Το μήλο, μηλιά και άλλα παραμύθια

Γαλλία

Κακό πράγμα να είναι κανείς φυσιογνωμιστής, αλλά εν προκειμένω μάλλον δικαιώνεται. Κόβεις φάτσα και βγάζεις συμπέρασμα. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι απαξιώνεται ο χαιρετισμός με τη γροθιά υψωμένη. Το δεύτερο ότι η μούρη του Ζαν-Μαρί Λεπέν διηγείται την ιστορία του. Και τι ιστορία. Στα νιάτα του ήταν αλεξιπτωτιστής στην Αλγερία. Σκότωνε Αλγερινούς, αφού θεωρούσε ότι η χώρα ήταν γαλλική αποικία και άρα οι Αλγερινοί που διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους ήταν από τρομοκράτες έως εγκληματίες.

Οταν κουράστηκε να σκοτώνει γύρισε στην πατρίδα και ίδρυσε το Εθνικό Μέτωπο, το οποίο οι εχθροί το χαρακτήριζαν ακροδεξιό, επειδή τα μέλη του έριχναν καμιά μπάτσα στους σκουρόχρωμους. Οταν κουράστηκε να τον λένε φασίστα, παρέδωσε το κόμμα στη θυγατέρα του, η οποία έσπευσε να πάρει αποστάσεις από το ακροδεξιό παρελθόν του μπαμπά. Και αν δεν το πιστεύετε, ιδού η απόδειξη: ο μπαμπάς κάθε Πρωτομαγιά διαδηλώνει, αλλά για να μην τον μπερδέψουν με τους κομμουνιστάς η διαδήλωση είναι αφιερωμένη στη Ζαν ντ’ Αρκ ντε. Ε λοιπόν η Μαρίν δεν συμμετείχε ποτέ σ’ αυτή τη διαδήλωση άρα… Σας ρούμπωσα έτσι;

Βενεζουέλα

Αντικυβερνητικοί διαδηλωτές έκαψαν με βόμβες μολότοφ μοτοσικλέτα και λεωφορείο της Εθνοφρουράς. Με τους νεκρούς να έχουν ξεπεράσει τους 34 και τον πρόεδρο Μαδούρο να μην περνάει τη δημοκρατικότερη φάση του και παρότι τα πληβειακά στρώματα διαδηλώνουν υπέρ του ενώ τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στηρίζουν παντοιοτρόπως τόσο το μεγάλο κεφάλαιο όσο και οι Αμερικανοί, δυσκολεύομαι να πάρω θέση για τα τεκταινόμενα στο Καράκας.

Γι’ αυτό θα ασχοληθώ με τους εδώ δημοσιογράφους και πολιτευτές των κομμάτων της Δεξιάς και του ακραίου Κέντρου, οι οποίοι, αν πέσει καμιά πέτρα σε διαδήλωση στην Ελλάδα, φωνάζουν ότι η αστυνομία πρέπει να κάνει τη δουλειά της, να καθαρίσει το γκέτο των Εξαρχείων και να πάνε φυλακή όλοι, από μαχητικούς αντιεξουσιαστές μέχρι απλούς αναγνώστες του Indymedia. Ε, όλοι αυτοί παραδόξως συντάσσονται με τη βενεζουελάνικη αντιπολίτευση και όχι μόνο δεν έχουν πρόβλημα με τους εμπρησμούς οχημάτων της αστυνομίας αλλά τους χειροκροτούν κιόλας. Μιλάμε για μεγάλη συνέπεια.

Ιαπωνία

Υστερα από 51 χρόνια εξαιρετικής πορείας στο Associated Press, ένας τεράστιος φωτογράφος κρεμάει τη φωτογραφική του μηχανή και μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε ένα σχόλιο για το πώς οι αλλαγές εποχής δημιουργούν μεταπτώσεις σε μια καριέρα.

Ο Νικ Ουτ τράβηξε το 1972 τη βραβευμένη με Πούλιτζερ φωτογραφία: μια 9χρονη Βιετναμέζα, καμένη από αμερικανική Ναπάλμ, τρέχει τρομοκρατημένη και γυμνή στον δρόμο.

Το 1997 ο Ουτ φωτογράφισε ξανά την Κιμ Φουκ, αυτή τη φορά να παίζει με τον γιο της στον Καναδά, όπου διαμένει μόνιμα.

Το συνταρακτικό είναι ότι ακριβώς την ημέρα της 35ης επετείου από την ιστορική φωτογραφία στο Βιετνάμ, ο Ουτ βρισκόταν στο Λος Αντζελες και φωτογράφιζε την Πάρις Χίλτον μέσα στο περιπολικό που την πήγαινε στη φυλακή επειδή οδηγούσε μεθυσμένη. O tempora, o mores…