όποια (αναμφίβολα παραφουσκωμένη) στρατηγική και γεωγραφική του αξία, θα επηρεάσει αρνητικά τις αποφαάεις των δυτικών συμμάχων της Ουκρανίας για τα επίπεδα της βοήθειας, αλλά θα βλάψει προσωπικά και τον ίδιο τον Ζελένσκι, που, όπως λένε, συμπεριφέρεται όλο και περισσότερο «σαν να μην κατανοεί την πραγματικότητα της κατάστασης».
Ο Μπάιντεν, βέβαια, εμφανίστηκε στη Χιροσίμα αποφασισμένος να στηρίξει μέχρι τέλους την Ουκρανία: αλλά επανέλαβε στον Ζελένσκι ότι oι HΠΑ δεν πρόκειται να του δώσουν τα F-16 που ζητά και μάλιστα μετά τη συνάντηση τον… άδειασε, λέγοντας πως ακόμη κι αν οι Ουκρανοί είχαν τα μαχητικά τζετ που τόσο επιθυμούν, δεν θα τους είχαν βοηθήσει καθόλου στη μάχη του Μπαχμούτ, ούτε προλαβαίνουν να χρησιμοποιηθούν στην αντεπίθεση! «Θα ήταν περιττά (τα F -16), δεν θα είχαν καμία επιπλέον αξία (…). Τα ουκρανικά στρατεύματα διαθέτουν πλέον όλα τα απαραίτητα, «από τα σημαντικά συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, τα εξελιγμένα άρματα μάχης και, παρόμοια, όλα τα πράγματα που έχουν συνέπεια στο κοντινό μέλλον… Τώρα έχουν όλον αυτόν τον εξοπλισμό».
Ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος αυτής της παράξενης δήλωσης του 80χρονου πρόεδρου των ΗΠΑ; Μα, φυσικά, να πείσει την αμερικανική και γενικότερα δυτική κοινή γνώμη ότι «τα έδωσε όλα» στο Κίεβο και άρα δεν ευθύνεται αυτός για τα κακά αποτελέσματα και βέβαια να πιέσει εκ νέου τους δύστυχους Ουκρανούς να προχωρήσουν άμεσα στην περίφημη, πολυαναμενόμενη αντεπίθεσή τους στη Ζαπορόζιε, χωρίς μαχητικά αεροσκάφη και χωρίς πρόσθετα τακτικά συστήματα αεράμυνας, και απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα βάθους! Ουσιαστικά, δηλαδή, σε μια αντεπίθεση αυτοκτονίας…
Οσο για τα άλλα κράτη-χορηγούς; Ο καγκελάριος Σολτς ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται να δώσει αεροσκάφη Eurofighter ή οποιαδήποτε άλλου τύπου στον Ζελένσκι, γιατί… δεν έχει αρκετά και πως ειδικά για τα F-16 όλοι γνωρίζουν ότι «δεν έχουμε καν τέτοια αεροπλάνα»! Ταυτόχρονα, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ έκανε μια γενναία «γυροβολιά» και είπε ότι ναι μεν δεν θα δώσει αεροπλάνα, αλλά είναι διατεθειμένος να υποστηρίξει όποιο άλλο κράτος θέλει να δώσει και ότι η Γηραιά Αλβιόνα είναι διατεθειμένη μόνο να εκπαιδεύσει Ουκρανούς πιλότους στον χειρισμό των ξένων αεροπλάνων. Δηλαδή, ζήσε Μάη μου, να κάνεις… χερσαία αντεπίθεση!
Φυσικά, ο πόλεμος κάθε άλλο παρά τελειώνει: αντίθετα, η ρωσική πίεση θα στραφεί τώρα στον νότιο άξονα του μετώπου και ιδιαίτερα στα άλλα «οχυρά» των Ουκρανών, την Αβντίιβκα και το Ουγκλεντάρ, ενώ ο πραγματικός στόχος παραμένουν οι δίδυμες πόλεις Σλαβιάνσκ και Κραματόρσκ, στο βόρειο Ντονέτσκ.
-320x213.jpg)
