Ο Σουλτς θέλει από την Μέρκελ το υπουργείο Οικονομικών

Παραμένει όπως φαίνεται η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών/Χριστιανοδημοκρατών, ενώ έχουν ενταθεί οι πιέσεις εντός και εκτός Βερολίνου για τον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία.

Σύμφωνα με την Handelsblatt, ο Μάρτιν Σουλτς θέλει το κόμμα της Άνγκελα Μέρκελ να εγκαταλείψει το ισχυρό υπουργείο Οικονομικών στο πλαίσιο των διερευνητικών συνομιλιών για συμφωνία, που ο πρώτος την Παρασκευή συμφώνησε να ξεκινήσουν.

Μέλη του SPD -κυβερνητικός εταίρος της Γερμανίδας καγκελάριου από το 2005 έως το 2009 και από το 2013 έως το 2017- φοβούνται ότι το κόμμα κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά του και να συνεχίσει τις περαιτέρω εκλογικές ήττες, εάν συμφωνήσει σε έναν ακόμη «μεγάλο συνασπισμό» με τους Συντηρητικούς της Μέρκελ.

Η γερμανική εφημερίδα γράφει σήμερα πως ο Σουλτς είχε πει σε μια ομάδα νομοθετών του κόμματος ότι αυτό θα πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο του υπουργείου Οικονομικών, το οποίου ηγούνταν ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τα τελευταία οκτώ χρόνια.

«Ο στόχος είναι το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών», φέρεται να ανέφερε ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών, προσθέτοντας ότι τα προηγούμενα χρόνια έδειξαν πόσο σημαντικό χαρτοφυλάκιο είναι. Το SPD δεν ήταν άμεσα διαθέσιμο να σχολιάσει την είδηση.

Συντηρητικοί και Σοσιαλδημοκράτες αναμένεται να συναντηθούν την Τετάρτη για να συζητήσουν το χρονοδιάγραμμα και την ατζέντα των διερευνητικών συνομιλιών, που δεν αναμένεται να ξεκινήσουν επί της ουσίας πριν τις αρχές Ιανουαρίου.

Έπειτα το SPD θα πρέπει να δώσει το «πράσινο φως» για να ξεκινήσουν οι επίσημες διαπραγματεύσεις για το συνασπισμό, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί για τα μέσα Ιανουαρίου.

Οποιαδήποτε συμφωνία θα υπόκειται στην έγκριση των μελών του κόμματος στη συνέχεια. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η Γερμανία ενδέχεται να μην έχει νέα κυβέρνηση πριν το Μάρτιο, όπως μεταδίδει το Reuters.

Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο, εάν το SPD συμφωνήσει σε «μεγάλο συνασπισμό» και απαιτήσει το υπουργείο Οικονομικών, αυτό μπορεί να οδηγήσει πιθανώς σε αλλαγές στην ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας, όπως μεγαλύτερη εστίαση στις δαπάνες και επενδύσεις και όχι στη λιτότητα.