Η συναισθηματική παλίρροια, με τις αναρίθμητες λυτρωτικές ιδιότητες, συντηρείται αμείωτη στην κεντρική Γερμανία. Με αφορμή τον θάνατο του αγαπημένου, από την παιδική ηλικία του, οπαδού-δημότη της πόλης Ντάρμσταντ, 26χρονου Γιόνατας Χάιμες και τη «βάφτιση» του γηπέδου με το όνομά του.
Ο καρκίνος, ανίκητος προσωπικός αντίπαλος και στη δική του περίπτωση, ήταν και γι’ αυτόν, τον Μάρτιο, αιτία θανάτου, αλλά ο χαμός του έχει και ζωοφόρες ιδιότητες.
Το ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» από τη, γειτονική της Φρανκφούρτης, «πόλη της επιστήμης και της έρευνας» όπως ονομάζεται το Ντάρμσταντ, δεν είναι παρά αποτέλεσμα συγκίνησης από τον κλιμακούμενο «αντρίκειο συναισθηματισμό που κατέχει όλους τους κατοίκους, οπαδούς και μη»…
Η έκφραση, προς την «Εφ.Συν.», ανήκει στον Γκίντερ Μπόνφερ, στέλεχος της δημοτικής αρχής. «Αντρίκειος» επειδή το θάρρος του Γιόνατας δίδαξε και συνεχίζει, άρα προσδίδει στον πόνο για την απώλειά του και λυτρωτικό χαρακτήρα.
Από παιδί, χέρι χέρι με τον πατέρα του πήγαινε συχνά στο γήπεδο, ήταν οικεία φυσιογνωμία για επισήμους και οπαδούς.
Στα 14 χρόνια του αρρώστησε από καρκίνο, αλλά δεν έσκυψε το κεφάλι. Είπε «τώρα παλεύω!», όλοι συνέχιζαν να τον βλέπουν δίπλα τους στην πόλη και στο γήπεδό της αλλά όχι μόνο ως τον άτυχο μικρό οπαδό… Αντίθετα!
Τον αντίκριζαν ως «φορέα ελπίδας». Από την εκδήλωση της νόσου μέχρι σήμερα είχε ισότιμη παρουσία και δημιουργική κοινωνική δραστηριότητα.
Μεταξύ άλλων, πριν από τέσσερα χρόνια ίδρυσε, μαζί με τη, συμπατριώτισσα, τενίστρια Αντρέα Πέτκοβιτς (και εκείνη παιδί του Ντάρμσταντ), τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό ονόματι «DUMUSSTAKΑMPFEN» με αποστολή την ψυχολογική και οικονομική ενίσχυση καρκινοπαθών.
«Με την ίδρυση του οργανισμού, επισημοποίησε ό,τι ούτως ή άλλως έκανε και σε ανεπίσημο επίπεδο από τη στιγμή που εκδηλώθηκε η νόσος στον ίδιο», ακούσαμε από το Ντάρμσταντ.
Το γήπεδο, λοιπόν, της ομάδας, ονόματι «Μπελενφάλτορ», αποκτά και δεύτερο όνομα. Το δικό του. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία, βέβαια, ώστε να συμπεράνει κανείς πως σε λίγα ή, περισσότερα χρόνια θα επικρατήσει το όνομα «Γιόνατας Χάιμες», δηλαδή το δικό του! Η κοινή πρόταση της μετονομασίας έγινε από τον συγκινημένο πατέρα του και στελέχη της διοίκησης του συλλόγου. Δεν διαφώνησε κανείς!
Η τεχνική εταιρεία «Μerk» που έχει τα δικαιώματα ονοματοδοσίας του γηπέδου «έγνευσε» κι εκείνη καταφατικά. Οπως, άλλωστε, και η εταιρεία που διαφημίζεται στη φανέλα της ομάδας.
Το 2017, από την ημέρα συμπλήρωσης ενός χρόνου απ’ τον θάνατό του, αντί για το λογότυπο της ίδιας εταιρείας, θα υπάρχει στη φανέλα της ομάδας το σύνθημα-πυξίδα ζωής του ίδιου κοινωφελούς οργανισμού που ίδρυσε ο Γιόνατας: «Πρέπει να παλεύεις».
Ανακοινώθηκε πως τα έσοδα από την πώληση της επετειακής φανέλας επίσης θα πάρουν, του χρόνου, τον δρόμο για τις τσέπες των καρκινοπαθών του Ντάρμσταντ.
«Στάχτη» και «θρησκεία» στη «Ζούγκλα»…
Ούτως ή άλλως οι λέξεις «Πρέπει να παλεύεις», όσες θα κοσμούν απ’ τον επόμενο Μάρτιο τη φανέλα, φαντάζουν και ως συνέχεια του πανό που αναρτούν, συχνά, από την ημέρα του θανάτου του ώς σήμερα οι οπαδοί της ομάδας: «Θα μας λείψεις, αλλά οι αξίες που μας δίδαξες παραμένουν ζωντανές. Συνεχίζουμε να παλεύουμε», διαβάσαμε στο ίδιο πανό.
Η μνήμη μας γέννησε γνωστές λέξεις του Φρίντριχ Σίλερ (1759-1805), συμπατριώτη του Γιόνατας Χάιμες… «Ο,τι γίνεται στάχτη απ’ τον χρόνο μετατρέπεται σε θρησκεία», είχε γράψει, αιώνες πριν, ο συμπατριώτης του, ποιητής, ιστορικός και θεατρικός συγγραφέας.
Και αποκτά πρόσθετη σημασία όταν αυτό συμβαίνει στην εποχή μας και στη «Ζούγκλα των πόλεων», όπως είναι ο τίτλος βιβλίου τού, επίσης Γερμανού, δραματουργού και ποιητή Μπέρτολντ Μπρεχτ (1898-1956)…
