Ακολουθεί το κείμενο – παρέμβαση της Νατάσας Παύλου, που εκφράζει την αγωνία της για τη ζωή του Νίκου Ρωμανού:
ΡΩΜΑΝΕ ΘΥΜΗΣΟΥ και ΣΚΕΨΟΥ
Όταν τον Αρη (Βελουχιώτη), τον τσακίζανε με βασανιστήρια, αυτός υπόγραψε «δήλωση μετανοίας» (1939), αρνούμενος μια άσκοπη θυσία.
(«Την εποχή που η δογματική ακαμψία της ηγεσίας του ΚΚΕ απαγόρευε σαν προδοτικές τις δηλώσεις και ανήγαγε σε ύψιστο κομματικό προσόν την αντοχή στο ξύλο!»).
Το κόμμα δεν τού το συγχώρεσε ποτέ. Ο Άρης όμως έγινε μέχρι και δημοτικό τραγούδι απ τον κόσμο πού τον λάτρευε.
Ρωμανέ θυμήσου:
– Όταν τον Γαλιλαίο τον ανέβασε στην πυρά η τυφλή μεσαιωνική βαρβαρότητα,για ν΄αποκηρύξει την επιστημονική του ανακάλυψη ότι η Γη κινείται, ο ίδιος τους περιφρόνησε και δήλωσε αυτό πού άντεχαν ν΄ακούσουν.
Τότε απογοήτευσε πολλούς. Ιδίως μαθητές του. Γνωρίζεις όμως ότι αυτή η «υποχώρηση» δεν τον απέτρεψε απ΄το να προχωρήσει την έρευνα του και να αλλάξει τις ζωές όλων μας.
Ρωμανέ: Η οργή δεν αρκεί για ν΄αλλάξει αυτό το κτηνώδες σύστημα.Ούτε μόνον η γνήσια παραφορά,η άδολη θυσία αρκούν…δυστυχώς.
Προφύλαξε τον εαυτό σου. Ο αγώνας δεν είναι, δεν πρέπει να ‘ναι αυτοσκοπός.
Μην τους χαρίζεις τον ανθό τής νιότης σου, το κρύσταλλο του μυαλού σου.
Οι πραγματικοί σύντροφοι σου σ΄ έχουν ανάγκη γερό και δυνατό κοντά τους.
ΟΧΙ νεκρό ήρωα!
ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΗΡΩΕΣ ΑΛΛΩΣΤΕ!
Ρωμανέ, πρέπει να ζήσεις,να μεγαλώσεις κι άλλο και θα καταλάβεις κάποτε (αν όχι και τώρα) τη σοφή κουβέντα του Μπρέχτ «Να κάνουμε ΟΛΟΙ το χρέος της πεντάρας χρειάζεται»,τίποτε άλλο!
Κι εσύ δεν είσαι «όλοι», δεν μπορείς να είσαι «όλοι»!
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να είσαι «όλοι»!
– Πρέπει να Ζήσεις και θα καταλάβεις κάποτε (αν όχι και τώρα) πως δεν είναι πάντοτε «όλα ή τίποτα», αλλά και το πιο μικρό βήμα είναι πάρα πολύ, αρκεί να το κάνουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!
Ρωμανέ, δεν υπάρχει Αγώνας ως το τέλος, υπάρχει Αγώνας δίχως τέλος!
ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΠΟΨΗ- Ν. ΠΑΥΛΟΥ
ΥΓ. Γι αυτούς που δεν τους αρκεί αυτό, ας κατέβουν σε απεργία πείνας και δίψας μαζί σου Ρωμανέ μέχρι το τέλος!
