Σοβαρές καταγγελίες για μοίρασμα εκατομμυρίων ευρώ σε ίδρυση μεταπτυχιακών ελεγχόμενης «σοβαρότητας» και αγορά τάμπλετ χωρίς αυτό να είναι αναγκαίο κατέθεσε στον πανεπιστημιακό διάλογο το μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών και μέλος της Παγκόσμιας Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (WAAS). Υπό τον τίτλο «Το Πανεπιστήμιο και ο κίνδυνος της αφωνίας και της τύφλωσης», οι καταγγελίες Ζαρωτιάδη έρχονται δύο εικοσιτετράωρα πριν από τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου κι ενώ το ίδρυμα σαρώνεται από φήμες για προετοιμασίες επεισοδίων και οργάνωση επέμβασης των αστυνομικών αρχών.
Στο εκτενές κείμενό του ο κ. Ζαρωτιάδης, αφού σημειώνει ότι «η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη που ανοίγει πρωτοφανείς δυνατότητες και ταυτόχρονα μεγάλες προκλήσεις και κινδύνους καθιστά την ανεξάρτητη, προοδευτική σκέψη, την απαλλαγμένη από μυωπικά, ιδιοτελή συμφέροντα, την τολμούσα και αδέσμευτη, όχι απλώς χρήσιμη, αλλά μάλλον απαραίτητη για την επιβίωση των σημερινών και αυριανών γενεών», σχολιάζει πως σε αντίθεση η κυβέρνηση «έχει αναγάγει σε σημαία της την πλήρη εμπορευματοποίηση της τριτοβάθμιας έρευνας και εκπαίδευσης, την αναίρεση κάθε εναπομένουσας πτυχής ελευθερίας, κοινωνικότητας και δημοκρατίας στο ελληνικό Πανεπιστήμιο: υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση, διαγραφές, πειθαρχικά και πτυχία προς πώληση, πασπαλισμένα όλα αυτά με κορόνες περί υποτιθέμενης διεθνοποίησης και με προκλητικές σπατάλες (ο πιο ήπιος χαρακτηρισμός που μπορώ να σκεφτώ), που το μόνο στο οποίο ουσιαστικά αποσκοπούν είναι να κάνουν εντύπωση και θόρυβο».
Δύο παραδείγματα-καταγγελίες προσκομίζει ο κ. Ζαρωτιάδης. Η πρώτη αφορά κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης για τα οποία το υπουργείο Παιδείας «κάλεσε την ακαδημαϊκή κοινότητα (άρον άρον, μέσα σε έναν μήνα) να καταθέσει προτάσεις για την ίδρυση (μόνο) μεταπτυχιακών προγραμμάτων σε συνεργασία με ξένα πανεπιστημιακά ιδρύματα», οπότε ανάμεσα στις 74 προτάσεις στις οποίες διατέθηκαν μεγάλα ποσά, κάποιες αφορούσαν «την ίδρυση μεταπτυχιακού στις Περιβαλλοντικές Επιστήμες και την Παγκόσμια Δημόσια Υγεία 8,5 εκατ. €, μεταπτυχιακό στην Ολιστική και Βοτανική Ιατρική 4,9 εκατ. €, μεταπτυχιακό στην Ανθρωπιστική Δράση και Συμπεριληπτική Διαχείριση Προκλήσεων της Δημόσιας και Ενιαίας Υγείας 3,7 εκατ. € και, τέλος, μεταπτυχιακό για την Παγκόσμια Κίνα σε συνεργασία όμως με το Ινστιτούτο WEATHERHEAD EAST ASIAN του Πανεπιστημίου Columbia στις ΗΠΑ (;) 4,5 εκατ. €!».
Η δεύτερη αφορά απόφαση της νέας πρυτανικής αρχής του ΑΠΘ που στο πλαίσιο αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών «πέρασε από το Συμβούλιο Διοίκησης δαπάνη ύψους 1,5 εκατ. € (!) για την προμήθεια ταμπλετών με τις οποίες οι φοιτητές-ριες θα δίνουν τις εξετάσεις τους». Αφού εξηγεί ότι προέχουν άλλες μορφές εκσυγχρονισμού, ο κ. Ζαρωτιάδης τονίζει ότι σε ερώτηση που έκανε σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Διοίκησης για τη σκοπιμότητα της δαπάνης, «η απάντηση ήταν ότι το συγκεκριμένο κονδύλιο δίνεται από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης για τον συγκεκριμένο σκοπό και μόνο! Προφανώς η συγκεκριμένη αιτιολόγηση όχι μόνο δεν συνάδει με την όποια σκοπιμότητα, αλλά δημιουργεί πρόσθετα ερωτήματα!»
Κι ακόμη, απευθύνει ερώτημα για την αξιοποίηση του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Ερευνας (ΕΛΚΕ) του ΑΠΘ, ενέργεια με την οποία συμφωνεί, ωστόσο συμβαίνει «η διοίκηση του ιδρύματος να συνοδεύεται στις κατά τμήματα συζητήσεις που κάνει από στελέχη συγκεκριμένης κατασκευαστικής εταιρείας που παρουσιάζεται ως σύμβουλος και διενεργούσα των σχετικών μελετών για την ωρίμανση των όποιων έργων». Οπως παρατηρεί, αν αυτό συμβαίνει, «έχει προηγηθεί η διαπίστωση της ανεπάρκειας της Τεχνικής Υπηρεσίας του ΑΠΘ να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο; Εχει συναφθεί προγραμματική σύμβαση και με ποιες διαδικασίες επιλογής εξωτερικού τεχνικού συμβούλου;».
Ο καθηγητής τονίζει ότι δεν αποδέχεται να ενταχθεί στο παράδειγμα των γνωστών τριών μαϊμούδων που δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν μιλούν και γι’ αυτό «ακούω, βλέπω και μιλώ, ενυπόγραφα και με απόλυτο σεβασμό στις ακαδημαϊκές διεργασίες, ειδικότερα στην προοπτική της επαναδημοκρατικοποίησης της αυτο-διοίκησης των ελληνικών Πανεπιστημίων». Κλείνει δε με την παρατήρηση ότι στη βάση όλων των ανωτέρω «η επέτειος του Πολυτεχνείου αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία, αυτή της έναρξης ενός ιστορικά επιβεβλημένου και κοινωνικά απαραίτητου αγώνα διαρκείας».
