Δεν είναι εύκολο αυτό που πέτυχε χθες η ΑΕΚ. Μετά τα ανεπανάληπτα σκηνικά, με τους παίκτες να βλέπουν να αλλάζουν προπονητή στο ξενοδοχείο παραμονή του αγώνα, το 1-0 στον πρώτο ημιτελικό με τον Ατρόμητο σε άδειο ΟΑΚΑ είναι πολύτιμο. Ειδικά το «μηδέν» πίσω αποτελεί τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη για να βρεθεί η «Ενωση» στον τελικό στις 7 Μαΐου.
Ο Στέλιος Μανωλάς αποδεικνύεται σωτήρια λύση για ακόμη μια φορά μέσα στη σεζόν. Τρεις νίκες σε τρία ματς σε πρωτάθλημα και Κύπελλο και μάλιστα χωρίς να έχει δεχτεί γκολ. Με Ηρακλή και Ατρόμητο εντός και με Ξάνθη εκτός.
Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στη συνέχεια, αλλά ειδικά στο χθεσινό παιχνίδι παίζονταν πολλά για την όποια ηρεμία μπορεί να βρει ύστερα από όλα αυτά η ΑΕΚ.
«Μετά την προπόνηση με την Κ20, με πήραν τηλέφωνο, φεύγει ο προπονητής. Τα μάζεψα και πήγα στο ξενοδοχείο. Είναι βαριά η ευθύνη, αλλά την παίρνω. Αλλωστε τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;», ήταν η απλή και γρήγορη καταγραφή των γεγονότων από τον ίδιο μετά το ματς. Με την επισήμανση, όπως και όταν είχε αντικαταστήσει τον Δέλλα, πως δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να μείνει στον πάγκο της πρώτης ομάδας μετά το τέλος της σεζόν.
Ο Μανωλάς ομολόγησε πως μόνο να διαχειριστεί την ομάδα μπορεί από εδώ και πέρα και να ψάχνει τρόπους να φρεσκάρει τους ποδοσφαιριστές, αλλά και τις δυνατότητες να αξιοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι.
Από πλευράς διαχείρισης χθες πήγε πολύ καλά πάντως. Οι παρεμβάσεις του ήταν δύο. Εφερε τον Γιόχανσον δίπλα από τον Σιμόες και άφησε ελεύθερο τον Μάνταλο. Δηλαδή 4-2-3-1, όπως έπαιζε η ΑΕΚ πριν από τον Πογέτ.
Σε συνδυασμό με το ότι οι παίκτες της ΑΕΚ μπήκαν πολύ αποφασιστικά στο γήπεδο -«έβγαλαν πείσμα και εγωισμό», είπε ο Μανωλάς– ο ημιτελικός ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, αλλά σε γενικές γραμμές και στο δεύτερο, έγινε παράσταση για έναν ρόλο.
Ευκαιρίες πολλές πάντως, παρά το ότι ήταν πολύ καλύτερη, δεν δημιούργησε η ΑΕΚ. Δύο μεγάλες στην ουσία με Αραβίδη και Μπαρμπόσα, μία σε κάθε ημίχρονο. Η αλήθεια είναι πως μετά τη μία ώρα παιχνιδιού, το ματς έδειχνε, όπως είπε και ο Τραϊανός Δέλλας μετά, να πηγαίνει πολύ για το 0-0.
Αλλά όταν μια ομάδα, ο Ατρόμητος, από τη μαζική άμυνα του πρώτου μέρους, το καλύτερο που μπορεί να πετύχει στο δεύτερο ημίχρονο είναι απλά να πλησιάσει λίγο προς την περιοχή του Μπαρόχα, τότε το πιθανότερο είναι πως αν έρθει μια στιγμή, θα είναι για τον αντίπαλο.
Αυτό έγινε στο 73’, με την εξαιρετική σέντρα του Αραβίδη και την εξίσου θαυμάσια κεφαλιά του Μάνταλου που είχε πεταχτεί έξυπνα στο ύψος της μικρής περιοχής.
Ο Δέλλας παραδέχτηκε πως η ομάδα του, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, ήταν πολύ κατώτερη. «Ετσι δεν πάμε πουθενά», ήταν η εκδοχή του μεγαλομετόχου Γιώργου Σπανού. Και είχε δίκιο.
Γιατί δεν ήταν απλά πως ο Ατρόμητος δεν ήταν καλός. Ηταν εντυπωσιακά παθητικός και αν και ο Δέλλας μετά το παιχνίδι το απέδωσε περισσότερο στην πίεση της ΑΕΚ, μάλλον από πίσω υπήρχε και μια ασυνήθιστη για τον ίδιο, πολύ αμυντική προσέγγιση. Θα μπορούσε να είχε πάθει και μεγαλύτερη ζημιά. Οχι πως είναι λίγη αυτή που έπαθε. Με την ΑΕΚ όχι στην καλύτερή της κατάσταση και με δύο ματς σε άδεια γήπεδα, ακόμη και το 1-0, που ο «Κολοσσός» είπε πως αφήνει πολλές ελπίδες, μοιάζει πάρα πολύ.
