Εν χορώ πρωθυπουργός και υπουργός Παιδείας μίλησαν, χθες, για «απελευθέρωση» της Παιδείας, ο πρώτος απευθυνόμενος στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας και η δεύτερη σε τοποθέτησή της σε Ημερίδα του Ιδρύματος Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ).
Εύλογα θα ρωτήσει κανείς: «πού είναι δέσμια η Παιδεία;». Η απάντηση για τους κυβερνώντες και για τους απανταχού νεοφιλελεύθερους είναι μία: «στον δημόσιο χαρακτήρα της».
Η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, κατά την ομιλία της στην ημερίδα του ΙΟΒΕ, με θέμα «Το εκπαιδευτικό σύστημα και η οικονομία: η δόμηση του ανθρώπινου κεφαλαίου στην Ελλάδα», αποτύπωσε γλαφυρά το σχέδιο της κυβέρνησης για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
Η υπουργός μίλησε για «μεγαλύτερη ελευθερία και μεγαλύτερη αυτονομία για σχολεία και πανεπιστήμια», για ένα δημόσιο σχολείο που «απελευθερώνεται από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του υπουργείου Παιδείας σε επίπεδο οργανωτικό και διοικητικό, αλλά και σε επίπεδο παιδαγωγικό», ενώ στην ανώτατη εκπαίδευση «τα Ιδρύματα γίνονται πιο αυτόνομα και αυτοδιοικούμενα».
Μίλησε εκ νέου για την πρόθεσή της να δώσει τον πρώτο λόγο στα Πανεπιστήμια σε ό,τι αφορά τη βάση εισαγωγής και τον αριθμό των εισακτέων, με σκοπό φυσικά τη μείωση των αποφοίτων Λυκείου που θα συνεχίσουν σπουδές στην τριτοβάθμια και άρα τη διοχέτευση των υπολοίπων σε λύσεις ιδιωτικής φύσης αμφίβολης ποιότητας, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην καθιέρωση ανώτατου χρονικού ορίου ολοκλήρωσης των προπτυχιακών σπουδών, το γνωστό «ν+2».
Η Νίκη Κεραμέως κωφεύει στην κριτική που ασκείται από τα πλέον νευραλγικά μέρη της ανώτατης εκπαιδευτικής διαδικασίας, τους ίδιους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους, που λένε ότι σκοπός των Πανεπιστημίων είναι η παραγωγή και μετάδοση επιστημονικής γνώσης και όχι να γίνουν πιόνια της αγοράς και των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Αντιθέτως, επιμένει να επαναλαμβάνει σαν χαλασμένο γραμμόφωνο τον ίδιο σκοπό:
«ανοίγουμε τον δρόμο στα Ιδρύματα επιδιώκοντας να απελευθερωθούν από τον ασφυκτικό έλεγχο του υπουργείου, να γίνουν εξωστρεφή και ανταγωνιστικά. Περαιτέρω, θεωρούμε ότι η μεγαλύτερη, ίσως, παθογένεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι το χάσμα μεταξύ εκπαιδευτικής διαδικασίας και αναγκών της αγοράς εργασίας».
Φθηνό δυναμικό
Με απλά λόγια, απαξιώνονται πλήρως τόσο ο παιδευτικός χαρακτήρας των σχολείων όσο και η παραγόμενη επιστημονική έρευνα στα πανεπιστήμια, ενώ η τροφοδότηση των επιχειρήσεων με -φθηνό- εργατικό δυναμικό καταλήγει να είναι αυτοσκοπός.
Οσο δε για τα υψηλά ποσοστά πτυχιούχων ανέργων, η κυβέρνηση προτάσσει ως λύση, όπως φαίνεται, τη μείωση του αριθμού των πτυχιούχων, μέσω της επαναφοράς της βάσης του 10, του ελεύθερου που θα έχουν τα τμήματα να ορίζουν τα ίδια τη βάση εισαγωγής από εκεί και πάνω αλλά και της αναβίωσης του «ν+2».
Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη χθεσινή ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. είπε:
«Πριν ολοκληρωθεί το 2019 […], σειρά έχει και η μεγάλη τολμηρή μεταρρύθμιση για την απελευθέρωση των δημόσιων Πανεπιστημίων από τον βραχνά της κρατικής εποπτείας ενός υπουργείου το οποίο συστηματικά θέτει περιορισμούς στη δυνατότητά τους να κινηθούν πραγματικά ελεύθερα».
Βραχνάς, λοιπόν, και η κρατική χρηματοδότηση; Τι, όχι;
