Σαπάκια και στην πολιτική

Μεταγραφή Ή μετεγγραφή; Ας πάμε με το «μεταγραφή», μιας και μπήκε το καλοκαίρι και ήδη έχει αρχίσει στα ποδοσφαιρικά στέκια η συζήτηση για την ενίσχυση των ομάδων. Τα αθλητικά φύλλα στα καλύτερά τους, έχουν ξεσαλώσει. Πληροφορίες ότι έρχονται βαριά ονόματα από το εξωτερικό, φήμες ότι ο πρόεδρος θα ανοίξει το πορτοφόλι του για να φέρει μεταγραφή αεροδρομίου ώστε να τον αποθεώσουν οι οπαδοί κι ένα σωρό άλλα τέτοια κυκλοφορούν, αλλά λίγα απ’ αυτά θα επιβεβαιωθούν. Οι φίλαθλοι δεν τσιμπάνε σήμερα τόσο όσο στο παρελθόν γιατί έχουν φάει στη μάπα σαπάκια πρώτης γραμμής. Βαρύγδουπα ονόματα, με μεγάλη καριέρα αλλού, ήρθαν εδώ και δεν ακούμπησαν το τόπι. Όλη η δραστηριότητά τους εξαντλήθηκε στις νυχτερινές πίστες. Κρατάνε λοιπόν μικρό καλάθι οι φίλαθλοι, για να μην απογοητευτούν.

Βγαίνω από το αθλητικό ρεπορτάζ και επιστρέφω στο πολιτικό, αφού κι εκεί έχουμε μεταγραφές. Αυτές γίνονται όλο τον χρόνο, έχουν τη δημοσιότητα που τους αξίζει, αλλά οι πολίτες δεν μαθαίνουν ποτέ τα ποσά που δαπανήθηκαν για τη μετακίνησή τους από το ένα κόμμα στο άλλο, αν και αυτοί που την κοπανάνε λένε ότι το κάνουν για ιδεολογικούς λόγους. Αν θέλουμε τους (τις) πιστεύουμε. Έχουν γίνει μεγάλες μεταγραφές. Ονόματα έφυγαν από κει που προσκυνούσαν και πήγαν εκεί που έφτυναν. Δεν άλλαξαν μόνο φανέλα, άλλαξαν και τις ψυχές τους. Επιβραβεύτηκαν από τα νέα αφεντικά τους, αλλά η ρετσινιά έχει μείνει και δεν φεύγει. Είναι σαν ένα τατουάζ από το οποίο θέλεις να απαλλαγείς, αλλά δεν μπορείς.

Δεν είναι όμως, για να είμαστε δίκαιοι, όλες οι μετακινήσεις βρόμικες ή ύποπτες. Υπάρχουν κι αυτές που είναι καθαρές και κυρίως λογικές. Για παράδειγμα η μεταπήδηση από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ πριν από μερικά χρόνια δεν ξάφνιασε. Η κινητικότητα ήταν φυσιολογική εντός της ίδιας παράταξης. Το ίδιο ισχύει και αντιστρόφως, δηλαδή από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ. Από το ΠΑΣΟΚ στη Νέα Δημοκρατία και το ανάποδο; Για άλλες περιπτώσεις είναι κάτι το αυτονόητο, για άλλες περιπτώσεις έχουμε έκπληξη τρανταχτή. Ενα παράδειγμα: η συμμετοχή στη λίστα επικρατείας του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές το 2004 με απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου των δύο «γκουρού» του νεοφιλελευθερισμού, του Ανδρέα Ανδριανόπουλου και του Στέφανου Μάνου. Για να κρατήσει τα προσχήματα ο τότε αρχηγός του Κινήματος έβαλε στη λίστα τον Μίμη Ανδρουλάκη και τη Μαρία Δαμανάκη.

Σήμερα έχουμε πολλούς βουλευτές που ετοιμάζονται να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, άλλοι για ιδεολογικούς, άλλοι για βιοποριστικούς λόγους. Το «κόμμα» των ανεξάρτητων βουλευτών είναι σήμερα δεύτερο σε δύναμη στο Κοινοβούλιο. Πού θα πάνε και πόσοι κανείς δεν είναι σίγουρος. Όλοι(ες) φλερτάρουν με τα υπάρχοντα κόμματα. Και με αυτά που είναι στη Βουλή και με αυτά που δημιουργήθηκαν εσχάτως και φαίνεται ότι έχουν ρεύμα. Το αν θα βοηθήσουν οι μετακινούμενοι(ες) τα κόμματα στα οποία εντάχθηκαν θα το πουν οι κάλπες. Από το αποτέλεσμα θα φανεί αν θα δικαιωθούν οι ηγεσίες που άνοιξαν τις αγκαλιές τους για να τους(τις) υποδεχτούν.