Υπό κανονικές συνθήκες, μια ομάδα που έχει κατακτήσει τα δύο από τα τρία τελευταία πρωταθλήματα στην προηγμένη -ποδοσφαιρικά- χώρα της και τα τρία Κύπελλα θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να θεωρείται ο ιδανικός προορισμός για κάθε ποδοσφαιριστή στον κόσμο.
Ειδικά αν αυτός ο σύλλογος είναι η Μπαρτσελόνα με τη μεγάλη ιστορία και τις σπουδαίες επιτυχίες του πρόσφατου παρελθόντος.
Κι όμως, αυτή τη στιγμή η Βαρκελώνη δεν θεωρείται ο πιο hot τόπος για έναν παίκτη και οι λόγοι είναι αρκετοί. Κατ’ αρχάς, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, προφανώς και οι «μπλαουγκράνα» δεν είναι του… πεταματού, ούτε τρώνε συνεχώς «πόρτες». Ομως είναι πασιφανές στην παρούσα φάση πως δεν είναι σε θέση να μπουν στη διεκδίκηση ενός top ονόματος. Και αντίστοιχα, ένα top όνομα ίσως να μην ήθελε να πάει στην Μπάρτσα.
Ο βασικός λόγος ακούει στο όνομα Ρεάλ Μαδρίτης. Μπορεί από το 2015 κι έπειτα να μετρά μόλις ένα πρωτάθλημα και κανένα Κύπελλο Ισπανίας, όμως τα τρία σερί Τσάμπιονς Λιγκ την έχουν επαναφέρει στη σφαίρα του μυθικού κι ονειρεμένου για κάθε ποδοσφαιριστή και φίλαθλο.
Στη σύγκριση, η πλάστιγγα δεν γέρνει υπέρ της Μπαρτσελόνα. Επί παραδείγματι, όταν η Ρεάλ συζητά να αποκτήσει τον Μπαπέ ή τον Αζάρ (ή και τους δύο μαζί), η μεγάλη της αντίπαλος… πανηγυρίζει που έκλεψε μέσα από τα χέρια της Ρόμα τον Μάλκομ.
Δεν αποκλείεται ο Βραζιλιάνος εξτρέμ να εξελιχθεί σε παικταρά τα επόμενα χρόνια, όμως όσα έδωσε η Μπάρτσα στην Μπορντό για να τον αποκτήσει έδωσε και η Ρεάλ στη Φλαμένγκο για να πάρει έναν 18χρονο με τρομερό potential, ονόματι Βινίσιους Ζούνιορ.
Μη λησμονούμε πως το 2013 η Μπαρτσελόνα (ως πρωταθλήτρια Ευρώπης τότε) είχε δώσει 86 εκατομμύρια ευρώ -αν και τα μισά κάτω από το τραπέζι- για να πάρει τον Νεϊμάρ, ενώ τώρα δεν ξεπέρασε τα 40.
Ενας Νεϊμάρ που πέρυσι αποχώρησε για την Παρί Σεν Ζερμέν, αναδεικνύοντας ένα άλλο μέρος του προβλήματος. Κι αυτό ακούει στο όνομα Λιονέλ Μέσι. Δεν πρόκειται κανείς να θέσει υπό αμφισβήτηση τα ποδοσφαιρικά χαρίσματα του Αργεντινού, που είναι μοναδικά.
Ομως η έλλειψη ηγετικών ικανοτήτων, όπως έχει αποδειχθεί περίτρανα πολλές φορές κι έχει αναλυθεί διεξοδικά με αφορμή το Μουντιάλ, οδηγεί σε εσωτερικά προβλήματα. Η Αργεντινή πλήρωσε περισσότερο την εμμονή να ικανοποιεί τα καπρίτσια του Μέσι και η Μπαρτσελόνα φαίνεται να βρίσκεται στον ίδιο δρόμο, ειδικά τώρα που αποχώρησε και ο Ινιέστα.
Ο Νεϊμάρ πίστευε ή και ακόμη το πιστεύει πως είναι τουλάχιστον ισάξιος του Μέσι, με αποτέλεσμα να μην αντέχει την υπερπροβολή του συμπαίκτη του. Προσωπικά, δεν είχε κανένα πρόβλημα μαζί του. Αλλωστε και παρέα έκαναν και συνέταιροι έχουν γίνει σε κάποιες business. Ομως, ήταν στη σκιά του και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα εκείνη τη βραδιά του 6-1 κόντρα στην Παρί. Ο Νεϊμάρ πέτυχε τέσσερα γκολ, ο Σέρχι το τέρμα της πρόκρισης, τον Μέσι σήκωσαν στα χέρια οι οπαδοί…
Μετά τη φυγή του Γουαρδιόλα και τον θάνατο του Βιλανόβα, οι επιλογές προπονητών ήταν από πιο χαμηλό ράφι και με μικρότερου βεληνεκούς. Ακόμη και στην περίπτωση του Λουίς Ενρίκε, ο οποίος καρπώθηκε το Τσάμπιονς Λιγκ του 2015.
Ο Ερνέστο Βαλβέρδε είναι πολύ χαμηλών τόνων και ουσιαστικά πηγαίνει με τα νερά των παικτών, και ειδικά του Μέσι, ενώ ο Τάτα Μαρτίνο ήταν επιλογή του «Λίο», που αργότερα την έκανε και στην Εθνική Αργεντινής με… κωμικά αποτελέσματα, εφάμιλλα του Σαμπάολι.
Παράλληλα, ο Μέσι εφθάρη περισσότερο απ’ όσο έπρεπε από την κόντρα-σύγκριση με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, καθώς έβλεπε να έχει χειρότερες επιδόσεις από έναν παίκτη ο οποίος -τεχνικά τουλάχιστον- είναι κατώτερός του. Οπότε έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα επιδράσει πάνω του η αποχώρηση του Πορτογάλου για την Ιταλία.
Από κει και πέρα, έχουν κάνει κακό στο image του συλλόγου τα πάσης φύσεως σκάνδαλα. Ο πρώην πρόεδρος, Σάντρο Ροσέλ, είναι στη φυλακή, ο νυν, Τζοσέπ Μπαρτομέου, έχει κι αυτός τα δικά του μπλεξίματα με τον νόμο για θέματα οικονομικής φύσεως και γενικά όλη αυτή η δραστηριότητα δεν κάνει καλό στην ομάδα.
Ολα τα παραπάνω έχουν αλλάξει και τη μεταγραφική επιρροή της ομάδας. Ηδη οι τρεις φετινές της μεταγραφές έχουν περισσότερο βλέμμα στο μέλλον. Ο Μάλκομ στα 21, το ίδιο και ο κεντρικός χαφ Αρθουρ από τη Βραζιλία, ενώ 23 είναι ο στόπερ Λενγκλέ που αποκτήθηκε από τη Σεβίλη.
Ούτε οι περσινές μεταγραφές ήταν από το πάνω ράφι. Δόθηκαν 100 εκατομμύρια για τον Ντεμπελέ και τώρα ψάχνουν τρόπο να τον ξεφορτωθούν, ενώ άλλες κινήσεις ήταν ένας μέτριος δεξιός μπακ σαν τον Σεμέδο και ο Παουλίνιο από την Κίνα, που ξαναγύρισε εκεί πριν από μερικές μέρες.
Μοναδική εξαίρεση ο Κουτίνιο, ο οποίος πήγε από το Λίβερπουλ στη Βαρκελώνη τον Γενάρη και πασχίζει να προσαρμοστεί. Αν τα καταφέρει, αυτός θα είναι η μοναδική μεταγραφή των τελευταίων ετών που θα κάνει τη διαφορά.
Και μπορεί η Μπάρτσα να χτίζει ομάδα για τα επόμενα χρόνια, αλλά με το υπάρχον ρόστερ δεν δείχνει ικανή να ανακτήσει τα πανευρωπαϊκά σκήπτρα, που είναι και το ζητούμενο για τις μεγάλες ομάδες.
