«Κανείς δεν μπορεί να είναι καλός για πολύ, αν δεν υπάρχει ζήτηση για καλοσύνη» (Μπ. Μπρεχτ)
Σίγουρα η συζήτηση στο ελληνικό κοινοβούλιο αυτήν την Τετάρτη είχε μεγάλη σημασία. Και για την ουσία που θα προσπαθούσαμε να εξάγουμε όλοι όσον αφορά στην υπόθεση του σκανδάλου Novartis, αλλά και για τις εντυπώσεις που θα άφηναν όσοι θα πρωταγωνιστούσαν στους ζωντανούς πολιτικούς διαξιφισμούς. Οι εντυπώσεις κάθε φορά διαμορφώνονται και με τα λόγια, και με το ύφος, αλλά και με ένα ουσιαστικό εκδηλωμένο συνυπολογισμό ενός εύρους παραμετρικών καταγραφών που να σχετίζονται με μία υπόθεση, εντάσσοντάς τη πάντα στο ειδικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε, αναπτύχθηκε, και γνώρισε τελικώς τη φθορά (;)…
Αυτή η συζήτηση έδωσε, λοιπόν, μία πρώτης τάξης ευκαιρία να θυμηθούμε -κατά αναλογία- τι γινόταν στο παρελθόν ή -τέλος πάντων- να συναντήσουμε ξανά κάποιες επιφανείς προσωπικότητες του πολιτικού μας συστήματος που είναι συνυφασμένες με την καθεστωτική εντροπία του χτες. Έστω και σε θέση άμυνας (και) αυτή τη φορά… Είναι θεμιτό να αντιδράει κάποιος όταν κατηγορείται, όταν κινδυνεύει να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο με συνέπειες αρκετά σκληρές. Και πρέπει να το κάνει, γιατί το «χρωστάει στον εαυτό του».
Αυτό δεν πρέπει να προκαλεί κανενός είδους αντίδραση στους υπόλοιπους. Όμως, άλλο πράγμα το «έχω σιγουριά για τον εαυτό μου», φερ’ ειπείν για την έκβαση μίας υπόθεσης, και επιχειρηματολογώ επί της ουσίας της, και άλλο πράγμα να θέλω διακαώς να επιτεθώ γιατί δεν αντέχω αυτό στο οποίο με έχουν υποβάλλει συγκεκριμένοι πολιτικοί αντίπαλοι. Η επίθεση για να πετύχει πρέπει να ξεκινάει από το κέντρο, και όχι να είναι μεταμφιεσμένη άμυνα…
Στους πολιτικούς χώρους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι ξεκάθαρο πως επικρατεί ακόμα μία εμμονή με το παρελθόν, σα μία «δεύτερη φύση» που τείνει να αντικαταστήσει την πρώτη… Η τεχνοτροπία τους δεν αρμόζει τόσο σε θεσμικές οντότητες με κύρος που ενδιαφέρονται για ένα καλύτερο αύριο, έστω και από το σημαντικό μετερίζι της αντιπολίτευσης, αλλά για θιγμένους (ενδεχομένως και πληγωμένους…) που δεν ανέχονται καν την παραμικρή αμφισβήτηση. Ειδικά όταν πρόκειται για μία εις βάρος τους δικαστική διερεύνηση…
Δεν έχει γίνει ακόμα μέσα τους αποδεκτή η νέα κατάσταση. Δεν θέλουν να παραδεχτούν πως παρέδωσαν τη σκυτάλη εδώ και 3 χρόνια, και πως πλέον ελέγχονται… Δεν μπορώ να έχω σιγουριά για το αν ξέρουν ή αν θέλουν να καταλάβουν γιατί έχασαν την κυβερνητική εξουσία και βρέθηκαν και οι δύο μαζί στην αντιπολίτευση. Ακόμα και αν ξέρουν, δεν θα το πουν ποτέ δημόσια. Το σίγουρο είναι πως έχουν να τα βάλουν με δυνατούς αντιπάλους, όπου κι αν εδρεύουν αυτοί. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί μάλλον έδωσαν αρκετά δικαιώματα για όψιμους ελέγχους, γιατί είναι πιθανό με τις κινήσεις τους να ενόχλησαν ακόμα και κάποια «αόρατα» βλέμματα…
Το χειρότερο είναι το εξής. Δεν λειτουργούν σαν να κοιτάνε το μέλλον, παράλληλα με τα δικά τους μπλεξίματα. Τους έχουν κυριεύσει τα δικά τους μπλεξίματα τόσο πολύ, έτσι ώστε και το δικό τους μέλλον να έχει γίνει ταυτόσημο με αυτά. Θέλουν να έρθει στο τώρα το μέλλον για να πάρουν εκδίκηση, για κάτι που ακόμα βρίσκεται στα σπάργανα του και δεν ξέρουμε τι χροιά θα λάβει… «Δεν το αντέχουν το 50-50» στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν το ξέρουν, είναι οι πρώτοι που συνειδητά το έστειλαν διαχρονικώς στον «κάλαθο των αχρήστων», και το φοβούνται όσο τίποτα άλλο…
Στο σήμερα δεν είναι οι ποινικές ευθύνες που μπορεί να προκύψουν μελλοντικά αυτό που (τους) ενοχλεί, αλλά το γεγονός πως κάποιοι τόλμησαν να ψάξουν εκεί που δεν άπλωνε χέρι κανένας για δεκαετίες. Εκτός κι αν είχε στοχοποιηθεί κάποιος ως «αποδιοπομπαίος τράγος» της ίδιας της συστημικής «καθαρτικότητας», άρα έτρεχαν αραιά και πού και κάποιες εξελίξεις που να αφορούσαν άτομα της πολιτικής ελίτ του τόπου (βλ. Άκης Τσοχατζόπουλος).
Ασφαλώς κάθε σοβαρός άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του αναγνωρίζει το τεκμήριο της αθωότητας στον οποιονδήποτε. Δεν πρέπει ούτε η κυβερνητική πλευρά να βγάλει τα δικά της απωθημένα πάνω στους σκληρότερους πολέμιους της, να δώσει δηλαδή ατυχώς και αστόχως χαρακτηριστικά που δεν συνάδουν με απλές (μα άκρως σημαντικές) αναγκαιότητες που θα επιτρέψουν ένα δημιουργικό, άφθαρτο, αδιάβλητο και θετικό αύριο. Σκάνδαλο Novartis υπήρξε, όποιος το αρνηθεί αυτό θα τεθεί από όλους στο περιθώριο της δημόσιας ζωής….
Τώρα προχωράμε στη διερεύνηση ευθυνών. Κάθε στάδιο έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Κανένας δεν πρέπει να βιάζεται να προχωρήσει πιο γρήγορα, κανένας όμως δεν δικαιούται να κωλυσιεργεί… Κανένας δεν πρέπει να δημιουργεί κίβδηλες εντυπώσεις, κανένας όμως δεν πρέπει να απειλεί και να λειτουργεί σαν να έχει χάσει την αυτοπειθαρχία του, και ίσως και ένα κομμάτι του αυτοσεβασμού του. Η αλήθεια πρέπει να είναι ο μοναδικός τελικός προορισμός και κάθε μονοπάτι πρέπει να έχει ταμπέλες που οδηγούν σε αυτόν…
