Η μεγαλύτερη «νίκη»

Μαγικά ραβδάκια δεν υπάρχουν στο ποδόσφαιρο. Ούτε μάγοι, μαθητευόμενοι ή μη, που να διαθέτουν τη θεόσταλτη ικανότητα να μεταμορφώνουν ομάδες και να φέρνουν τούμπα τα δεδομένα με μια απλή κίνηση. Πόσο μάλλον έχοντας μόλις δύο προπονήσεις στο ενεργητικό τους. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης δεν είναι τέτοιος.

Τουναντίον γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος για τον Παναθηναϊκό, παρά την επιστροφή του στις νίκες απέναντι στον ΠΑΟΚ και το οξυγόνο που επιτέλους ανέπνευσε ο βάναυσα κακοποιημένος οργανισμός του.

Η μεγαλύτερη «νίκη» του Ελληνα προπονητή ήταν η διαχείριση των αποδυτηρίων και γενικώς του ποδοσφαιρικού οργανισμού που λέγεται Παναθηναϊκός εν μέσω θύελλας και καταιγίδας.

Με τους παίκτες καταρρακωμένους ψυχολογικά εξαιτίας των αλλεπάλληλων αποτυχιών του τελευταίου μήνα, με ντου και κυνηγητά στο Κορωπί στην πρώτη του προπόνηση στο «τριφύλλι» και σε μια Λεωφόρο άδεια χωρίς τη στήριξη των οργανωμένων, βουβή και συνάμα έτοιμη να εκραγεί σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση πλην της νίκης.

Ο Παναθηναϊκός την Κυριακή εκτός από τον ΠΑΟΚ έπρεπε να νικήσει πρωτίστως τον ίδιο του τον εαυτό και η υπάρχουσα πραγματικότητα απαιτούσε αν μη τι άλλο έναν προπονητή/άνθρωπο που θα διαθέτει γνώση της ελληνικής και παναθηναϊκής πραγματικότητας, αλλά και την προσωπικότητα και την ικανότητα να διαχειριστεί την παρούσα μετάβαση της τεχνικής ηγεσίας εν μέσω οργής, θυμού και ενδεχόμενης νέας, ανεξέλεγκτης, καταιγίδας.

Με οποιονδήποτε άλλον προπονητή στον πάγκο, εκτός από Ελληνα γνώστη του ειδικού βάρους του Παναθηναϊκού, οι πιθανότητες κατάκτησης θετικού αποτελέσματος θα ήταν πρακτικά μηδαμινές.

Ο Ουζουνίδης εν τούτοις τα κατάφερε, έστω και με τη συμβολή της τύχης, που προκλητικά απουσίαζε το τελευταίο δίμηνο. Και η επιτυχία του δεν αφορούσε τόσο το αμιγώς αγωνιστικό όσο τον τρόπο που διαχειρίστηκε τον ποδοσφαιρικό οργανισμό και τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού στο σύντομο διάστημα που ανέλαβε τα κλειδιά, σε αυτές τις μόλις δύο προπονήσεις που είχε στη διάθεσή του με την ομάδα.

Το ποδόσφαιρο που παρήγαγε ο Παναθηναϊκός ήταν επιεικώς κακό/ανεπαρκές, γεγονός σε έναν βαθμό φυσιολογικό με βάσει τις παραπάνω συνθήκες, την πίεση, τον φόβο και το άγχος των παικτών, αλλά και το ελάχιστο χρονικό διάστημα που υπήρχε για μεγαλύτερες αλλαγές.

Ανασταλτικά ωστόσο το πλάνο του Ουζουνίδη πήγε εξαιρετικά: επέλεξε ως σχηματισμό το 4-4-2 στην ευθεία που ως σύστημα επιτρέπει τη συνοχή των ζωνών που σχηματίζονται δίχως περαιτέρω μπλέξιμο του μυαλού.

Μετέφερε την πρώτη ζώνη άμυνας στο δεύτερο τρίτο του γηπέδου παίρνοντας ελάχιστα ρίσκα, με ξεκάθαρο στόχο να αποφύγει το επιθετικό τρανζίσιον, που αποτελεί ποδοσφαιρικά το βασικό όπλο του ΠΑΟΚ και δίνοντας ταυτόχρονα βάρος στα ντουμπλαρίσματα στις δύο πτέρυγες (Κουλιμπαλί-Βιγιαφάνιες, Χουλτ-Γουακάσο) εξαιτίας των Ροντρίγκες και Κάμπος, που είναι δύο από τους πιο επικίνδυνους ακραίους στο πρωτάθλημα.

«Μπλόκαρε» την ανάπτυξη από τα άκρα, περιόρισε στο ελάχιστο τις ευκαιρίες του αντιπάλου, διαχειρίστηκε σωστά τα τρεξίματα της ομάδας, θωρακίζοντάς την ανασταλτικά και εξασφαλίζοντας το μηδέν στα μετόπισθεν. Ο σκοπός, άλλωστε, αγιάζει τα μέσα.

♦Επιπλέον 5 εκατ. ευρώ θα μπουν στα ταμεία του συλλόγου από τον Γιάννη Αλαφούζο εξαιτίας των αναγκών που υπάρχουν μέσω νέας αύξησης μετοχικού κεφαλαίου.