Φέτος συμπληρώνονται 47 χρόνια από το Κίνημα του Ναυτικού του 1973, «τότε που έκπληκτοι οι συνταγματάρχες και οι υποτακτικοί τους αντιλαμβάνονταν πόση έκταση και βάθος είχε το αντιδικτατορικό πνεύμα στις Ενοπλες Δυνάμεις. Μέχρι τότε πίστευαν ότι υπήρχε ένα μικρό ποσοστό του λαού που αντιδρούσε, το οποίο “βολικά” το τοποθετούσαν στον χώρο των “κομμουνιστών και των αντεθνικώς σκεπτομένων”, αλλά δεν είχαν καμία αμφιβολία για τη “νομιμοφροσύνη” του στρατεύματος».
Το κείμενο στα εισαγωγικά ανήκει στον Ιωάννη Παλούμπη, που καθώς και ο ίδιος συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού και συνελήφθη τον Ιούνιο του 1973, έχει γράψει το βιβλίο «Οι άνθρωποι του Κινήματος του Ναυτικού – Μάιος 1973». Ο Γιάννης Βουραζέρης αποτελεί ένα κεφάλαιο αυτού του βιβλίου, όπως ακριβώς και το ίδιο το Κίνημα του Ναυτικού αποτελεί ένα «κεφάλαιο» στη νεότερη Ιστορία της χώρας.
Ο Γιάννης Βουραζέρης, υποναύαρχος (ε.α.) του Πολεμικού Ναυτικού, έφυγε πριν από λίγες μέρες από τη ζωή, σε ηλικία 80 ετών. Με καταγωγή από τη Νάξο, εισήχθη στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1957, αποφοίτησε το 1961 και αφού υπηρέτησε ως κυβερνήτης σε αρκετά πολεμικά πλοία, το 1973 βρέθηκε (και πάλι ως κυβερνήτης) στο ναρκαλιευτικό «Πλειάς». Πρωτοστάτησε μαζί με συναδέλφους του στο Κίνημα του Ναυτικού εναντίον της δικτατορίας και στις 16.6.1973 συνελήφθη για τη συμμετοχή του και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε λίγους μήνες μετά (Αύγουστος 1973) με τη χορήγηση της γενικής αμνηστίας και αποτάχθηκε τον Οκτώβρη του ίδιου έτους. Για τη συμμετοχή του στο Κίνημα, το 1989 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Αντιδικτατορικής Δράσης.
«Ο ίδιος δεν το συζητούσε καθόλου» μας λέει η κόρη του, Ελισάβετ. «Φυσικά, αν τον ρωτούσες θα απαντούσε, αλλά ποτέ δεν θέλησε ούτε να το “φωνάζει”, ούτε καν στις διάφορες σχετικές εκδηλώσεις που γίνονταν συμμετείχε ποτέ. Παρέμενε βαθιά δημοκράτης, χωρίς περαιτέρω πολιτική δράση. Ωστόσο, με όσους ήταν μαζί στο Κίνημα τότε, κρατούσε πάντα επαφές. Ο κ. Παλούμπης τα καταγράφει εξαιρετικά στο βιβλίο του. Ολοι τους ήταν μαζί από τη σχολή. Ουσιαστικά πέρασαν και όλη τους τη ζωή μαζί» καταλήγει… Συμβαίνει αυτό με τα κινήματα: ενώνουν ώς το τέλος κάποιες φορές. Γι’ αυτό ακόμα και η μνήμη αυτών μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους εξαιρετικά επικίνδυνη.
