Η αλληλεγγύη στο απόσπασμα

Oταν η αλληλεγγύη ενοχοποιείται για τα εισιτήρια του μετρό, η κυβέρνηση, αντί να αφουγκράζεται τους πολίτες, ψάχνει τρόπους να τους ελέγχει περισσότερο. Την ώρα που οι Θεσσαλονικείς προσπαθούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια σε μια πόλη με περιορισμένες δημόσιες συγκοινωνίες, αναλογικά ακριβές μετακινήσεις, καθυστερημένα έργα και φτωχό σχεδιασμό δημόσιων υποδομών, η κυβέρνηση επιλέγει να στοχοποιήσει όχι τα προβλήματα αλλά το επιβατικό κοινό.

Στη χθεσινή σύσκεψη υπό τον αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών και Υποδομών Κωνσταντίνο Κυρανάκη συζητήθηκε μεταξύ άλλων η «εισιτηριοδιαφυγή» στο μετρό της Θεσσαλονίκης. Το φαινόμενο, δηλαδή, επιβατών (κυρίως νεολαίων) που αφήνουν το εισιτήριό τους στις σκάλες ή το δίνουν σε άλλον, καθώς δεν έχει λήξει ο χρόνος των 70 λεπτών που ισχύει. Αυτό χαρακτηρίστηκε πρόβλημα, και μάλιστα σοβαρό, από τον υφυπουργό Υποδομών Νίκο Ταχιάο!

Κάτι όμως το οποίο για την κυβέρνηση αποτελεί «παραβατικότητα», για πολλούς πολίτες είναι απλώς μια λογική πράξη αλληλεγγύης μέσα στην ανεξέλεγκτη ακρίβεια και την ανασφάλεια. Οταν οι τιμές ανεβαίνουν ξέφρενα και οι μισθοί μετά βίας επαρκούν ή και τελειώνουν πριν περάσει ο μήνας, μοιάζει παράλογο το κράτος διαρκώς να ζητά περισσότερα χωρίς να προσφέρει ανάλογες υπηρεσίες. Σε τέτοιες συνθήκες είναι φυσικό οι άνθρωποι να βρίσκουν τρόπους να στηρίζονται μεταξύ τους.

Η κυβέρνηση προαναγγέλλει πάντως αλλαγές στο σύστημα επικύρωσης και ενίσχυση της επιτήρησης.

«Πολλοί επιβάτες, χρήστες του μετρό Θεσσαλονίκης, αφήνουν το εισιτήριό τους πάνω στη σκάλα ή το δίνουν στον επόμενο, μιας και αυτό έχει διάρκεια 70 λεπτά. Είναι μια πρακτική που, αν και δείχνει “αλληλεγγύη”, αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για το σύστημα», επισήμανε ο κ. Ταχιάος, προσθέτοντας ότι «πρέπει να ληφθούν άλλα μέτρα». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι «θα δοθούν εντολές τόσο προς την εταιρεία λειτουργίας όσο και σε αυτήν που έχει κατασκευάσει και εγκαταστήσει το σύστημα των εισιτηρίων, γιατί κάποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν και ίσως φτάσουμε ακόμα και σε τροποποίηση του ίδιου του συστήματος επικύρωσης»…

Με το «μπλε καλούπι» πετάει πετάει το Flyover

Με βαρύγδουπους τεχνολογικούς όρους ο υφυπουργός Υποδομών προσπάθησε να δώσει αίσθηση προόδου στις εργασίες της υπερυψωμένης περιφερειακής οδού

Ο κ. Ταχιάος έκανε και έναν επικοινωνιακό απολογισμό για την πρόοδο των έργων υποδομής. Η επέκταση του μετρό προς την Καλαμαριά –μια υπόσχεση που ανακυκλώνεται εδώ και χρόνια– λέγεται τώρα πως θα παραδοθεί τον Φεβρουάριο του 2026. Οσο για το Flyover, την υπερυψωμένη περιφερειακή οδό, η νέα υπόσχεση είναι για τον Μάιο του 2027.

Οι τεχνολογικοί όροι –«μπλε καλούπι», «χρονικά παράθυρα 15 ημερών», «συντονισμός εργολαβιών»– χρησιμοποιούνται για να δώσουν μια αίσθηση προόδου, όμως για τον μέσο πολίτη της Θεσσαλονίκης σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: αναμονή. Κι άλλη αναμονή.

Ειδικά για το flyover, ο κ. Ταχιάος υποστήριξε ότι το «μεγάλο στοίχημα» είναι η λειτουργία του λεγόμενου «μπλε καλουπιού».

«Η αλήθεια είναι ότι ακόμα το έργο δεν έχει βρει τον ρυθμό που θα θέλαμε να βρει, με την έννοια ότι πρέπει κάθε άνοιγμα να τελειώνει σε ένα χρονικό διάστημα, το οποίο είναι περίπου 15 μέρες, και αυτό δεν συμβαίνει», είπε. Διευκρίνισε ωστόσο με έμφαση πως μπορεί αυτός ο καινοτόμος τρόπος κατασκευής να δημιουργεί κάποια αρχικά προβλήματα και καθυστερήσεις, καθώς βρισκόμαστε στην αρχή της σκυροδέτησης, αλλά «θα πάρει γρήγορα τον ρυθμό του και η δουλειά θα προχωρήσει με εντυπωσιακή ταχύτητα».

Δυστυχώς, η καθημερινότητα των Θεσσαλονικιών δεν μετριέται σε χρονοδιαγράμματα εργολαβιών, αλλά σε καθυστερήσεις, κόστη, ανασφάλεια και ανάγκη. Η πόλη χρειάζεται επειγόντως δημόσιες υποδομές που σέβονται τον πολίτη και όχι εισπρακτικά μοντέλα μεταφορών που αντιμετωπίζουν τον επιβάτη σαν ύποπτο. Οταν η αλληλεγγύη αντιμετωπίζεται ως απειλή και όταν οι κυβερνητικές πολιτικές δεν αντιλαμβάνονται την κοινωνική πραγματικότητα, τότε δεν φταίει ο κόσμος – φταίει το κράτος.

Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται υποδομές, αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται πολιτική που να κατανοεί ποιον εξυπηρετεί. Οχι μια πολιτική που στήνει σιδερένια πλαίσια γύρω από τις ζωές των ανθρώπων, αλλά μια πολιτική που να εμπνέεται από αυτούς και τις αυθόρμητες δράσεις τους.