Tι συνδέει τον χημικό πόλεμο των ΜΑΤ στα νησιά του Αιγαίου και την ΑΣΟΕΕ, τον κουμπουροφόρο «ειδικό φρουρό» σ’ αυτή την τελευταία και τις ρατσιστικές διακηρύξεις του κυβερνητικού εκπροσώπου πως ο εγκλεισμός των «ανάρχως διαβιούντων» προσφύγων αποτελεί την καλύτερη μέθοδο για την πρόληψη μολυσματικών ασθενειών; Μα, φυσικά, η διάχυτη πεποίθηση πως η σύγχρονη ελληνική κοινωνία υποφέρει από μια ενδημική «ανομία», η ιδανική θεραπεία για την οποία βρίσκεται στα αστυνομικά ρόπαλα. Μ’ αυτή την επαγγελία δεν κέρδισε, άλλωστε, ο κ. Μητσοτάκης τις τελευταίες εκλογές;
Πότε όμως ξεκίνησε το κακό; Αν οι νοσταλγοί του Παπαδόπουλου δεν δυσκολεύονται να προσδιορίσουν τις απαρχές του στο 1974, η καθωπρέπει Δεξιά τις τοποθετεί συνήθως στην έλευση της πρώτης ΠΑΣΟΚικής κυβέρνησης, εν έτει 1981. Τα ντοκουμέντα που παρουσιάζουμε σήμερα, από τον Φ.142 της Χωροφυλακής στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, ανατρέπουν ωστόσο πλήρως και τις δυο εκδοχές: η ανομία ήταν εδώ, ακόμη κι όταν, ελέω «γύψου», δεν κουνιόταν κυριολεκτικά φύλλο!
Η ανομία του κέντρου
Το πρώτο ντοκουμέντο είναι μια ανώνυμη επιστολή προς τον χουντικό υπουργό Δημοσίας Τάξεως Σπύρο Βελλιανίτη, συνημμένη σε «απόρρητο-προσωπικό» έγγραφο του ίδιου προς τους αρχηγούς της Αστυνομίας Πόλεων και της Χωροφυλακής (Εν Αθήναις 13.1.1972, αρ.πρ. 49 Φ.13/15).
Συνταγμένη από Αθηναίο πολίτη με το μέσο μορφωτικό επίπεδο της εποχής, όπως πιστοποιεί η γνώση κάποιων (κακοχωνεμένων) κανόνων της τότε επίσημης γλώσσας του κράτους που διδασκόταν στη Μέση Εκπαίδευση, δεν αποτελεί μονάχα ζωντανή διάψευση των ιερεμιάδων περί κατάπτωσης του μορφωτικού επιπέδου των Ελλήνων τις τελευταίες δεκαετίες· πιστοποιεί, επίσης, ότι το αίσθημα ανασφάλειας του «μέσου πολίτη» δεν έχει στην πραγματικότητα όρια.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο, όπως έχει (κακο)φωτοτυπηθεί από τον υπηρεσιακό αρχειοθέτη:
Στο δικό του έγγραφο, ο υπουργός αποφαίνεται ότι «τα εν τη επιστολή διαλαμβανόμενα έχουσι δόσιν αληθείας»· καταθέτει δε συμπληρωματικά την «προσωπική» διαπίστωσή του, πως «η κατάστασις από πλευράς αστυνομεύσεως της Χώρας χωλαίνει αισθητώς, με αποτέλεσμα να δημιουργήται εις τους πολίτας η εντύπωσις ότι η Αστυνομία δεν εκπληροί την αποστολήν της». Ακολουθεί η εντολή «ίνα συντόμως επιτευχθή υψηλόν επίπεδον αστυνομεύσεως», μαζί με την απειλή για «αυστηρά μέτρα κατά των μη συμμορφωθησομένων Οργάνων».
Ταξική πάλη στην πισίνα
Ο φάκελος δεν μας διαφωτίζει αν, μετά τη δυναμική παρέμβαση ανωνυμογράφου και υπουργού, οι συνοικιακές ψησταριές της πρωτεύουσας ζύγιζαν πλέον σωστά το κοκορέτσι. Περιέχει όμως ένα ακόμη ντοκουμέντο που πιστοποιεί πως, απεναντίας, πίσω είχε η Μεταπολίτευση την ουρά.
Στις 23/7/1980, η επιστολή κάποιου Μιλτιάδη Μ. από την Κηφισιά προς το Αρχηγείο Χωροφυλακής καταγράφει τη ραγδαία προέλαση της («ταξικά μεροληπτικής») ανομίας στο λεκανοπέδιο, την παράλυση των σωμάτων ασφαλείας και τη διάχυτη ανασφάλεια των πολιτών −έναν ολόκληρο χρόνο προτού η Ν.Δ. παραδώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ:
