Συζητήθηκε τελικά χθες -παρά τα αιτήματα για αναβολή- στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης η αγωγή που κατέθεσαν οι απόγονοι του στρατηγού Αθανάσιου Χρυσοχόου, φρουράρχου Θεσσαλονίκης και γενικού διοικητή Μακεδονίας επί ναζιστικής κατοχής, κατά των Σπύρου Σακέτα και Αλέκου Γρίμπα για «προσβολή μνήμης νεκρού».
Αφορμή, το κείμενο των δύο μελών του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ ‘67-’74) με το οποίο επιχειρηματολογούσαν υπέρ της μετονομασίας της οδού Χρυσοχόου σε Αλμπέρτου Ναρ χαρακτηρίζοντας τον στρατηγό συνεργάτη των κατοχικών στρατευμάτων.
Θυμίζουμε ότι ανάλογη αγωγή κατατέθηκε και κατά του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, αλλά θα εκδικαστεί σύμφωνα με την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών από δημοσιεύματα. Ο Κώστας Αμπατζάς, δικηγόρος των δύο, ζήτησε αναβολή της συζήτησης γιατί εκκρεμεί η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας για ακύρωση απόφασης του Διοικητικού Εφετείου που ακύρωνε τη μετονομασία, αλλά και η ένσταση νομιμότητας στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση που κατέθεσε η δημοτική παράταξη «Λαϊκή Συσπείρωση» προκειμένου να ακυρωθεί απόφαση της 5ης Δημοτικής Κοινότητας που προτείνει στο δημοτικό συμβούλιο να επιστρέψει το όνομα του Χρυσοχόου στη συγκεκριμένη οδό.
Εξω από τα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας με το πανό του ΣΦΕΑ «Η μνήμη είναι ζωντανή, η Ιστορία δεν δικάζεται». Το «παρών» έδωσαν μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Δώρα Αυγέρη, Σωκράτης Φάμελλος και Χρήστος Γιαννούλης και στελέχη του ΚΚΕ με επικεφαλής τον δημοτικό σύμβουλο με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», Σωτήρη Ζαριανόπουλο.
Με δήλωσή του στην «Εφ.Συν.» ο κ. Μηταφίδης σχολιάζει πως «θα είναι αδιανόητο σε διάστημα τεσσάρων ετών να έχουμε ολική ανατροπή μιας ιστορικής απόφασης του Δήμου Θεσσαλονίκης για την κάθαρση της πόλης από τα κατοχικά φαντάσματα, που δεν στηρίζεται στην ανεύρεση νέων αναιρετικών στοιχείων για τον βίο και την πολιτεία του Αθ. Χρυσοχόου την περίοδο της Κατοχής, παρά μόνο σε μια εκδοχή της Ιστορίας απολύτως ανέριστη και μεροληπτική, που φιλοτέχνησε το Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης».
Σύμφωνα με τον ίδιο, σε δημοκρατική κοινωνία ζητήματα Ιστορίας δεν κρίνονται στα δικαστήρια, εξάλλου η «προσβολή της μνήμης του στρατηγού», που επικαλούνται οι ενάγοντες, «έχει επέλθει από την ίδια την ενεργό συνεργασία του με τους κατακτητές, από τη δράση του ως αξιωματούχου του κατοχικού καθεστώτος, από τις τραγικές συνέπειές της για τον υπόδουλο λαό».
