Την «ανακάλυψε» ο Γιώργος Θεοτοκάς για τον Σεφέρη (δες το ομότιτλο ποίημα). Την ανάπλασε ο Καραμανλής για τον Ζισκάρ. Τη σφράγισε ο Ρέντσο Πιάνο για το Ιδρυμα, με ένα μοναδικό κτίριο παρά θίν’ αλός, απαιτώντας -όπως ο Θεοτοκάς- «τους ανέκφραστους ακόμη ρυθμούς ενός δυνατού λυρισμού που γυρεύει ποιητές».
Διότι η κουλτούρα, που αντλεί κατ’ ανάγκην το πέτρινο δεξαμενόπλοιο στη Συγγρού, η νεοελληνική μας κουλτούρα, μοιάζει με τη θάλασσα του Φαλήρου, κηλιδωμένη, πολλά χρόνια μετά τον Μανώλη Τραμπαρίφα και τα καλαμαράκια…
Ποτέ μου δεν αμφέβαλα ότι οι ικανοί άνθρωποι του Ιδρύματος, υπεύθυνοι για μια αίσια πλεύση στο μέλλον της Ελλάδας, γνωρίζουν την τέχνη της άντλησης και της επιλογής. Ομως ο Σεφέρης ειδοποιεί:
Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε
όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε
στήνουμε θέατρα και σκηνικά,
όμως η μοίρα μας πάντα νικά
Θα νικήσει τη μοίρα της μετριότητας το Ιδρυμα Σταύρου Νιάρχου, κτισμένο καθώς είναι σε στοιχειωμένη περιοχή: ιππόδρομος του τζόγου, στρατόπεδο συγκέντρωσης στη χούντα, στην αρχαιότητα -λίγο πιο κάτω- νεκροταφείο αλυσοδεμένων σκλάβων;
Διότι φοβούμαι μήπως η μεγάλη γκάμα των εκδηλώσεών του συσκοτίσει το πιο σημαντικό: το Ιδρυμα να στοχεύει και να δημιουργεί το υψηλό.
Τα εύσημα της κυρίας Μακρόν, η γιόγκα στο Πάρκο, οι αγώνες καγιάκ στο Κανάλι ή οι ιστορίες «βγαλμένες από τον βυθό», παρά την απήχησή τους, μαρκάρουν την προσπάθεια με στίγμα κοσμικό. Αλλά η τέχνη δεν θέλει αναψυκτήρια ούτε φεστιβάλ ούτε αρένες στην Πειραιώς.
Η τέχνη και οι άνθρωποι, που την υπηρετούν στο Ιδρυμα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα πρέπει να είναι μια ελίτ.
Και ελίτ-fake μου φαίνεται ό,τι αστειότερο σαν τη φωτογραφία του Μαρκουλάκη σε Σερβετάλη στο ΒΗΜagazino.
Διότι ο Κουρουμπλής σε ζεϊμπέκικο μου φαίνεται αυθεντικός. Αλλά αυθεντικός και fake γίνεται; Ε λοιπόν, ναι!
Ο Καμμένος, στο λονδρέζικο καζίνο, σαν πρωταγωνιστής στο Μπαλκόνι του Ζενέ που, όταν είδε την παράσταση στο Λονδίνο, θυμωμένος, έγραψε πως ο σκηνοθέτης της «θέλησε να διασύρει τη βασίλισσα». Τον Τσίπρα; Οχι ακριβώς. Ολους εμάς.
«Μπαίνω σ’ ένα μπορντέλο σημαίνει απαρνούμαι τον κόσμο. Εδώ είμαι εδώ θα μείνω».
