Η λάβα που ξεχύθηκε από το «ερυθρόλευκο» ηφαίστειο έλιωσε κάθε ελπίδα «πράσινης» αντίδρασης του κι έβαλε φωτιά στο κατάμεστο ΣΕΦ, που φόρεσε τα γιορτινά του για να πανηγυρίσει την κατάκτηση του 11ου πρωταθλήματος στην ιστορία του Ολυμπιακού.
Οι Πειραιώτες δεν είχαν όρεξη για αστεία. Πιο αποφασισμένοι και έτοιμοι από ποτέ, γονάτισαν με 93-74 τον αδύναμο Παναθηναϊκό και έφτασαν στην κατάκτηση του πολυπόθητου τίτλου για πρώτη μετά το 2012. Και μάλιστα με «σουίπ» (3-0), κάτι που δεν είχαν καταφέρει ποτέ μέχρι σήμερα από το 1986-87 που θεσπίστηκε η διαδικασία των πλει οφ.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι στη φετινή σεζόν νίκησαν τον «αιώνιο» αντίπαλό τους άνετα και τις πέντε φορές που αναμετρήθηκαν, δύο φορές στην κανονική περίοδο και τρεις στα πλέι οφ, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πήραν και με το παραπάνω αυτό που άξιζαν. Συνυπολογίζοντας μάλιστα και την ευρωπαϊκή πορεία τους, η οποία τους έφερε μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκας, έδωσαν την ξεκάθαρη αίσθηση δύναμης και υπεροχής.
Κακά τα ψέματα, η φετινή μονομαχία μετά τα απανωτά και οδυνηρά προβλήματα που «χτύπησαν» τον Παναθηναϊκό ήταν η πιο άνιση που έγινε τα τελευταία δέκα χρόνια μεταξύ των δύο κορυφαίων δυνάμεων της σύγχρονης εποχής του ελληνικού μπάσκετ, το οποίο χθες γιόρταζε την 28η επέτειο από την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ της Αθήνας (1987).
Σε αυτό το ακροτελεύτιο παιχνίδι των τελικών ο Ολυμπιακός εξαργύρωσε για ακόμη μία φορά τα τρία στοιχεία που του έδωσαν ξεκάθαρη υπεροχή:
* το περίσσευμα ενέργειας που πρόσφερε η πληθώρα εναλλακτικών λύσεων πρώτης γραμμής,
* την αυτοπεποίθηση που ξεχείλιζε από τις κινήσεις των παικτών, και κυρίως…
* την ομοιογένεια η οποία εκπορευόταν από το γεγονός ότι η ομάδα που έφτασε να παίξει για τον τίτλο ήταν η ίδια και απαράλλαχτη με εκείνη που επιλέχθηκε και προετοιμάστηκε το περασμένο καλοκαίρι.
Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, ο οποίος την καθοδήγησε με εξαιρετικό τρόπο από την ημέρα που την ανέλαβε, είχε την πολυτέλεια να βάζει και να βγάζει παίκτες, βοηθώντας την να διατηρήσει τον ίδιο σταθερό ρυθμό. Και τελικά… γεύτηκε τους καρπούς.
Υπό αυτές τις συνθήκες η ομάδα του πήρε τα ηνία από το πρώτο λεπτό και τα διατήρησε μέχρι το τέλος χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Ακόμη και όταν οι φιλοξενούμενοι, στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, έτρεξαν ένα σερί 9-0 και πλησίασαν στους 5 πόντους (51-46), ο αρχηγός Βασίλης Σπανούλης (23 π., 7 ασ.), που μέχρι εκείνη τη στιγμή έπαιζε «σβηστός», ανέλαβε δράση και με προσωπικές ενέργειες έδειξε ποιος είναι το αφεντικό.
Στην αντίπερα όχθη ο Παναθηναϊκός έμοιαζε με αθλητή που αποκαμωμένος τερμάτιζε μαραθώνιο. Οι σοβαρές ελλείψεις και οι χτυπητές αδυναμίες δεν του επέτρεψαν να φανεί ανταγωνιστικός. Κάποια μεμονωμένα ξεσπάσματα του Γιάνκοβιτς (17 π.), στο μοναδικό παιχνίδι της σειράς που έκανε αισθητή την παρουσία του, περισσότερο χρησίμευσαν για να περιορίσουν την έκταση της ήττας, παρά για να προβάλουν αξιώσεις νίκης. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που για ακόμη μία φορά ο αρχηγός Δημήτρης Διαμαντίδης ήταν σκιά του εαυτού του. Φυσικά και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Μανωλόπουλο και τους παίκτες του ότι δεν προσπάθησαν. Ωστόσο ήταν ξεκάθαρο ότι δεν μπορούσαν.
Ετσι έκλεισε πικρά μια δύσκολη σεζόν, από την οποία έμεινε μόνο η κατάκτηση του κυπέλλου. Προφανώς οι αποφάσεις που θα πάρει το αφεντικό της ομάδας, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο οποίος χθες το απόγευμα βρισκόταν στο Περιστέρι και πανηγύριζε τη νίκη-άνοδο της ποδοσφαιρικής ομάδας της γενέτειράς του, της Σπάρτης, στη Γ’ Εθνική, θα είναι καθοριστικές, γιατί πρώτα και πάνω απ’ όλα θα δείξουν αν οι «πράσινοι» μπορούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε να να επιστρέψουν δριμύτεροι.
