Οι τίτλοι στα ελληνικά, παρακαλώ

Επειδή λόγω διακοπών έχω αναλάβει σε τούτη εδώ την εφημερίδα να αντικαθιστώ στα τηλεοπτικά (στο πρόγραμμα μόνο, για να εξηγούμαστε) τον συνάδερφο Μανιάτη, νιώθω την υποχρέωση να καλωσορίσω τους κυρίους Χρήστο Λεοντή και Γιώργο Θαλασσινό και να τους ευχηθώ «σιδεροκέφαλοι» στα νέα τους καθήκοντα στη Δημόσια Τηλεόραση.

Δοθείσης λοιπόν της ευκαιρίας και παρακολουθώντας την προτροπή του τέως υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου προς τους δύο άνδρες να προσέξουν τη γλώσσα στις διάφορες εκπομπές, θα διατυπώσω ένα παράπονο, αφού ξεκαθαρίσω ότι το πρόγραμμα της Δημόσιας Τηλεόρασης με όλες τις ελλείψεις και παραλείψεις μού αρέσει και το προτιμούσα πάντα, ασχέτως κυβερνήσεων, αφού στις συχνότητες της ΕΡΤ μπορούσα να βρω εκπομπές που στα ιδιωτικά κανάλια απαγορεύονται διά ροπάλου διότι «δεν τα φέρνουν».

Εκπομπές για το θέατρο, για το βιβλίο, συνεντεύξεις με συγγραφείς, ειδήσεις πολυθεματικές κι απ’ όλο τον κόσμο (να ανοίγει ο νους), καλό κινηματογράφο (κι εκτός ΗΠΑ), εξαιρετικές σειρές και ντοκιμαντέρ, πολλά ντοκιμαντέρ.

Γι’ αυτά τα τελευταία είναι το παράπονο και για το καθημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα που διανέμει η ΕΡΤ. Για να επιλέξεις τι θα δεις, θα πρέπει να είσαι κάτοχος οπωσδήποτε πτυχίου αγγλικών. Και εξηγούμαι: Fresh fruit fakers, Building a skyscraper, The human environment, Yugoslavia – the other side of the looking glass και άλλοι παρόμοιοι τίτλοι – μικροί και μεγάλοι. Πολλοί, πάρα πολλοί. Πώς να διαβαστούν αλλά και γιατί; Δεν υπάρχει κάποιος από το μεταφραστικό τμήμα να γυρίσει τους τίτλους στα ελληνικά, να ξέρουμε τι θα παρακολουθήσουμε;

Να ξέρω κι εγώ τι γράφω, όπως γνωρίζω τι σιγοτραγουδώ (σιγά, λόγω φάλτσων) όταν ακούω τα υπέροχα ποιήματα του Λόρκα, μοναδικά μεταφρασμένα από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και μελοποιημένα από την εμπνευσμένη μουσική του Χρήστου Λεοντή.