Σαν σήμερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1913, έφυγε από τη ζωή ο Κωστής Τσικλητήρας. Ηταν μόλις 24 ετών, αλλά είχε προλάβει να χαρίσει στην Ελλάδα τέσσερα ολυμπιακά μετάλλια: στο Λονδίνο το 1908, πήρε το αργυρό στο μήκος άνευ φοράς και στο ύψος άνευ φοράς.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Στοκχόλμη, το 1912, στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης στο μήκος άνευ φοράς και χάλκινος στο ύψος άνευ φοράς. Χρειάστηκε να περάσουν 80 χρόνια για να πανηγυρίσει ξανά η Ελλάδα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στον στίβο -χάρη στη Βούλα Πατουλίδου, στη Βαρκελώνη το 1992.
Ηταν επίσης και ποδοσφαιριστής -μεταξύ εκείνων που με επικεφαλής τον Γιώργο Καλαφάτη δημιούργησαν το 1908 τον Παναθηναϊκό (που τότε ονομάστηκε Ποδοσφαιρικός Ομιλος Αθηνών). Αγωνίστηκε στη θέση του τερματοφύλακα και κατέκτησε δύο πρωταθλήματα ΣΕΓΑΣ (1908, 1910).
Οταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος τον Οκτώβριο του 1912, το Παλάτι έκανε προσπάθειες για να μην καταταγεί ο Τσικλητήρας, ως κορυφαίος Ελληνας αθλητής της εποχής ώστε να μην τρωθεί το ηθικό του λαού αν πάθαινε κάτι.
Ομως αυτός επέμεινε. Δεν ήθελε να μείνει στην Αθήνα σαν ένας από τους περίφημους «κουραμπιέδες», όπως έλεγε… Κατετάγη και προωθήθηκε στη Λάρισα. Στις 2 Φεβρουαρίου 1913 διαγνώστηκε με φυματιώδη μηνιγγίτιδα και, οκτώ μέρες αργότερα, άφησε την τελευταία του πνοή.
